Κακομοιρολαγνεία

Είναι θεαματικό αλλά καθόλου διασκεδαστικό να ζεις σε μια χώρα που πιστεύει ότι είναι «καημένη». Εντάξει, θεωρώ ανισόρροπο να πιστεύεις ότι είμαστε σούπερ επειδή είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και αυτό για τη «φουκαριάρα τη μάνα μας» έχει τραβήξει καμιά διακοσαριά χρόνια. Μήπως να αλλάξουμε τροπάριο;

Το ότι «η μοίρα μάς έριξε σε αυτή τη χώρα» μπορεί σε κάποια συζήτηση να είναι από τη μεγαλύτερη αλήθεια μέχρι τη φτηνότερη δικαιολογία. Αληθές είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ζούμε σε αυτόν τον τόπο με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (π.χ. αν δεν σου αρέσει η θάλασσα και τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, μετακόμισε, τι να πω…). Ένα ψέμα είναι ότι αυτά που γίνονται εδώ είναι προαποφασισμένα και δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Δεν φταίμε εμείς, αλλά «το κακό το ριζικό μας«…

Ακόμη χειρότερα, αν το καλοπροσέξει κανείς, η συστηματική γκρίνια για το παρόν (όχι οι εκ βαθέων συζητήσεις που συμβάλλουν στην αλλαγή, αλλά η διαρκής κριτική προς άτομα και θεσμούς που θεωρούμε ξένα από μας – αλλά τα τροφοδοτούμε οι ίδιοι) είναι δυστυχώς αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνικοποίησης: αν κατηγορείς, υπάρχεις. Συχνά οι δεσμοί μας σφίγγουν, όχι με τις από κοινού προσπάθειές μας, αλλά όταν συμφωνούμε ότι εμείς, οι άλλοι ή το σύστημα είναι χάλια. Και τότε, χωρίς να αλλάξουμε καμιά συνήθειά μας, συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια με πάντα.

Ιστορικά -κι ας με διορθώσει κάποιος αν σφάλλω- δεν τα έχουμε πάει καλύτερα σαν… ανεξάρτητο κράτος: πολλοί ηγέτες που είχαμε φαίνονται να είχαν σαν πρώτο και κύριο μέλημά τους το να εξαρτώμαστε διαρκώς από άλλες δυνάμεις ή χώρες, σαν κάποια παλιά αποικία τους, και η στρόφιγγα της γνώσης που θα μπορούσε να διαφωτίσει έναν λαό έμενε πάντοτε μισάνοιχτη. Ήμασταν οι «ηρωικοί και γενναίοι» Έλληνες, αλλά διαρκώς μέναμε πίσω, χάρη σε πολέμους, εμφυλίους, δικτατορίες, διωγμούς, χρεοκοπίες, ανηλεή πολιτική διαφθορά, και λοιπές ανθρώπινες δραστηριότητες που ουδόλως μοιάζουν με φυσικές καταστροφές και «χτυπήματα του πεπρωμένου». Παράξενο, βέβαια, που άλλες χώρες συνήθως πλήττονται από σεισμούς, τυφώνες, παγετούς, τσουνάμι, καύσωνες, κλπ. και ωστόσο καταφέρνουν να ορθοποδούν. Αυτοί, φαίνεται, δεν είναι «πολύ καημένοι».

Τα τελευταία 40-50 χρόνια ο κόσμος άλλαξε άρδην και -έστω κι αργά- η αλλαγή έφτασε κι εδώ. Γενιές Ελλήνων είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν, να έρθουν σε επαφή με άλλες κουλτούρες, να σπουδάσουν και να ζήσουν αλλού ή να κάνουν διακρατικούς (sic) ή διαφυλετικούς γάμους. Αυτό που διαπίστωσαν οι εν λόγω γενιές δεν άργησε να γυρίσει στα πάτρια εδάφη: ΔΕΝ ήμασταν ηλίθιοι, ΔΕΝ υστερούσαμε σε γνώσεις, ΔΕΝ υπολοιπόμασταν και ΔΕΝ ήμασταν «φουκαριάρηδες». Στις κατάλληλες συνθήκες (βλ. κάπου με λίγη περισσότερη καπιταλιστική αξιοκρατία και λίγα κεφάλαια παραπάνω) το υποκείμενο «Έλληνας» απέδιδε καλά! Στην Ελλάδα, επιστροφή στη μιζέρια, τα κλαψοτράγουδα, το βύσμα, το μερίδιο του μικροκλεφτάκου, τη φοροδιαφυγή του μικροαστού και όλα θα παραμείνουν μια χαρά! Μήπως έφταιγε το τζατζίκι και το συρτάκι; Guess again…

Χρειάστηκε να γίνουμε μέλη σε μια Ευρώπη κυβερνώντων που μας θεωρούσαν ακαμάτηδες και βρωμοποδαράδες και ταυτόχρονα να αρχίσει ο δυτικός καπιταλισμός να κλυδωνίζεται για να αρχίσουμε να μυριζόμαστε τι γίνεται (και ο γράφων πρώτος): η γλίτσα πάνω στην οποία είναι δομημένο ένα μεγάλο κομμάτι του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος χρειαζόταν ένα αποδιοπομπαίο τράγο και δεν υπήρχε κανένας πιο αδύναμος κρίκος από εκείνο το «κακόμοιρο εκ πεποιθήσεως» έθνος με τους τρελούς, κατα φαντασίαν ανυπόταχτους Γαλάτες, όπου ο πρωθυπουργός-υιός μιας οικογενείας μπορεί να επικαλείται το «διεφθαρμένο κράτος» που τελειοποίησε ο πρωθυπουργός-πατέρας του και να θεωρείται «κατάλληλος πρωθυπουργός» επειδή δεν είναι χοντρός, έχει Kindle και ξέρει ποδήλατο. Κρεβάτι στρωμένο, φώτα χαμηλά, εκδιδομένη σε οριζόντια στάση… Λέτε να ακολουθεί ελαφρά λιτότητα και σκηνή σεξ; «Σώπα καλέ! Εμάς δεν θα μας πιάσει«…

Μετά από 4.297 αναγνώσεις του Κάμα Σούτρα, 2 μνημόνια, 5-6 δόσεις δανείων, μειώσεις μισθών μέχρι γονατίσματος και διάφορα άλλα σεξοπορνοδιαστροφικά, κάποιοι από τους Έλληνες αποφάνθηκαν ότι ίσως και να συντελείται βιασμός, διότι, ακόμη κι αν αγαπούσαμε τόσο τον βιαστή, δεν θα πονούσε τόσο.

Μένει κάποιοι εκ των εναπομείναντων να σταματήσουν να πιστεύουν ότι μια «κοντινή σχέση» με κάποια πατρική φιγούρα είναι π.χ. όταν σε δέρνουν με τη ζώνη επί μια τριακονταετία. Οφείλουν να παραδεχτούν δειλά-δειλά πως πρόκειται για βιασμό και πως ο κίνδυνος του να μείνεις ορφανός είναι σαφώς μικρότερος από το να σε πεθάνουν στο ξύλο αυτοί που «σ’αγαπάνε». Βέβαια, για να γίνουν όλα αυτά καλό θα ήταν να εξαφανίσουμε τις ενοχές της ύπαρξής μας, να αποκτήσουμε το χαμένο μας αυτοσεβασμό και να σταματήσουμε να φοβόμαστε τη σκιά μας. Εκτός κι αν είναι τόσο υπέροχο να είσαι «κακομοίρης»…

Αυτήν την περίοδο της έντασης και της πόλωσης, πολλοί επιχειρούν να διακρίνουν τις δύο Ελλάδες για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Κάποιοι (όπως ο Τζήμερος του Απογοήτευση Δημιουργία Ξανά) λένε ότι οι δύο Ελλάδες είναι ο δημόσιος τομέας που κάθεται και ο ιδιωτικός τομέας που παράγει (τίποτα πιο μακριά από την πραγματικότητα, λες και ο πιο λαχταριστός πελάτης των ιδιωτικών εταιρειών ΔΕΝ είναι το κράτος). Άλλοι λένε ότι είναι αυτοί που «έφαγαν» κι αυτοί που «δεν έφαγαν» (λες και έχεις πολλές ευκαιρίες να είσαι απόλυτα τίμιος σε μια χώρα όπου οι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες είναι αυτοί που βγάζουν τα περισσότερα). Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι «η εργατιά» και το «κεφάλαιο» (αν το ΚΚΕ καταφέρει ποτέ να κάνει αυτή τη διάκριση σωστά και να αλλάξει φρασεολογία, θα σπάσουν όλοι καθρέφτες του κόσμου). Και, το βολικότερο όλων, η Ελλάδα των πράσινων και η Ελλάδα των γαλάζιων (πάει κι αυτό!).

Λες οι δυο Ελλάδες να είναι η χτυπημένη από τη μοίρα και η «δεν-έχω-να-ζηλέψω-και-πολλά»; Ίσως μια μέρα να σταματήσουμε να ηδονιζόμαστε με την κακομοιριά και να οραματιστούμε το μέλλον -ακόμη και να το δείξουμε στους άλλους (δεν τα ξέρουν όλα οι άλλοι), σε μία από τις σπάνιες εκείνες εκλάμψεις του πνεύματος και του πολιτισμού μιας μικρής χώρας που έχει δικαίωμα στο αυτονόητο αλλά και στο καλύτερο. Μπορεί, μάλιστα, αυτή η μέρα να έρθει σύντομα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s