Κύκλος

Η διαδρομή σου αρχίζει όταν είσαι μωρό και μαθαίνεις τις πρώτες ανθρώπινες συνήθειες. Αρκετά νωρίς συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια πορεία που μοιάζει με ευθεία, επειδή έτσι φαίνονται τα κυκλικά τόξα με μικρό μήκος – αλλά δεν είναι.

Σου διαβάζουν παραμύθια για μικρά, αυτά με τους καλούς που νικάνε τους μοχθηρούς, σαν παγκόσμια κληρονομιά της ανθρωπότητας, σαν προσπάθεια εντύπωσης στο DNA μας του θριάμβου της δικαιοσύνης – αυτού που νομίζεις ότι διατρέχει τη ζωή του είδους σου στον πλανήτη.

Πριν μάθεις τα απαραίτητα, βομβαρδίζεσαι με τη σαβούρα: τηλεόραση πριν την τέχνη, ταμπλόιντ πριν τη λογοτεχνία, κατανάλωση πριν την οικονομία, προδοσία πριν την πίστη στους ανθρώπους, βία πριν τη γαλήνη, θάνατος πριν την ειρήνη. Είσαι ούτε δέκα, κι όμως η εικόνα σου για τον κόσμο είναι κιόλας στρεβλή. «Δεν πειράζει, θα μεγαλώσεις κάποτε«, σου λένε – κι εσύ βιάζεσαι να ζήσεις την αποκάλυψη και τη διαφώτιση.

Μπαίνεις στην εφηβεία και συνειδητοποιείς τι έχεις ανάμεσα στα πόδια σου και πώς αυτό επηρεάζει τη σχέση σου με τους γύρω σου. Τότε -ακριβώς όταν οι ορμόνες σου βρίσκονται έναν βαθμό Κελσίου πριν το σημείο βρασμού κι όταν ανακαλύπτεις ότι η ζωή είναι μια επανάσταση ενάντια σε ό,τι σου έδωσαν- είναι η καλύτερη στιγμή να σου πουλήσουν κι άλλο παραμύθι, για μεγάλους αυτή τη φορά.

Τότε που θα έπρεπε να ονειρεύεσαι για το αύριο, να βάζεις στόχους φρέσκους και εναλλακτικούς, τρως το παραμύθι: ότι, δηλαδή, βρισκόμαστε σε έναν διαρκή αγώνα για το κοινό καλό κι ότι η δική σου ζωή είναι η συμβολή στην καταξίωση και την εξύψωση του ανθρώπου. Για την μέγιστη απόδοσή σου, δέχεσαι να κάνεις τους περισσότερους συμβιβασμούς. Συχνά θάβεις τα όνειρα στη γλάστρα και σκέφτεσαι απλά και μόνο το μισθό που θα παρέχει τη μέγιστη ασφάλεια.

Σπουδάζεις, μελετάς, ενημερώνεσαι και έχεις μια αίσθηση ότι απλώς «έτσι είναι ο κόσμος» και γι’αυτό πάει στραβά. Παρά την ανησυχία σου, κάνεις το χρέος σου στην κοινωνία και φέρνεις παιδιά.

Όταν γίνεσαι γονιός, διπλώνεις ήσυχα τη στολή του υπερήρωα και την βάζεις στο ντουλάπι μέχρι νεοτέρας. Προς το παρόν, όπως είπε κι ο Λένον, θα αρκεστείς στο να είσαι ο «ήρωας της εργατικής τάξης». Ξαφνικά, φοβάσαι ότι δεν μπορείς να ριχτείς από την Ακρόπολη και να γραφτείς στην ιστορία, γιατί έχεις κι άλλα στόματα να θρέψεις.

Στα λεγόμενα χρόνια της ωριμότητας, έχεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου το ενδεχόμενο να είσαι κι εσύ ένα κορόιδο σαν όλα τα υπόλοιπα, παρόλα όσα έχεις κάνει. Ενώ τα παιδιά σου μεγαλώνουν και παίρνουν κι αυτά το δρόμο τους, αμφιταλαντεύεσαι συνέχεια μεταξύ του να επιμείνεις σε αυτά που έμαθες ή να παραδεχτείς ότι παρέλειψες πολλά στο δρόμο και ότι είναι πάντα ώρα να αμφισβητήσεις, να αναθεωρήσεις και να αλλάξεις πορεία. Έχεις πια μεγαλώσει, αλλά η αποκάλυψη αργεί ακόμα.

Αυτή η αλλαγή πορείας, όμως, είναι επίπονη, κουραστική, πολλές φορές αιματηρή ή μοναχική και καθόλου δεν μοιάζει με τον ηρωισμό των εφηβικών σου επαναστάσεων. Είναι μια απόφαση για να γκρεμίσεις πολλά από αυτά που χρόνια έχτιζες και, είτε είσαι στα 30, στα 40, στα 50 ή τα 60 σου, δυσκολεύεσαι να τα χάσεις.

Στο διάστημα αυτό της αμφισβήτησης και της αμφιβολίας, ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει όπως πάντα, οι δυνατοί να εκμεταλλεύονται τους αδύνατους, οι πλούσιοι τους ανόητους φτωχούς κι εσύ βρίσκεσαι σε άρνηση να δεχτείς ότι ο Μπάτμαν, η Σταχτοπούτα και ο καλός Άγιος Βασίλης δεν υπάρχουν κι ότι το όνειρο που τάχα σου πούλησαν είναι παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Η εγγύηση έχει λήξει και ανταλλακτικά δεν διατίθενται.

Όταν τα παιδιά σου κάνουν παιδιά κι εγγόνια, έχεις ήδη φροντίσει να πιστέψεις ότι η ζωή σου φθίνει, παρόλο που έχεις άλλο ένα τρίτο της μπροστά σου και αφήνεσαι να γεράσεις όταν η παραγωγικότητά σου ήταν στα ύψη. Αισθάνεσαι τότε ότι τα εγγόνια και τα δισέγγονά σου είναι η ελπίδα του μέλλοντος και ξαπλώνεις ένα πρωί στο χαλί για να παίξεις μαζί τους, μιλώντας σε μια ακατάληπτη γλώσσα που μόνο εσείς κατέχετε.

Η πορεία σου κλείνει όταν φεύγεις. Λίγο πριν, εύχεσαι αυτή η διαδρομή να ήταν η ευθεία από τη γη στον ουρανό που πάντα ονειρευόταν ο νοήμων άνθρωπος. Είναι το ίδιο έξυπνο ον που δυσκολεύεται να διαχειριστεί το γεγονός ότι η διαδρομή του ήταν τελικά ένας κύκλος που εφάπτεται στο χώμα κι ότι από ψηλά, από τον ουρανό, φαίνεται τόσο μικρός όσο το σημάδι που αφήνει μια σταγόνα όταν πέφτει στους ωκεανούς.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Ενδοσκόπηση

One response to “Κύκλος

  1. Παράθεμα: God is a DJ | Post-Crisis Breakfast

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s