Muse: μια συνταγή για το χειρότερο τραγούδι στην ιστορία της rock

Ok, αρχικά μου αρέσουν οι Muse. Έχουν γράψει ραδιοφωνικά χιτ, ύμνους σταδίων, επικά πολύλεπτα και άλλα, σκοτεινά τραγούδια, συνδυάζοντας βιρτουοζιτέ φυσικών οργάνων, νόστιμα ηλεκτρονικά και πολύ καλές παραγωγές. Τώρα τελευταία έμοιαζε λίγο ότι αντέγραφαν το στυλ τους, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μην πεις ότι π.χ. το «Uprising» είναι ένα πάρα πολύ καλό κομμάτι για το είδος του. Και μετά ήρθε η Ολυμπιάδα…

Ζητήθηκε από τους Muse να γράψουν κάτι για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου του 2012, οι οποίοι αρχίζουν ωσονούπο. Δεν ξέρω σε τι φάση πέτυχε τον Matt Belamy αυτή η παραγγελία, αλλά η δίοδος προς το δυσεύρετο εκείνο μέρος όπου βρίσκεται η έμπνευση ήταν προφανώς κλειστή. Στις 27 Ιουνίου, το «Survival» επιλέχθηκε μεταξύ τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών σαν το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών του Λονδίνου. Ακούστε το, για να ξέρουμε για τι μιλάμε:

Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσα πράγματα που πάνε λάθος με αυτό το τραγούδι είναι απορίας άξιον.

Κατ’αρχήν, η μουσική: τηρουμένων των αναλογιών, όταν μια χώρα σαν τη Μεγάλη Βρετανία, τον τόπο που έβγαλε τους Pink Floyd, τους Beatles, τους Rolling Stones και τον David Bowie, καλείται να βάλει τα δυνατά της για να στείλει ένα τραγούδι (ένα κομμάτι μουσικής με στίχους, που τραγουδιέται) σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο δαπανηρές διεθνείς διοργανώσεις του πλανήτη, εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για τραγωδία.

Το Ολυμπιακό άσμα των Muse είναι υπερφίαλο και αδικαιολόγητα σπηνταρισμένο, λες και ο κόσμος έχει πάρει 2 τόνους ectasy. Το όλο αποτέλεσμα μοιάζει σαν κακέκτυπο rock όπερας και -το χειρότερο;- σαν πραγματική παρωδία του στυλ που οι ίδιοι οι Muse καθιέρωσαν. Η ταραταζούμ ορχηστρική εισαγωγή δεν κολλάει με τη συνέχεια, η οποία δεν λέει καν να έρθει (ο Matt αρχίζει να τραγουδάει μετά το 1:30). Όταν έρχεται, νομίζεις ότι κάποιος σου έκανε πλάκα, θέλοντας να μιξάρει την εισαγωγή του «Under Pressure» με ψεύτικο σύνθι fake φωνητικών. Είκοσι δεύτερα αργότερα, αρχίζεις να κοιτάς και λίγο πίσω σου, γιατί έρχονται τα περιβόητα «φωνητικά Queen», ακολουθούμενα από άλλα, αυτά από υψίφωνους. Wtf?

Κατόπιν έρχεται το ρεφραίν, με μια φωνή που θέλει να φάει τον τόπο και ένα κιθαριστικό σόλο 50 ολόκληρων δευτερολέπτων. Εντάξει, εδώ δεν είναι Eurovision, αλλά υπάρχει και κάτι που λέγεται «οικονομία» στη μουσική (πόσω μάλλον σε μια κλασική rock φόρμα) και οι Muse είχαν πολλές (πάρα πολλές) ευκαιρίες στο παρελθόν να μας αποδείξουν ότι είναι δεινοί οργανοπαίχτες. Ας είναι, guitar solo, ϊδιο κουπλέ, ίδιο ρεφρέν, κι άλλο κιθαριστικό σόλο (λίγο μικρότερο αυτή τη φορά) και ένας επίλογος από το δωμάτιο Αγάπης του Μεγάλου Αδερφού, με την ανδρική χορωδία να φωνάζει «Fight! Fight! Win! Win!».

Είναι φυσικά και το θέμα των στίχων, καθόλου αμελητέο:

Race, life’s a race
And I am gonna win
Yes, I am gonna win

And I’ll light the fuse
And I’ll never lose
And I choose to survive
Whatever it takes
You won’t pull ahead
I’ll keep up the pace
And Ι’ll reveal my strength
To the whole human race
Yes Ι am prepared
To stay alive
I won’t forgive, the vengeance is mine
And Ι won’t give in
Because Ι choose to thrive

Τι θέλει να πει ο ποιητής του ολυμπιακού άσματος; Προφανώς οι Muse πάνε να κάνουν την ανατροπή και να μην γράψουν π.χ. το «One moment in time«, γιατί εμείς δεν είμαστε Αμερικανάκια και οι καιροί έχουν αλλάξει και γενικά «we will be victorious», όπως ήθελαν πιθανά να ξαναπούν. Ναι, αλλά «είμαι προετοιμασμένος να μείνω ζωντανός»; Πότε έπεσε τόσο ο πήχυς, ρε παιδιά; «Δεν θα συγχωρήσω, η εκδίκηση είναι δική μου»; Σαν να λέμε «επαναστατικό τραγούδι»;

Κερασάκι στην τούρτα, ο τίτλος. «Επιβίωση»;;!! Αυτό ας πούμε είναι ένα πανανθρώπινο αίτημα; Μάλλον κάποιος που παρακολουθεί / συμμετέχει στην Ολυμπιάδα αισθάνεται πολύ έτοιμος να πεθάνει και πρέπει να του θυμίσουμε τουλάχιστον αυτό: θα κερδίσεις, απλά επιβιώνοντας! Σοβαρά, ε;

Δεν ξέρω πόση απήχηση θα έχει το «Survival» κατά την διάρκεια των επερχόμενων Ολυμπιακών ή και αργότερα, όταν περάσει τη δοκιμασία του χρόνου και κάποιοι οπαδοί του συγκροτήματος του ακούσουν πιο αποστασιοποιημένα. Επίσης δεν θα έγραφα ποτέ για ένα ασήμαντο γκρουπάκι που η μουσική βιομηχανία σπρώχνει στην επιτυχία και δυστυχώς στραβοπάτησε. Μιλάμε για φτασμένους μουσικούς, που έγραψαν το «Newborn«, το «Starlight«, το «Bliss«, το «Invincible» ή το «Map of the problematique» και γεμίζουν στάδια στα live τους. Αυτό το τραγούδι επιλέχτηκε για να ακουστεί από διεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη, είναι μουσικά αδούλευτο, καθόλου πρωτοποριακό και με ένα μήνυμα απλοϊκό ή/και απαράδεκτο.

Ένα είναι το βέβαιο: βλέποντας τα πράγματα κάτω από το πρίσμα του όλου εγχειρήματος και της ενδεχόμενης επιρροής του, οι Muse έβαλαν άθελά τους μια υποψηφιότητα για το χειρότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ στην ιστορία της rock Μουσικής.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Τέχνες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s