Θάλαμος 305

Πέρασα τις προάλλες πέντε μέρες μπαινοβγαίνοντας ένα νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο παππούς μου, ο οποίος πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Πριν ζήσω την εμπειρία, πίστευα ότι τα νοσοκομεία ήταν κυρίως χώροι θλίψης, μετάνοιας και περισυλλογής. Έκανα λάθος: η Ελλάδα που ενίοτε θέλουμε να αποφύγουμε συνοδεύει, δυστυχώς, πολύ συχνά τους ασθενείς.

Η πρώτη νύχτα που πέρασα εκεί ήταν το βράδυ των εκλογών. Ενώ γύρω μου περιφερόταν περισσή κακομοιριά (ό,τι χειρότερο -θεωρώ- όταν συνοδεύεις οποιονδήποτε ασθενή), η Χρυσή Αυγή επιβεβαίωνε ότι κανένας άναδρος τραμπουκισμός εναντίον γυναικών δεν μπορεί να κλονίσει την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Περίμενα να πάρουν τα μισά – έκανα λάθος.

Σταδιακά, άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου το παράλογο της κοινωνίας: αντί για λύπη για την ανίατη ασθένεια του άλλου, οσφραινόμουν τον εγωισμό και την ανασφάλεια αυτού που θα μείνει. Αντί για θρήνο για αυτόν που χαροπαλεύει, πετούσαν σκέψεις και ατάκες για κληρονομιές. Αντί για ένα ειλικρινές κλάμα πόνου, παρακολουθούσα επεισόδια από τα τούρκικα σήριαλ. Στην τηλεόραση του χώρου αναμονής, η μεγαλύτερη αγωνία που φαινόταν να πλανάται ήταν αυτή του σχηματισμού κυβέρνησης.

Στους θαλάμους του νοσοκομείου, αντί για συμπόνοια συναντούσες μια απογοητευτική μικροψυχία και αντί για λόγια συμπαράστασης άκουγες αδικαιολόγητη γκρίνια για την περίθαλψη. Το χειρότερο; Μερικά δάκρυα για τους αρρώστους ήταν κροκοδείλια και χύνονταν κυρίως για επίδειξη, για ολοκλήρωση του προφίλ του άξιου μοιρολογητή απέναντι στην κοινωνία. Τα κλάματα έπρεπε ενίοτε να περιέχουν δράμα και μεγαλοσύνη, ακριβώς σαν τη στιγμή που ο αρχιεπίσκοπος όρκιζε το νέο πρωθυπουργό, εκεί έξω, στο σαλονάκι, κάτω από το μίζερο, μισοάδειο ράφι του «Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου».

Η αγανάκτησή μου ήταν τόση που με εμπόδισε κι από το να συγκινηθώ. Σκέφτηκα ότι ίσως αυτό ήταν ασέβεια προς έναν ετοιμοθάνατο, αλλά αμέσως σκέφτηκα μια Αφρική στερημένη από φαγητό και νερό, Ασιάτες να πεθαίνουν εν ώρα εργασίας, πογκρόμ κατά λαθρομεταναστών και άστεγους να προσπαθούν να τη βγάλουν καθαρή στο κέντρο της πρωτεύουσας. Μήπως να άρχιζα με το σεβασμό προς τους ζωντανούς; Λίγο μετά, η είδηση έπαιξε με περηφάνεια: πηγαίναμε για σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας».

Μερικές ακραίες καταστάσεις αποκαλύπτουν την πιο άσχημη πλευρά των ανθρώπων, τότε που παρατηρείς με απογοήτευση ότι αυτά που συμβαίνουν γύρω σου και επιδεινώνουν τη ζωή σου έμμεσα ή άμεσα δεν είναι σταλμένα από τη μοίρα: είναι οι λάθος κινήσεις και οι νοοτροπίες των ανθρώπων που καμιά κυβέρνηση «σωτηρίας» δεν μπορεί να αποτρέψει, γιατί η σωτηρία προφανώς δεν διανέμεται «εθνικά» όταν η βούληση μοιάζει να απουσιάζει αμφοτεροπλεύρως.

Είχα καιρό να κάνω τόσα λάθη στους συλλογισμούς μου όσο σε εκείνο το πενταήμερο – προφανώς έμαθα πολλά. Τα πιο ποταπά ένστικτα των ανθρώπων περνάνε από δίπλα σου ακόμη και σε χώρους ανθρώπινης φροντίδας.

Σε ό,τι αφορά την «εθνική σωτηρία» -ελπίζω να μην γίνομαι μικρόψυχος και ασεβής-, ευχαριστώ, να μην πάρω άλλη και τη στερήσω από κάποιον που τη ζήτησε.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Κοινωνία, Πολιτική

One response to “Θάλαμος 305

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s