Tag Archives: επιλογές

Στην απουσιολόγο της Α’ λυκείου

Αγαπητή τάδε,

Θα με θυμάσαι από το λύκειο, γιατί ήμουν από τους πρώτους μαθητές και ενδεχομένως επειδή ήμουν και ο γιος του διευθυντή (καλά, κι επειδή ήμουν ωραίος, έλεγαν). Θα επικαλεστώ επιλεκτική μνήμη των τριάντα-κάτι και θα σου ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη που δεν θυμάμαι ποια ήσουν.

Ωστόσο, δώσε μου μερικά λεπτά για να σου πω μερικές σκέψεις μου από τα τελευταία είκοσι χρόνια. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, ακόμη κι αν δεν σε θυμάμαι, αυτόν τον καιρό θα με ενδιέφερε να συμφωνήσουμε σε μερικά βασικά θέματα.
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

First we take Manhattan

Με απείλησαν με ισόβια βαρεμάρα, επειδή προσπάθησα να πω κάτι καινούργιο και καινοτόμο. Μου είπαν ότι έβαλα σε κίνδυνο την ηρεμία των ανθρώπων, αυτήν που στήνεται αιμόφυρτη κάθε βράδυ μπροστά στα ξεπουλημένα κανάλια, για να οδηγηθεί τελικά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Προσπάθησαν να με πείσουν ότι η παρέλαση της απόλυτης ελευθερίας διασχίζει με ρυθμό εξυψωτικού εμβατηρίου την κεντρική πλατεία της υπέρτατης βλακείας. Για κάποιον λόγο, δεν τα πίστεψα ποτέ.  

Αύριο που ξημερώνει, μου φαίνεται πια απλό: πρώτα παίρνουμε την Αθήνα, μετά παίρνουμε τη Μαδρίτη.
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Fiction, Κοινωνία, Πολιτική, Τέχνες

Μανιφέστο

Η άλλη Ελλάδα ζει και αναπνέει. Μια διαδρομή στο μετρό, ένα ποτό στο μπαρ, 10 λεπτά δρόμος με τη μηχανή και κατευθείαν το βλέπεις: υπάρχουμε.

Σεβόμαστε. Όχι γιατί μας το επέβαλαν, αλλά γιατί μάθαμε ότι είναι σημαντικό, επειδή έτσι θέλουμε να μας σέβονται οι άλλοι. Δεν είναι κανένα απόσταγμα χριστιανικής σοφίας, δεν είναι ουμανιστική τριτοβάθμια εξίσωση, είναι η απλή λογική της ανταπόδωσης και της ισορροπίας. Δεν βρίζουμε για χόμπυ, δεν υποτιμούμε, δεν είμαστε ρατσιστές, δεν λερώνουμε, τιμούμε την ιδιωτικότητα, δεν πατάμε στα χωράφια που ο άλλος θέλει να κρατήσει για τον εαυτό του.

Σκεφτόμαστε. Όχι γιατί έχουμε γεννηθεί με μεγαλύτερο εγκέφαλο, αλλά γιατί ξέρουμε ότι είναι ένα όργανο του σώματός μας που έχει πρακτική χρησιμότητα. Το μυαλό δεν είναι η σκωληκοειδής απόφυση ώστε να περιμένουμε να νοσήσει για να αντιληφθούμε την παρουσία της. Η σκέψη είναι θεμελιώδης διεργασία για την πρόοδο, είναι αυτό το ανθρώπινο χαρακτηριστικό που μας έκανε να βάλουμε σπόρους στη γη και να τους ποτίσουμε, να μεταδώσουμε ήχο μέσα από σύρματα, να κόψουμε τη σάρκα των ασθενών για να τους θεραπεύσουμε.

Παρατηρούμε και μετράμε. Τα μάτια και τα αυτιά μας είναι εργαλεία εξαγωγής συμπερασμάτων, όχι απλά μέσα παρακολούθησης των τεκταινόμενων. Δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες, όχι για να γεμίσουμε το χρόνο μας, αλλά για να φτιάξουμε ένα αύριο που να μας βοηθάει. Ξέρουμε τη διαφορά του λίγου από το πολύ και πολεμάμε την υπερβολή.

Αμφισβητούμε. Όχι από διάθεση ισοπέδωσης, αλλά για να φιλτράρουμε τον απίστευτο όγκο ερεθισμάτων και πληροφοριών που μας έρχονται καθημερινά. Τα δόγματα δεν χωράνε εύκολα στη ζωή μας -ο κόσμος ζητά από μας να είμαστε έξυπνοι, ευέλικτοι, αποτελεσματικοί.

Διαλέγουμε. Δεν υιοθετούμε άκριτα ό,τι μας δώσανε και δεν γεμίζουμε τη ζωή μας με παλιατζούρες. Ο θησαυρός κάποιου είναι τα σκουπίδια του άλλου -και αντίστροφα. Έχουμε απορρίψει το κενό lifestyle, το θέαμα σαν αυτοσκοπό, τη ματαιοδοξία, την ακατάπαυστη λατρεία της προβολής, την πλύση εγκεφάλου των παραδοσιακών και νέων media. Δεν θεοποιούμε και δεν ζούμε γύρω απ’το τυχαίο.

Κοινωνικοποιούμαστε. Δεν λατρεύουμε την αποξένωση και την αποβλάκωση των οθονών. Δεν στηνόμαστε, δεν πουλάμε μούρη, δεν προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι σε ανθρώπους που μόλις και μετά βίας μας γνωρίζουν. Πίνουμε καφέ με φίλους για να θεραπευτούμε από τον άκρατο ατομισμό που επιτάσσει η εποχή. Στήνουμε τραπέζια για να εξοικειωθούμε με τις ανθρώπινες διαφορές, να εξερευνήσουμε τις ομοιότητες και να δεθούμε με τους άλλους ανεξάρτητα από τις διαφορές και τα παραστρατήματα.

Δεν κουβαλάμε ό,τι μας βαραίνει. Τα κληρονομημένα τραύματα δεν μας ανήκουν.
[Σ’ευχαριστώ που δεν κορνάρεις]

Δεν λουζόμαστε την παράδοση σαν αναγκαίο κακό. Αντίθετα, την χρησιμοποιούμε σαν εργαλείο εκμάθησης της ιστορίας μας και σαν παράδειγμα για τις ανθρώπινες αξίες που ζουν αιώνια.
[Σ’ευχαριστώ που κάνεις στην άκρη όταν βιάζομαι]

Δεν κατηγορούμε τους άλλους για όσα κακά μας συμβαίνουν και δεν μοιρολατρούμε. Δεν αναπαράγουμε την ψυχολογία των θυμάτων. Δεν κλαίμε με τον Καζαντζίδη: η Ελλάδα των καημένων, των άμοιρων και καταφρονεμένων για την οποία τραγουδάει δεν υπάρχει πια. Είναι μια εξαφανισμένη στο παρελθόν χώρα της πονεμένης γενιάς των γονιών μας, την οποία δεν χρειάζεται να θυμόμαστε παρά μόνο για τα καλά της και πώς αυτά χάθηκαν ή φθίνουν.
[Σ’ευχαριστώ που δεν καπνίζεις στα μούτρα μου]

Δεν ακούμε τραγούδια και δεν βλέπουμε ταινίες που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη μας. Δεν αφήνουμε το σταρ σύστεμ να μας κάνει τον εγκέφαλο πουρέ και δεν ρουφάμε τα προϊόντα του σαν ληγμένα χάπια, έτσι απλά για να ξεφύγουμε.
[Σ’ευχαριστώ που είσαι ευγενικός]

Δεν οδηγάμε σαν να παίζουμε videogame. Από την δική μας καλή οδήγηση εξαρτάται μέχρι και η ζωή του άλλου. Δεν είμαστε αυτοκτονικοί ή δολοφονικοί στο τιμόνι. Δεν χρειαζόμαστε εκκλησάκια στην άκρη των δρόμων. Όνειρό μας είναι μια Ελλάδα χωρίς εκκλησάκια των χαμένων ψυχών.
[Σ’ευχαριστώ που έχεις υπομονή]

Δεν θέλουμε να φύγουμε από τη χώρα μας επειδή κάποιοι θέλουν να την καταστρέψουν με την αδιαφορία τους.

Σε τελική ανάλυση,
είναι και δική μας.
[Σ’ευχαριστώ
που με σκέφτεσαι]

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία