Τα σπίτια από έξω

Μπαίνεις στα σπίτια των Ελλήνων και πολύ συχνά είναι άνω του μετρίου: υπάρχει ένας χαρακτήρας, απουσιάζει το άνοστο και το ξενέρωτο -ακόμη κι όταν πλησιάζουμε το κιτς- και, στις καλύτερες περιπτώσεις, πετυχαίνεις  προσωπικούς χώρους με εσωτερική αρμονία, με περισσό γούστο, φιλόξενους και ζεστούς.

Και όταν, στο τέλος μιας επίσκεψης, περάσεις την εξώπορτα, αυλόπορτα ή την κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας, έχεις αυτή την αίσθηση του κακού μοντάζ, λες και κάποιος συνέδεσε δύο εικόνες μεταξύ τους με τρόπο που δεν κολλούσε.

Η Ελλάδα έξω απ’τα σπίτια δείχνει το πραγματικό κοινωνικό της πρόσωπο. Αυτό της «πάρτης» και του «τι με νοιάζει εμένα«. Καθόμαστε σε μαλακούς καναπέδες, αλλά περπατάμε σε σπασμένα πεζοδρόμια. Στο γκαράζ έχουμε φρέσκο αυτοκινητάκι, το οποίο σπάμε σε δρόμους με λακούβες. Στο μπαλκόνι ποτίζουμε λουλούδια, αλλά στους δρόμους παρκάρουμε όπου να’ναι. Η πολεοδομία είναι το θέμα μας εδώ; Ε, όχι ακριβώς.

Το θέμα μας είναι ότι τα όρια συμφέροντος του Έλληνα κατά γενικό κανόνα φτάνουν στα όρια του οικοπέδου του. Το συλλογικό ευ ζειν θεωρείται ένα άθροισμα των αισθήσεων ευημερίας μέσα στους τοίχους της ιδιοκτησίας μας. Και έξω; Αδιάφορο…

Με αυτό το περιορισμένο σκεπτικό και χωρίς φυσιολογική αίσθηση για το «κοινό καλό», έχουμε δομήσει μια κοινωνία και έχουμε χτίσει μια χώρα με αντιφάσεις στα όρια της ψυχασθένειας: εγώ καλά, εσύ δεν πα να πνιγείς;

Η Ελλάδα είναι ένα παζλ με απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό τοπίο το οποίο μερικές φορές έχει βιαστεί, με στοιχειώδεις ή ενίοτε ανύπαρκτες υποδομές και με ένα ανεκδιήγητης ασχήμιας αστικό τοπίο (πλην λίγων εξαιρέσεων και Αθήνας και Θεσσαλονίκης, οι οποίες συχνά σώζονται από αυτό που ήταν κάποτε).

[Α, για την ξεχασμένη, ταλαίπωρη επαρχία, που δεν ενίοτε παίρνει ούτε φράγκο από την αυτοδιοίκηση και ούτε ένα καλό παράδειγμα από τις όμορφες επαρχίες άλλων χωρών, είπα τίποτα;]

Αντίστοιχα, η κοινωνία μας είναι ένα εξωτερικά όμορφο, αρκετά μορφωμένο, αλλά ασύντακτο μπουλούκι με τη νοοτροπία του «ο σώζων εαυτό σωθείτο», της κατοχικής ανασφάλειας και του «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας«, κατά το άσμα. Η ανάγκη του κράτους είναι μικρή από τη στιγμή που αυτά που συμβαίνουν έξω από το σπίτι μας είναι «ξένα».

Διασχίζεις νεόδμητες συνοικίες με ακριβά σπίτια χωρίς καθόλου πεζοδρόμιο.
Παρατηρείς, στα χρόνια της κρίσης, όλους να σπρώχνονται να «τακτοποιήσουν» τους όποιους άσχημους, παράνομους ημιυπαίθριους χώρους τους.
Αναζητάς το σεβασμό για το ωραίο και κοινόχρηστο με την ελπίδα ότι κάποτε θα συμφωνήσουμε να δομήσουμε ένα κράτος αξιοκρατίας και αλληλεγγύης, αλλά ενδεχόμενα ματαιοπονείς (οι Atenistas, π.χ., έχουν χλευαστεί κατ’ επανάληψη).

«Μην το ψάχνεις«, «την υγειά μας να’χουμε» και τα υπόλοιπα θα μας τα εισάγουν από τα πολιτισμένα μέρη οι «γραμματιζούμενοι»… κάποτε. Μέχρι τότε, φυσικά, αλίμονο αν για κάποιον λόγο έχασες το δικό σου σπίτι: εκεί έξω δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s