Kάνε μου Like, ρε friend!

Όχι πολλά χρόνια πριν, αν είχες αιμορροΐδες, είχες κολλήσει έρπη, είχες φωτογραφίες διακοπών να δείξεις, οικονομικά προβλήματα, προβλήματα σχέσης ή κληρονομικά ζητήματα, ήθελες με κάποιους να τα μοιραστείς. Ήταν οι άνθρωποι τους οποίους είχες δοκιμάσει στα εύκολα και τα δύσκολα και μπορούσες να τους εμπιστευτείς (κάποια από ή όλα) τα θέματά σου και να μαζέψεις καμιά προσωπική συμβουλή της προκοπής: λέγονταν «φίλοι«.

Βέβαια, υπάρχει και το μοντέρνο ανάλογο: σήμερα έχεις πολλούς «friends» και τα walls του Facebook σε περιμένουν ανά πάσα στιγμή να βγάλεις τα καλά μαντάτα και τα άπλυτά σου στη φόρα. Τα εν οίκω και τα εν δήμω συγκατοικούν στο Facebook και εμείς δεν εντυπωσιαζόμαστε καθόλου.

Στα χρόνια της αναζήτησης της (άχρηστης) δημοσιότητας, τα κοινωνικά δίκτυα ήρθαν για να μας βοηθήσουν να βγάλουμε τα πάντα στο σφυρί κερδίζοντας Like. Σαν νίκη σε στημένο τηλεπαιχνίδι χωρίς βραβεία, η «αναγνώριση» μιας απλής καθημερινής μας πράξης ήρθε και στρογγυλοκάθησε δίπλα στην αναγνωρισιμότητα των δημοσίων προσώπων και τη δημοσιοποίηση κάθε είδους κοινωνικών εκδηλώσεων ή γεγονότων, για να παίξει -με υψηλά ποσοστά οσκαρικής βράβευσης- τον φτωχό συγγενή.

Και τα κατάφερε. Στον καθημερινό κουτσομπολίστικο αχταρμά του Facebook, τα πολιτικά κινήματα, οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και η άρθρωση ή διάδοση δημοσιογραφικού λόγου μπλέκονται μοιραία με διάφορες… ποστιές από μωρά που χαχανίζουν, γατάκια που γαβγίζουν, πικάντικες φωτογραφίες με μαγιό, ανακοινώσεις γάμων και ματαιώσεις χωρισμών. Απ’ όλα έχει ο μπαξές… (και φυσικά πολλοί δεν πειράζουν ποτέ τα Privacy settings).

Έτσι, είτε γίνεται αντιληπτό είτε όχι, η πολύτιμη ιδιωτικότητα του ατόμου μετατρέπεται σε βορά της ανθρώπινης αδιακρισίας και σταδιακά ευτελίζεται σε δικαίωμα β’ κατηγορίας, μια και κάποιοι δεν ξέρουν γιατί το έχουν, τους βαραίνει η ευθύνη του και επιθυμούν να το επιστρέψουν για να απαλλαγούν (κάτι σαν… την ψήφο ή την ελευθερία λόγου, ας πούμε).

Ταυτόχρονα, η έννοια της φιλίας υπονομεύεται κι αυτή, αφού πλέον καλείσαι να χωρίσεις τους διαδικτυακούς σου «friends» σε στενούς φίλους, απλές γνωριμίες, κοινωνικές επαφές και διάφορα τέτοια, που ελάχιστα έχουν να κάνουν με τον ιερό ρόλο των ανθρώπων που σου συμπαραστέκονται στη ζωή.

Αυτό είναι επίσης ξεκάθαρο και με άλλον τρόπο: ένα αίτημα φιλίας (ελληνιστί: «friend request«) στο Facebook δεν σημαίνει απαραίτητα τίποτα σχετικό με το να βιώσεις από κοινού εμπειρίες της πραγματικής ζωής. Αυτές αποκτούν σάρκα και οστά στα σπιτικά πάρτυ, στα μπαρ, στα ταξίδια, στις συνάξεις στις ταβέρνες και όχι μπροστά στο pc ή πάνω από το smartphone.

Εκτός από μοντέρνα εικονικά καφενεία, πίνακες ανακοινώσεων και εκλεπτυσμένους τρόπους ανταλλαγής μηνυμάτων, τα κοινωνικά δίκτυα τύπου Facebook δεν βοηθούν κανέναν περισσότερο από αυτούς που βγάζουν παπάδες χρημάτων επειδή είναι ιδιοκτήτες τους.

Αντίθετα, δύσκολα δύνανται να εξηγήσουν στους χρήστες (ενδιαφέρουσα λέξη, ε;) τους γιατί το ψάρεμα Like δεν θα πάει τη ζωή τους παραπέρα και πώς να αποφύγουν την κατάθλιψη την ημέρα που π.χ. το 98% των εικονικών φίλων τους θα τους αγνοήσει επειδή ζήτησαν κάτι περισσότερο από… ψηφιακή συμπαράσταση.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Media

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s