First we take Manhattan

Με απείλησαν με ισόβια βαρεμάρα, επειδή προσπάθησα να πω κάτι καινούργιο και καινοτόμο. Μου είπαν ότι έβαλα σε κίνδυνο την ηρεμία των ανθρώπων, αυτήν που στήνεται αιμόφυρτη κάθε βράδυ μπροστά στα ξεπουλημένα κανάλια, για να οδηγηθεί τελικά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Προσπάθησαν να με πείσουν ότι η παρέλαση της απόλυτης ελευθερίας διασχίζει με ρυθμό εξυψωτικού εμβατηρίου την κεντρική πλατεία της υπέρτατης βλακείας. Για κάποιον λόγο, δεν τα πίστεψα ποτέ.  

Αύριο που ξημερώνει, μου φαίνεται πια απλό: πρώτα παίρνουμε την Αθήνα, μετά παίρνουμε τη Μαδρίτη.

Δεν μου αρέσουν οι ρητορείες και τα λόγια σας. Δεν μου αρέσουν τα απροκάλυπτα ψέματά σας και οι θηριώδεις μηχανισμοί απόκρυψης της ουσίας. Δεν μου αρέσει η περιττή ζάχαρη στο ψωμί μου, τα χάπια που μου δίνετε για να εξισορροπήσω τις παρενέργειες των υπόλοιπων χαπιών, δεν μου αρέσει η κέτσαπ στο πλαστικό μπιφτέκι σας και οι συνταγές των ψυχιάτρων για τα ηρεμιστικά των φίλων μου.

Ξέρω, θα θέλατε να οδηγούμαστε από τις υποσχέσεις της γενετικής, από τα σφυρίγματα των διατητών στους στημένους αγώνες, από τη ζήλεια για τις πισίνες του γείτονα, από τους διορισμούς στο μιλητό με αντάλλαγμα την ψήφο, από το φόβο για το άγνωστο και το μίσος για τους ξένους, από την άνοδο στην κορυφή με εύκολα μέσα και από την ομορφιά των πυρηνικών κεφαλών. Λυπάμαι, λάθος φυλακισμένοι. Δεν είμαστε καν μέσα.

Ένας συναγερμός χτυπάει κάπου σε μεγάλη απόσταση, μόλις που ακούγεται, αναρωτιόμαστε όλοι πόσα χιλιόμετρα μακριά από εδώ ένας λαός βομβαρδίζεται, μια γυναίκα βιάζεται, ένα παιδί γίνεται αντικείμενο σκληρής εκμετάλλευσης. Ο λόγος που κάποιοι τον ακούμε τόσο αχνά είναι επειδή βρίσκεται πάρα πολύ βαθιά μέσα μας – αυτή η απόσταση είναι από τις πιο δύσκολες να διανύσεις. Άλλοι τον ακούνε, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα, επειδή το πλαστικό μπιφτέκι είναι υπέροχο στη γλώσσα. Όλοι, όμως, ξέρουμε: χτυπάει γιατί κλέβουν τις ζωές μας.

Αγάπη μου, ένα βράδυ στο σταθμό που μου ζήτησες να παρατήσουμε για πάντα τον προβληματισμό για την ξενοιασιά, να περικόψουμε την ψυχαγωγία για τη διασκέδαση, να παντρευτούμε τη συσκευασμένη ευτυχία και τις διακοπές με δάνειο, δεν άντεξα και σου το’πα, την ώρα που έφευγε το τρένο: είμαι ένας από αυτούς.

Γύρισα μέσα από τις τρικυμιώδεις θάλασσες της ανθρώπινης αποβλάκωσης. Βρήκα την έξοδο από τους λαβυρίνθους του κενού νοήματος. Ξεκαβάλησα το άλογο της ανούσιας ματαιοδοξίας και έκανα χιλιάδες πρόβες στο νούμερο του γελοίου παλιάτσου που ήθελε να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Οι πρόβες τελείωσαν, τώρα είμαστε όλοι έτοιμοι.
Πρώτα παίρνουμε την Αθήνα και μετά, τη Μαδρίτη.

Βασισμένο στο ομώνυμο τραγούδι του Leonard Cohen.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Fiction, Κοινωνία, Πολιτική, Τέχνες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s