Σιγά μην κλάψω

Οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, ψυχολόγος, μετεωρολόγος και λοιπά εις -λόγος δεν είμαι. Αυτοί όμως που με ξέρουν προσωπικά θα σας διαβεβαιώσουν ότι τους έχω πρήξει τα συκώτια για τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας εδώ και πάνω από δεκαετία. Αδικαιολόγητος προφήτης της Αποκάλυψης, λοιπόν, ή δικαιωμένος γκρινιάρης; Να τις βράσω τις επιλογές σας.
Καθόλου δεν με νοιάζει αν επαληθεύτηκαν οι περιβόητες ανησυχίες μου – δεν θα πάρω κανένα βραβείο, ποτέ. Δεν με πειράζει που οι φίλοι μου κι εγώ είμαστε συχνά οι πρώτοι που θα κόψουν τα χαμόγελα και θα πουν «αυτό είναι σοβαρό», ενώ οι άλλοι θα σκέφτονται ότι διακατεχόμαστε από κάποιο ανθελληνικό σφίξιμο, από ένα σύνδρομο της Κασσάνδρας ή από μια άσβεστη δίψα για υπερδραματοποίησηαυτής της -ω!- τόσο κωμικής, απλής και χαλλλλλαρής ζωής.

Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι, περιμένοντας αυτά να συμβούν, ήξερα ότι είχαμε την κατάθλιψη στο τσεπάκι. Και συνήθως όταν είσαι στα χάι σου από τα ποτά και σου λένε ότι το πάρτυ, πάει, τελείωσε, επόμενο είναι να τη φας την ξενέρα. Μπορεί, αν σου πουν ότι παίζει να μην ξαναγίνει πάρτυ για τα επόμενα τρία χρόνια, να βάλεις και τα κλάματα. Κι άντε μετά οι νηφάλιοι να σε συνεφέρουν

Σαν να μην έφτανε η μιζέρια που τους έχει πιάσει ξαφνικά όλους, είναι και ότι η κατήφεια επιβάλλεται περίπου δικτατορικά, σαν να λέμε ότι σχεδόν απαγορεύεται να είσαι καλά! «Καλά, εδώ ο κόσμος καίγεται, εσύ κάνεις το τάδε ανθρώπινο και δημιουργικό»; Μισό λεπτό ρε μάστορα, θα πας να μου τη βγεις κι από πάνω; Δηλαδή επειδή τώρα ανακάλυψες το σχέδιο εξόντωσης της χώρας, ενώ ταυτόχρονα ψήφιζες ΠΑΣΟΚ και έπινες φραπέδες στην ηλιοφάνεια 15 χρόνια, πρέπει να κάτσω να σκάσω;

Μου λέει ο αδερφός μου: «Είμαι πολύ καλά. Να νιώσω τύψεις;» Κατάλαβες; Θα αρχίσουμε να νιώθουμε και ένοχοι που είμαστε προνοητικοί!

Συντελούνται πολιτικές αλλαγές σήμερα. Όσο περισσότερο συμμετέχεις στις αλλαγές, τόσο λιγότερο απογοητευμένος θα είσαι, τόσο λιγότερο θα σε παίρνει από κάτω. Δεν υπάρχει πρόβλημα αν περιορίστηκε το μπάτζετ: πολλά ουσιώδη είναι δωρεάν. Αν νιώθεις κομμάτι της λύσης, δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Από την άλλη πάλι, στην Ελλάδα, δεύτερος του ’12, γίνονται τόσα ακραία πράγματα που νομίζεις ότι παίζεις σε φαρσοκωμωδία. Τότε, άνθρωπος με χιούμορ είμαι κι εγώ, δεν μπορώ να το αποφύγω, βάζω τα γέλια. Όταν η ζωή ξεπερνάει την τέχνη στο σουρεαλιστικά γελοίο, δεν γίνεται να μη σκάσω στα γέλια.

Το ξέρω, δεν συνάδει με την κατάθλιψη που επιβάλλουν οι καιροί, αλλά τι να κάνω; Τουλάχιστον το γέλιο, όταν είναι ειλικρινές και όχι ειρωνικό, σε αυτό διαφέρει από τη μιζέρια: δεν θα σε εμποδίσει ποτέ να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή τους άλλους. Το γέλιο είναι γαμημένο ανθρώπινο δικαίωμά σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s