Για ποιον τρέχουμε;

Για ποιον τρέχουμε;

Για ποιον βάζουμε το ξυπνητήρι το πρωί για να ετοιμαστούμε και να χτυπήσουμε το οκτάωρο; Για ποιον θέτουμε ταυτόχρονα σε λειτουργία την καφετιέρα, το θερμοσίφωνα, τη φρυγανιέρα και το ραδιόφωνο, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τον πρωινό μας προσωπικό χρόνο;  Για ποιον παίρνουμε το συντομότερο δρόμο, ακόμη κι αν χρειάζεται να πληρώσουμε διόδια; Για ποιον βρίζουμε που ο άλλος πάει αργά; Για ποιον κορνάρουμε;

Μήπως για τα παιδιά μας, τα παιδιά της ανθρωπότητας; Αυτά που ήρθαν εδώ περιμένοντας όχι παιχνιδοκονσόλες, αλλά αγκαλιές, και που, όταν ζητούν περισσότερη από την προσοχή μας, αισθανόμαστε ότι κάνουν κατάληψη στον προσωπικό μας χώρο και χρόνο, επειδή έχουμε ήδη φτάσει να τα φέρουμε στον κόσμο έχοντας τάξει το χρόνο και τη διάθεσή μας σε κάποιον άλλο;

Αυτά φταίνε που δεν ξέρουμε γιατί είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε το 60% της μη κοιμώμενης ζωής μας, χωρίς τη βεβαιότητα ότι κάποιος θα μας το ζητήσει, αισθανόμενοι αγχωμένοι και  ανασφαλείς για το γεγονός ότι δεν θα καταφέρουμε να τους προσφέρουμε ένα κομμάτι αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη και όλα αυτά που εμείς νομίζουμε ότι χρειάζονται χωρίς να τα έχουμε ρωτήσει ποτέ;

Για ποιον διψάμε να καταξιωθούμε;

 Στο όνομα ποιανού φροντίζουμε να πληρώνουμε ώρες «δωρεάν» τηλεφωνικού χρόνου ομιλίας για να προοδεύσουμε; Πώς γίνεται και δεχόμαστε να μετακινούμαστε καθημερινά καθιστοί σε οχήματα που καίνε καύσιμα που καταφέραμε να εισάγουμε πληρώνοντας χώρες που ήταν διατεθειμένες ακόμη και να βομβαρδίσουν τις χώρες με τις πηγές, κάνοντας αυτούς που ζουν εκεί να περπατήσουν μισή ήπειρο και να φτάσουν, παράνομοι πλην ευγνώμονες, να μας καθαρίζουν το παρμπρίζ ή να μας πουλάνε άχρηστα μαραφέτια; Όπως και να’χει, ξέρουμε τα ονόματα των ιδιοκτητών του χρόνου ομιλίας και των καυσίμων μας; Αυτοί είναι η κινητήρια δύναμη της μέρας μας;

Μήπως βιαζόμαστε για τη γυναίκα / τον άντρα μας; Μήπως αυτός είναι ο αποδέκτης της καλής μας διάθεσης και της ενεργητικότητάς μας όταν γυρίζουμε από τη δουλειά κουρασμένοι, με τα νεύρα τεντωμένα για όλα τα «ναι» που είπαμε ενώ θέλαμε να πούμε «όχι» και θέλουμε να ξεράσουμε όλη τη λάσπη που κατάπιαμε στη διάρκεια της ημέρας πάνω σε έναν άσπρο τοίχο, φωνάζοντας και διεκδικώντας γι’αυτό «λίγο χρόνο μόνοι μας»;

Μήπως στα πλαίσια της βραδινής μας ξεκούρασης, αφότου έχουμε φροντίσει να μειώσουμε το χθεσινό μας χρόνο επιστροφής από 34 σε 33 λεπτά, πηγαίνουμε και περνάμε το διπλάσιο χρόνο από αυτόν σε σελίδες «κοινωνικής δικτύωσης» για να αποκτήσουμε την ψευδαίσθηση της κοινωνικοποίησης εκείνες τις ημέρες που δεν πρόκειται να δούμε κανέναν άνθρωπο, ούτε το ταίρι μας, στεκόμενοι τόση ώρα μπροστά στην οθόνη; Για τους ιδιοκτήτες των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης, λοιπόν, όλα αυτά; Χαλάλι, αλλά ξέρουμε τα ονόματά τους; Είναι άνθρωποι με τους οποίους καταλαβαινόμαστε και συμπαθιόμαστε; Για αυτούς η βιασύνη;

Άραγε τα κάνουμε αυτά για το αφεντικό μας; Ξέρουν καλύτερα αυτοί από εμάς τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα; Είναι πιο εστιασμένη η ζωή τους στους πραγματικούς –όχι τους οικονομικούς- στόχους διαβίωσης, ώστε να αισθανόμαστε δικαιωμένοι που καταξιώνονται τουλάχιστον αυτοί χάρη σε μας ή μήπως είναι εξίσου απορημένοι παρόλο που μπορεί να έχουν περισσότερα/καλύτερα αυτοκίνητα/ρούχα/σπίτια/φαγητά/χάπια από μας;

Σε τελική ανάλυση, είμαστε συναισθηματικά δεμένοι μαζί τους ώστε να χαιρόμαστε για την πρόοδό τους, παρά το γεγονός ότι μπορεί να δουλεύουμε για αυτούς καθαρά για τα προς το ζην; Μας φαίνεται ωραίο να είναι οι αποδέκτες της ημερήσιας προσπάθειας και δημιουργικότητάς μας, αν δεν ξέρουμε γιατί θέλουν να κερδίζουν συνέχεια περισσότερα από πριν;

Για ποιον πατάμε πρώτα το κουμπί του ασανσέρ και μετά κλειδώνουμε;

Γιατί στριμώχνουμε τις συναντήσεις μας με φίλους σε συγκεκριμένες μέρες και ώρες και δίνουμε ραντεβού για καφέ όπως γίνεται στην προσέλευση επιβατών για απογείωση αεροσκάφους; Στο δικό τους όνομα ενοχλούμαστε όταν μας «στήνουν» ή όταν κάνουν μήνες να μας δουν επειδή τρέχουν συνέχεια με τις δουλειές τους;

Στην κορυφή της πυραμίδας πια, υπάρχει κάποιος να μας εμπνέει την υπέρβαση, την καινοτομία, τη δόξα και την ανθρώπινη αναγνώριση; Είναι κάποιος επιχειρηματίας; Μήπως οι πολιτικοί μας, που τα «χαλάνε» τον έναν μήνα και τα «ξαναφτιάχνουν» τον επόμενο για να «προωθήσουν τα συμφέροντά μας»; Τους αγαπάμε τόσο ώστε να θυσιάζουμε τη δική μας ισορροπία, όχι για να βοηθήσουμε ένα σαφώς ορισμένο, αρεστό σε μας σύνολο (οι φίλοι, η πόλη μας, η ελληνική κοινωνία, η χώρα, η Ευρώπη στην οποία θα θέλαμε να ζήσουμε), προκειμένου να εξασφαλίσουμε πρώτα το δικό τους ευ ζην;

Είναι δυνατόν να φοράς τη μάσκα οξυγόνου στον άγνωστο διπλανό σου και να πεθαίνεις; Αυτός είναι ο αλτρουισμός και η αυτοθυσία που προσδοκά από το μέσο άνθρωπο ο πλανήτης σήμερα; Σοβαρά, να δώσουμε τη ζωή μας για να τον σώσουμε; Χωρίς να ξέρουμε το όνομά του και το αν είναι ευεργέτης ή πληρωμένος εκτελεστής;

Είναι στιγμές που απλώς σταματάς πεζός στο φανάρι και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το διασχίσεις για να επιταχύνεις τη ζωή σου και να φανείς συνεπής απέναντι σε κάποιον που δεν ξέρεις.

Όμως ο άνθρωπος που σε νοιάζεται έμπρακτα θα φροντίσει να σου δείξει αυτή την αγάπη, να σου εξηγήσει την καθημερινή ανάγκη για πρόοδο και δημιουργία, να γίνει συνοδοιπόρος σου στη διαδρομή και να αναλύσει τη μεγάλη ιδέα πίσω από τον φαινομενικά προσωρινό παραλογισμό του να βιάζεσαι για να προλάβεις να ζήσεις. Δεν θα περίμενες, σίγουρα, να σου ζητήσει να τρέχεις μια ζωή για κάποιον άγνωστο.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under Ενδοσκόπηση, Κοινωνία

2 responses to “Για ποιον τρέχουμε;

  1. Aspa zei ki elpizei

    Νομίζω τελικά για τον εαυτό μας τρέχουμε. Δεν είμαι 100% σίγουρη. Γιαυτό που είμαι σίγουρη είναι πως το ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης και της παρατήρησης έχει ξεκινήσει΄ και ο άνεμος είναι ούριος.
    Χθές είχα μια συζήτηση με μια φίλη μουσουλμάνα. Ήμουν πολύ στεναχωριμένη και απαισιόδοξη για την πορεία που έχει πάρει η ανθρωπότητα. Μου είπε λοιπόν η φίλη μου: μην χάνεις την ελπίδα σου, μεγάλωσα σε μια χώρα όπου δεν μου επιτρεπόταν να μιλήσω μπροστά στους αδελφούς, θείους στα ξαδέλφια μου και γενικά σε χώρο που άντρες ήταν παρόντες. Σε μια χώρα που ο ρόλος της γυναίκας δεν είναι τίποτα άλλο από το να παράγει παιδιά. Χθές αυτή η φίλη μου έλαβε επίσημη πρόσκληση από τα UN να δώση ομιλία στο παγκόσμιο συνέδριο για το sustainability στην Βραζιλία!!!
    Μήπως τελικά, people have the power?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s