Joni Mitchell

Ο ουρανός θα βρίσκεται υπό τη βαθιά επήρεια αντισυννεφικής αγωγής και το φεγγάρι θα θυμίζει άσπρη χτένα για περμανάντ από τα 70’s. Εισαγόμενο μπραντ τσιγάρων με εγχώριο καπνό θα περιφέρεται σε πακέτο τριγύρω σου, ενώ ο καρκίνος του πνεύμονα θα είναι καταχώριση σε καλωδιωμένη εγκυκλοπαίδεια ιατρικής.

Η ανθρώπινη γύμνια σου θα είναι ένα απρόσμενο καμουφλάρισμα στο μέχρι πρότινος καλοχτισμένο σου δημόσιο προφίλ και το κοντινότερο δείγμα ένδυσης ευρωπαϊκής ή ασιατικής προέλευσης θα βρίσκεται σε απόσταση που θα ονομάζεται «περπατήσιμη» – ευφημιστικά γιατί κανείς δεν θα είναι εκεί διατεθειμένος να την διανύσει όρθιος. Τότε ίσως να είναι η στιγμή να ανακαλέσεις το παρελθόν.

Οι αλλαγές που ηλιθίως φοβήθηκες, η συνταγή της καταξίωσης που ψώνισες από κενά περιοδικά ποικίλης ύλης και από ταινίες με ακριβά αμάξια της δεκαετίας των zero years, αλλά κυρίως η προσήλωση στο υλικό που αποκτήθηκε με πλαστικό χρήμα θα φέρνουν μια αχνή κοκκινίλα στις άκρες απ’τα μάγουλά σου, δυσδιάκριτη στα βαθιά μεσάνυχτα του δάσους.

Η ηρεμία, η τάξη, το σθένος και η αποφασιστικότητα της φερόμενης ως εναλλακτική προσωπικότητάς σου θα έχουν κατακερματιστεί τη στιγμή που ο κύκλος του άυλου αγαθού που εκπόρνευες περήφανα έκλεινε, αφήνοντάς σε στην χρηματοπιστωτική πενία – μια ευκαιρία ζωής που αργεί να ξαναπεράσει.

Δια της βίας θα έχεις ανακαλύψει τότε το μάταιο πίσω από το ασυνεπές, το άσκοπο πίσω από το πολυάριθμο και το λυτρωτικό πίσω από το λίγο. Πάλι καλά, έστω κι αργά. Όλα γύρω στη φύση θα θυμίζουν την ευλογία της εκατομμυριοστής επανάληψης και ίσως τελικά να είναι στιγμή απλώς να καταβροχθίσεις το παρόν.

Σε ένα παλιό φορητό ιντερνετικό ραδιόφωνο με μπαταρίες που κρατάνε μόνο για 18 μέρες συνεχούς λειτουργίας θα ακούσεις μια κουλ τύπισσα να τραγουδάει για τον δικό της, την ώρα που θα μυρίζεις το ψημένο καλαμπόκι πάνω στη σχάρα.

Κι αυτό θα είναι απ’τις πιο γήινες υπενθυμίσεις ότι τα πράγματα ανάγονται πάντα στην ύλη, τη σάρκα, το πνεύμα και το συναίσθημα και δεν θα πειράζει αν κλάψεις για όλα αυτά που μάταια απέκτησες, άσκοπα είχες και άδικα έχασες, γιατί κάποιος θα σου σφίγγει το χέρι την ώρα που θεωρείσαι μια  επαγγελματική αποτυχία, αλλά λούζεσαι από την ελευθερία που μόνο ο σπάνιος συνδυασμός καπνού και ουράνιων σωμάτων μπορεί να χαρίσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Fiction, Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s