Monthly Archives: Δεκέμβριος 2011

Εγχειρίδιο της απόλυτης μιζέριας για το 2012

Παρατηρώντας την κατάσταση της ψυχολογίας της ελληνικής κοινωνίας τη χρονιά που φεύγει, το Post-Crisis Breakfast συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει περήφανα 5 τρόπους για να φτάσετε στη μιζέρια, να σας μαζεύουν απ’τα πατώματα και γενικά να σας φάει η μαύρη μαρμάγκα.
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Jesus is an old lady

Μέρες που χρειάζεσαι οπωσδήποτε το παλτό σου, το κασκόλ και τα αυτάκια Νέας Υόρκης, βρίσκεσαι να περπατάς στον δρόμο και να ανησυχείς: παρά τη σταθερή, πιστή, δοκιμασμένη σχέση, πίστωση από τις τράπεζες και ένα κεφάλαιο να περιμένει να το αξιοποιήσεις, επισκέψεις φίλων από την Ελλάδα και εστιατόρια σούσι, φοβάσαι μήπως τίποτε κατ’ουσίαν δεν πηγαίνει σωστά. Τη στιγμή που παρουσιάζεται, η αφορμή για αγαθοεργία μοιάζει με καλή ιδέα.
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Best of 2011: Τι άκουσα φέτος

Φέτος πιάσαμε καλή ψαριά στη μουσική των μαζών, ο γράφων όμως ασχολήθηκε ελάχιστα με μια παλιά του αγαπημένη κατηγορία (το indie/alt rock), χάνοντας διάφορα νόστιμα στην ώρα τους, από τον Noel Gallagher και τους Vaccines, από την PJ Harvey μέχρι τον Bon Iver.

Αυτά είναι τα 10 καλύτερα κομμάτια που άκουσα το 2011, χωρίς σειρά αξιολόγησης, ταξινομημένα αλφαβητικά:

Austra – Lose it
(album: «Feel it break«)
Μέσα σε έναν δίσκο με απροσδόκητη gothιά, φωνή καμπάνα με βιμπράτο και τα πνεύματα των Depeche Mode να περιφέρονται στο δωμάτιο, αυτή ήταν η πιο λυρική στιγμή.
 
Cut Copy – Need you now
(album: «Zonoscope«)
Η κορύφωσή του και μόνο χρήζει συγχαρητηρίων. Όσο για το υπόλοιπο, δεν χορταίνεται…


Danger Mouse & Daniele Luppi feat. Norah Jones – Black
(album: «Rome«)
Φόρος τιμής στον Morricone και τις παλιές ιταλικές ταινίες, παραγωγή-εγγύηση και μια Norah Jones που ζωγραφίζει, μόνη ή με τον Jack White των White Stripes. 
Gotye – Somebody that I used to know
(album: «Making Mirrors»)
Ένας Peter-Gabriel-ισμός χωρίς ντροπή, δυνατές ερμηνείες και κολλητική μελωδία από την Αυστραλία.

 
James Blake – The Wilhelm scream + Limit to your love
(album: «James Blake«)
Ό,τι και να πεις για αυτό το παιδί, δεν θα αρκεί. Στην κόψη του κύματος του dubstep, συναίσθημα και, ομολογουμένως, τον περασμένο Δεκέμβριο δεν είχα προλάβει ακόμη να χορτάσω την διασκευή του στο κομμάτι της Feist.


Jamie Woon – Shoulda
(album «Mirrorwriting«)
Η θαυματουργή χείρα του Burial ήρθε άτυπα και αθόρυβα (ως συνήθως) να συνδράμει σε αυτό το άλμπουμ. Δεν είναι μόνο η τρομερά φρέσκια παραγωγή του, είναι και ότι το «Shoulda» ακούγεται σαν τη soul που άλλοτε θυμόταν τι σημαίνει η λέξη που την περιέγραφε.




Lindbergh Palace – Days don’t fade
(digital single)
Μια κολλεκτίβα από τη Νέα Υόρκη, που άρχισε με πετυχημένα ρεμίξ στη Rihanna και τη Yoko Ono και ήρθε με αυτό το κομμάτι να θυμίσει για ποιον λόγο ακούγαμε τους Saint Etienne στα 90’s. Fresh!!!
Metronomy – The look
(album: «The English Riviera«)
Το άλμπουμ των Metronomy ξεφύτρωσε από το πουθενά, χωρίς να κρύβει τις επιρροές του και χωρίς να κοπιάρει ασύστολα. Το «The look»είναι ένας ύμνος στο αιώνιο καλοκαίρι (της ψυχής).


R.E.M. – Überlin
(album: «Collapse into now«)
Οι R.E.M. το διέλυσαν φέτος το μαγαζί, κυκλοφορώντας αρχικά το άλμπουμ που περιείχε αυτό το κομμάτι και κατόπιν μια αποχαιρετιστήρια συλλογή, ακριβώς γιατί τόσοι λίγοι έμοιαζαν να ενδιαφέρονται στο ότι αυτή η μπάντα μπορούσε ακόμη να γράφει τέτοια τραγούδια. Κρίμα…


Smith & Burrows – When Thames froze

(album: «Funny looking angels»)
Ο Tom Smith, τραγουδιστής των Editors, και ο Andy Burrows των I Am Arrows /We Are Scientists συνέπραξαν σε ένα επίδοξο χριστουγεννιάτικο Νο 1. Συγκινητικό, μακριά από κλισέ και με το στίχο «God damn, this government. Will they ever tell me, where the money went?».

Άλλα άλμπουμ που πρέπει να κρατήσουμε από το 2011:

Florence And The Machine – Ceremonials
Kate Bush – 50 words for snow
M83 – Hurry Up, We’re Dreaming
Guillemots – Walk The River
Thievery Corporation – Culture of fear

Σχολιάστε

Filed under Τέχνες

Είμαι ό,τι τρώω

Βρίσκομαι άτυπα σε έναν αναίμακτο πόλεμο με τη βιομηχανία τροφίμων. Τις προάλλες σκέφτηκα αυτά τα των αρχαίων για υγιές μυαλό και υγιές σώμα: όσο το πρώτο είναι πολλές φορές σχετικό και χρήζει φιλοσοφίας, το δεύτερο περνάει πάντα από το πιάτο μου. Στα χρόνια της επιλογής των πάντων, η απουσία κρατικής πρόνοιας με καθιστά υπεύθυνο για μία φαινομενικά παράλογη πράξη: να δαγκώνω ενίοτε το χέρι που με ταΐζει.
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία