Διάττοντες αστέρες

Τη νύχτα βλέπεις τον ουρανό και μετράς την απόσταση. Θέλεις να μπορούσες να την διανύσεις, αλλά και πάλι όχι σίγουρα: όταν πατάς στη Γη, νιώθεις αυτή την ανθρώπινη ασφάλεια ότι μπορείς να κινηθείς αυτοβούλως. Πολλοί που ταξιδεύουν περιμένουν τη στιγμή που το σκάφος θα αράξει  και η πλοήγηση θα τελειώσει, για να μπορέσουν να κάνουν τα βήματά τους. Άλλοι, πάλι, επιθυμούν ακόμη να διανύσουν την απόσταση.

Έχουμε την ασφάλεια πολύ ψηλά στο βάθρο. Ίσως είναι επειδή μας έταξαν πολλά και εμείς φανταστήκαμε τη ζωή μας με αυτά τα πολλά. Ο φόβος του να τα χάσουμε μας πανικοβάλλει, δημιουργεί αμέσως μια ανασφάλεια ότι η ζωή μας θα πάει λάθος. Όταν τα πολλά αρχίζουν απλά να χάνονται (το βλέπουμε, άλλωστε, στην περίοδο της «κρίσης»), μας μένει μόνο η ελπίδα για το καλύτερο μέλλον.

Η ελπίδα έχει τις ρίζες της στην πίστη και αποτελεί το τελευταίο μας καταφύγιο όταν ο φόβος μας κυριεύει. Είναι η εγγύηση της παραμονής μας στο ανθρώπινο στάτους, κάτι σαν την τροφή, το φως και τη βαρύτητα. Ελπίζοντας αισθανόμαστε ασφάλεια. Έτσι, δυσκολευόμαστε να δούμε την ελπίδα σαν άλλοθι.

Στην πραγματικότητα η ελπίδα είναι είτε μια απλή ευχή, είτε μια αποδοχή της ανασφάλειάς μας για το μέλλον (συνήθως αφού έχουμε παραδεχτεί ότι είμαστε ανίσχυροι). Το παράδοξο είναι ότι ελάχιστοι από εμάς είχαν ονειρευτεί ή οραματιστεί το μέλλον – πώς γίνεται λοιπόν να το κλαίμε όταν πεθαίνει (ειδικά σε καιρό «κρίσης»);

Το άλλο παράξενο είναι ότι ακόμη και μέσα στη φουρτούνα, την ώρα που το σκάφος πέφτει στα κύματα και τα κενά αέρος, κάποιοι – που, ω τι παράξενο, τυχαίνει πάντα να είναι από αυτούς που είχαν τα όνειρα – δεν νιώθουν αυτή την ανθρώπινη ανασφάλεια. Εκεί που κάποιοι αμφιβάλλουν πάντα, εκείνοι είναι βέβαιοι – και δεν ελπίζουν. Το όραμα (περιέργως ακριβώς όπως κι η ελπίδα) ριζώνει μέσα σε μια πίστη και αποπνέει μια σιγουριά.

Προφανώς η βεβαιότητα του να ονειρεύεσαι είναι αυτό το καράβι, το αεροσκάφος που σε φυγαδεύει από το ανθρώπινο στάτους του να στέκεσαι και ξεκινά να καλύψει την απόσταση.

Ακόμη κι αν το σκάφος φτάνει μόνο μέχρι τα όρια της ατμόσφαιρας, εκεί τουλάχιστον βλέπεις τα αστέρια που πέφτουν να φλέγονται και να σε φωτίζουν ολόκληρο. Tότε λάμπεις και, για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, είσαι βέβαιος ότι η ελπίδα είναι η άγκυρα που ποτέ δεν θα ήθελες να ρίξεις στη Γη.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση, Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s