Κυβερνητικά κτίρια

Τυχαίος περαστικός από την Κλαυθμώνος ρωτάει για εκατομμυριοστή φορά στον πλανήτη ποιο κουμπί πατάς για να βγει η φωτογραφία και αποτυπώνει τον κόσμο 30 χρόνια πριν. Κρατάω τώρα τη φωτογραφία των 80’s στα χέρια μου και σκέφτομαι ότι οι ψηφιακές του σήμερα θα φαίνονται διαφορετικές – επειδή αυτή η γενιά, η δική μου, θα κάνει τα πράγματα αλλιώς. Έτσι σκέφτομαι, αλλά ουδείς λόγος αναμονής μέχρι το 2042: οι φωτογραφίες θα είναι, αν όχι ίδιες, σίγουρα ανάλογες.

Κάθε γενεά έρχεται στο προσκήνιο με τη φόρα και την όρεξη να σπάσει τις βιτρίνες των μαγαζιών που πουλάνε ψεύτικους κόσμους και στην καλύτερη χάνει το ένα ζάρι από το τάβλι. Όσοι έσπασαν το χέρι τους ή σήκωσαν αρκετή σκόνη, σκέφτηκαν μετά ότι είναι αρχαιότεροι της Ακροπόλεως και φρόντισαν να μπουν στην πολιτική για να εξαργυρώσουν αυτή την υπεραξία τους στο δεκαπλάσιο. Οι λοιποί, πίσω στα γραφεία σας.

Λίγα μετά το πτυχίο, είναι ώρα να μπούμε στην παραγωγή και τότε το ράστα και το σκουλαρικάκι δεν συνάδουν με την πολιτική της εταιρείας – πόσω μάλλον οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ υπαλλήλων. Δεν θα φιλιόμαστε ποτέ δημοσίως, γιατί κι αυτή η απροκάλυπτη έκφανση στοργής θα προσβάλει τα ήθη κα θα γκρεμίζει το κύρος το δικό μας και του corporation – άσε που αν φας μήνυση για ηθική βλάβη από άψυχο πρόσωπο χωρίς ηθική, σου τη βαράει άσχημα.

Αργότερα, όταν γίνουμε μάνες και πατεράδες, δεν θα είναι πια «η πρέπουσα ηλικία» για αναταράξεις και θα πρέπει να κλείνεις τραπέζι με μπουκάλι στο σκυλάδικο, γιατί αφενός δεν δέχεσαι να ταλαιπωρείσαι καταναλώνοντας άρτο και θεάματα, αφετέρου το οινόπνευμα στέλνει προς στιγμήν το πνεύμα στο διάολο και ευχαρίστως θα έλεγες δυο λογάκια με τον εαυτό σου καθιστός.

Στις οικογενειακές μαζώξεις θα αποτίουμε φόρο τιμής, όχι στα πρόσωπα, αλλά στο θεσμό τον ίδιο, σαν το στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη, και κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν θα είναι εκεί με την ανθρώπινη υπόστασή του, γιατί οι επιβαλλόμενοι από τους καιρούς ρόλοι χρειάζονται τις μάσκες που μας φόρεσαν – μάσκες που ενίοτε δεν σκεφτήκαμε καν να βγάλουμε κι έμειναν τόσο πολύ πάνω στο δέρμα, που κόλλησαν. Σεβασμός στους θεσμούς, χέσε τις σχέσεις: casting πάνω απ’το ρολό κοτόπουλο, βραβεία ερμηνειών στην κοπή της βασιλόπιτας.

Το κουμπί για το κλικ θα είναι πάντα το ίδιο, οι νέοι θα βράζουν μέσα στη νεανική ανωριμότητα και την κοινωνική άγνοια που τους επιβλήθηκε και εμείς θα προσπαθούμε να στηρίξουμε λογικά το ίματζ μας ποζάροντας αγέρωχα στο instagram σαν κακοσυντηρημένα δημόσια κτίρια, από αυτά που ποτέ κανένας δεν γούσταρε αισθητικά, από τη στιγμή που τα μπετά στήθηκαν πάνω στα θεμέλιά, μέχρι που κάποιος από την επόμενη γενιά αναρωτήθηκε τι σκέφτονταν όταν το χτίζανε.

Οι φωτογραφίες με τριάντα χρόνια κενό ανάμεσά τους μπορεί να μην είναι ίδιες, αλλά θα είναι απελπιστικά ανάλογες όσο δεν έρχεται η ρήξη, και ο μετρητής των επαναστάσεων ανά λεπτό θα παραμένει καθ’όλο αυτό το διάστημα βασανιστικά κολλημένος στο απόλυτο μηδέν, επειδή -ας μην το παραβλέπουμε, κύριοι- το επιβάλλει το πρωτόκολλο.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s