Η κάπα του βοσκού και η σιωπή των αμνών

 

Μια φορά κι έναν καιρό μαθαίναμε νέες λέξεις -και τις κοροϊδεύαμε με το Μιχάλη, επειδή ακούγονταν επίσημες- όπως «κοινωνικοποίηση«, «απαισιοδοξία» και «πολιτισμικός«. Υπήρχε βέβαια κι εκείνη η λέξη που ποτέ δεν ήξερα τι σημαίνει, αφενός επειδή ακουγόταν σαν όρος της κακιάς αριστεράς, αφετέρου γιατί ήμουν σίγουρος ότι σήμαινε «η κάπα του βοσκού«, χρησιμοποιώντας τα πρόβατα σαν κάποια αλληγορία.
Ο συνειρμός είχε γίνει επειδή μικρότερος είχα συχνές παραστάσεις από χωριά, όπου οι παππούδες μου άρμεγαν αγελάδες και καλλιεργούσαν χωράφια, ενώ άλλοι είχαν κοπάδια και τα έβοσκαν. Μεγαλώνοντας λίγο, ανακάλυψα πρόβατα και στον κινηματογράφο, προλαβαίνοντας και τη «Σιωπή των Αμνών» στο θερινό όπου είχα δει εκστασιασμένος τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα«, λίγο πριν κλείσει για πάντα, στα χρόνια της 17 Νοέμβρη.

Φτάνοντας στην Αθήνα συνειδητοποίησα ότι, αφού ο κινηματογράφος ήταν τόσο φθηνός όσο κερδοφόρος είναι ο πόλεμος, μπορούσα να βλέπω ταινίες ακόμη και μόνος μου. Στα χρόνια του πολέμου στη Βοσνία, είδα το «Underground» στο Τιτάνια, τους «Συνήθεις Υπόπτους» στην Έλλη και φυσικά βρήκα την αγαπημένη μου αίθουσα, τον Απόλλωνα, κάτω από το ιστορικό Αττικόν. Όταν κοινωνικοποιήθηκα λίγο, είδα εκεί τους «12 πιθήκους» με το Μιχάλη και τη Μελίττα και έπαθα πολιτισμικό σοκ με την οργουελική απαισιοδοξία του: λες το μέλλον να ήταν όπως το είχε δει ο τρελάρας ο Γκίλιαμ;

Εκείνη την περίοδο είχαμε, προφανώς, σταματήσει να κοροϊδεύουμε τις λέξεις, επειδή τις χρησιμοποιούσαμε πια. Τα χρόνια έτρεχαν, μπαίναμε στην ΕΕ και οι αγελάδες ήταν παχιές (με τρόπο που δεν αντιλαμβανόμασταν), ενώ ο κινηματογράφος συνέχιζε να φωτογραφίζει την ανθρώπινη ιστορία και φύση, με τρόπο τόσο εύγλωττο που λίγες τέχνες κατάφερναν. Οι δίδυμοι πύργοι είχαν πέσει, η τρομοκρατία είχε «παγκοσμιοποιηθεί» κι εγώ ακόμη δεν καταλάβαινα τι σημαίνει εκείνη η ρώσικη λέξη για τα πρόβατα.

Το 2007 είδα το «Θα χυθεί αίμα«, στο Αττικόν με το Νικόλα. Για κάποιον λόγο, οι αγελάδες είχαν εξαφανιστεί, παίρναμε επιδοτήσεις για να καθόμαστε, οι «γνωστοί-άγνωστοι» ήταν ο νέος μόνιμος εχθρός της τάξης και οι πόλεμοι λέγονταν πια «επιχειρήσεις εκπολιτισμού». Οι ανησυχίες ότι ο κινηματογράφος ήταν πρόγνωση του μέλλοντος έρχονταν συνέχεια: η διάλυση κρατών του Κουστουρίτσα, ο τρόμος της γραφειοκρατίας του «Μπραζίλ«, ο διάολος ως Κάιζερ Σόζε που σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει, η ελπίδα της ανθρωπότητας μέσα σε μια γκρίζα πραγματικότητα στα «Παιδιά των ανθρώπων«.

Χρειάστηκε να έρθουν τα χρόνια της κρίσης για να επαληθεύσω ότι οι άστεγοι που γράφουν σε χαρτονάκι το κινητό τους στην Ερμού μοιάζουν υπερβολικά με τους ζητιάνους του Γκίλιαμ, ότι τα επεισόδια και οι βανδαλισμοί είναι πιο βολικοί απ’ό,τι θα έπρεπε, ότι η αριστερά δεν ήταν χειρότερη από τη μυωπία και ότι για να σωπάσουν οι αμνοί είναι προτιμότερα τα δακρυγόνα και η προβοκάτσια. Γιατί τι άλλο να κάνει ο καημένος ο βοσκός με τα πρόβατα από να τα σκεπάζει με την κάπα του;

Και, καίγοντας τις μνήμες μας στο Αττικόν, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς κλάφτα Χαράλαμπε.
Και τώρα κοιμήσου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s