Ημερολόγια Τιτανικού: Το μέγα άλλοθι της ανικανότητας

Την καραμέλα την έχουμε λιώσει πια: «Ούτε το τάδε είναι ικανοί να κάνουν«, «Άχρηστοι«, «Τα έχουν κάνει μπάχαλο«, κλπ. Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούμε για να κρίνουμε τους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής κουβαλάνε ενσωματωμένο το άλλοθι που αυτοί χρειάζονται για να βγαίνουν πάντα λάδι και να προχωρούν ακάθεκτοι.

Κατ’αρχήν, τα παραδείγματα: για την περίπτωση Γιώργου Παπανδρέου παραμένει απίστευτο πώς υπάρχει ακόμη μερίδα του ελληνικού λαού που, στο όνομα της συμπαθούς του φάτσας, τον θεωρεί πάνω-κάτω κάτι σαν ένα παιδί που μπήκε στο σαλόνι και έσπασε όλα τα γυάλινα. Η κατά συρροή ασυναρτησία των δηλώσεων και των πράξεων της κυβέρνησής του βγάζει μάτι και δεν είμαι καν σίγουρος ότι και η λοιπή Ευρώπη περίμενε τον ΓΑΠ να καλέσει τους νέους παίχτες του σημερινού παιχνιδιού (βλέπε ΔΝΤ).

Στην εγχώρια παραγωγή λαϊκιστών, το πράγμα έχει ξεφύγει. Ο Χρυσοχοΐδης και η Κατσέλη δήλωσαν ανερυθριάστως ότι δεν είχαν διαβάσει το πρώτο μνημόνιο, σαν μαθητές που έδωσαν λευκή κόλλα στο τεστ. Πολλοί έσπευσαν να τους συγχωρέσουν γιατί… η ύλη ήταν μεγάλη (2000 σελίδες, ούτε στην ιατρική) και γιατί, «εντάξει, ανθρώπινο είναι«, λέει, «να κοπείς σε ένα τεστ» (ακόμη κι αν το αποτέλεσμά του εξαφανίζει το σχολείο, όμως;)

Προφανώς, εδώ έρχεται και θηλυκώνει εξαιρετικά το «Μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Ο λόγος που οι Έλληνες έχαψαν τόσο αυτή την ατάκα κι έπιασαν έτσι άνετα το μπαλάκι ήταν αφενός ότι είχαν φάει κι αυτοί κάτι ψίχουλα από την πίτα (ας πρόσεχαν) και αφετέρου ότι λίγοι είχαν την συνείδηση ότι για να καταφέρουν να φάνε αυτά τα ψίχουλα έπρεπε οι εκάστοτε συνάδελφοι του κυρίου να διδάξουν αυτό το σπορ.

Έρχεται, συνεπώς, η στιγμή όπου για κάθε «ατασθαλία» υπουργών, βουλευτών και δημοσίων αρχόντων πρέπει να μπει ένα όριο. Πρόκειται για τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ανικανότητα και την κακοβουλία, μεταξύ του να κάνεις γκάφες επειδή «δεν τα κατάφερες» και του να προκαλείς καταστροφές επειδή αυτό σκόπευες από την αρχή.

Στο τράβηγμα αυτής της γραμμής, υπεισέρχονται τόσοι παράγοντες που τη μετακινούν, ώστε τελικά ο μέσος πολίτης να αδυνατεί να γνωρίζει πού αυτή βρίσκεται. Πότε καταλογίζεις πρόθεση και πότε αδυναμία; Πότε αισθάνεσαι την ανάγκη να ζητήσεις εξηγήσεις και πότε να δώσεις ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και να πεις «Δεν πειράζει, συνέχισε την προσπάθεια«;

Το βέβαιο είναι ότι ο πολίτης κάνει έναν (άτοπο, αν με ρωτήσετε – στην Ελλάδα, τουλάχιστον) παραλληλισμό ανάμεσα στην πολιτική του σχέση με το κράτος και την προσωπική του σχέση με την οικογένεια και δη τους γονείς του. Είναι το κράτος η κλώσσα ή η Μήδεια; Μένει να το εξετάσουμε αντικειμενικά, χωρίς συναισθηματισμούς, να δούμε την πραγματικότητα και να τραβήξουμε τη γραμμή του «Ως εδώ». Ίσως τότε κανείς αδρά αμοιβόμενος δημόσιος άρχοντας δεν θα μοιάζει πια σαν «καημένος» και σαν «ανίκανος«.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s