Για την αγάπη του Μεγάλου Αδερφού

Και ήρθε φωνή από τους ουρανούς και έριξε την πρόταση: «να βιντεοσκοπούνται οι πορείες και οι διαδηλώσεις«. Τάδε έφη ο Υπουργός (χα!) Προστασίας (χα! χα!) του Πολίτη (χα! χα! χα!), Χ. Παπουτσής. «Και γιατί δεν το κάνουμε για να βρίσκουμε τους ταραξίες;«, αναρωτήθηκε από την πολυθρόνα της μαιζονέτας της η Δούκισσα της Βλακεντίας. «Για πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε τους επικίνδυνους;«, αντιρωτώ.
Ίσως να μην εντυπωσιάστηκαν όλοι όσο εγώ όταν διάβασαν το «1984» του Τζωρτζ Όργουελ, αλλά σε δυο-τρία κοινά συμπεράσματα δεν θα δυσκολευτούμε καθόλου να φτάσουμε.

Αυτό το δήθεν απρεπές (καθότι αναφωνείται μπροστά στο Κοινοβούλιο, σύμβολο της δημοκρατίας) σύνθημα για «τη Χούντα που δεν τελείωσε το ’73» που περιφέρεται στο Σύνταγμα, θα ήταν καλό αυτοί που δεν έχουν βγει ούτε σε μια πλατεία τα τελευταία δύο, περήφανα χρόνια διακυβέρνησης του ΜΠΑΤΣΟΚ να γνωρίζουν ότι επαληθεύεται καθημερινά με τον πιο χειροπιαστό τρόπο.

Εδώ και μια οκταετία (εκεί θυμάμαι το ξεκίνημα, πριν τους Ολυμπιακούς) και με την απίστευτη κορύφωση στα χρόνια του ΓΑΠ, το κέντρο της Αθήνας αποτελεί μια ζοφερή, τρομακτική φωτογραφία ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους, στο οποίο η απλή παρουσία δυνάμεων των ΜΑΤ τρώγεται για μεζεδάκι, τα δακρυγόνα στις διαδηλώσεις τρώγονται για κυρίως πιάτο και η εμετική παραπληροφόρηση των καθεστωτικών ΜΜΕ έρχεται για επιδόρπιο.

Θα ήμουν πολύ βαρετός αν ξεκινούσα να απαριθμήσω τα φαινόμενα αστυνομικής βίας τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο – στην εποχή του Google βρισκόμαστε, ψάξτε τις λέξεις και θα πνιγείτε στα αποτελέσματα. Στο διάστημα αυτό, φυσικά, ηθικός αυτουργός των επεισοδίων δεν είναι ούτε το αγριεμένο πλήθος με τις μάσκες, ούτε τα εξαγριωμένα λυκόσκυλα με τις ασπίδες, αλλά αυτός που μοιράζει τις εντολές για να αρχίσει το πανηγύρι ακόμη κι όταν δεν έχει προκληθεί το παραμικρό επεισόδιο.

Ο Χρήστος Παπουτσής, λοιπόν, πρότεινε τη δημιουργία ενός παρατηρητηρίου βιντεοσκόπησης διαδηλώσεων, μιλώντας σε δήθεν εκδήλωση που τάχα μου διοργάνωσαν τα σωματεία των αστυνομικών με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια βιαιοπραγίας κατά δημοσιογράφων. «Το παρατηρητήριο«, είπε ο Υπουργός, «θα στελεχώνεται από έγκριτους πολίτες κοινής αποδοχής, οι οποίοι θα είναι ως επί το πλείστον νομικοί

Τόνισε, μάλιστα, ότι «δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν γίνεται οι δημοσιογράφοι να φορούν διακριτή στολή στις διαδηλώσεις«, ώστε να ξέρουν τα ΜΑΤ αν ο πολίτης με την επαγγελματική φωτογραφική μηχανή που στέκεται μπροστά του είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος, οπότε πρέπει δικαιωματικά να εξαιρεθεί από το ξύλο, ή τυχάρπαστος φωτογράφος, οπότε πρέπει να τον σαπίσουν, επειδή, με τις αντικυβερνητικές φωτογραφίες που βγάζει, σπιλώνει την εικόνα και την τιμή του -πιαστείτε από κάπου, έρχεται η πιο σοκαριστική λέξη του κειμένου!!!- κράτους.

Σήμερα, η αναγνώριση προσώπων από φωτογραφίες (ή αντίστοιχα το καρέ ενός καλού βίντεο) είναι τόσο παρωχημένη σαν τεχνική ώστε έχει ενσωματωθεί στα προγράμματα διαχείρισης φωτογραφιών, στο Picasa της Google και, φυσικά, στο Facebook. Σε κάθε διαδήλωση, ή ακόμη και συγκέντρωση, βγαίνουν τόσες φωτογραφίες και τόσα βίντεο, τα οποία αναρτώνται σε blog ή σαν βίντεο στο YouTube, που πρακτικά το φακέλωμα των συμμετεχόντων θα ήταν παιχνιδάκι.

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, που θέλουν να χαρακτηρίζονται σοβαροί, που πιστεύουν ότι σε ένα κέντρο πλημμυρισμένο από τα ΜΑΤ, με κάμερες σε τόσες γωνίες, είναι εφικτό να έρθουν τρία άτομα με κουκούλα (τα μάτια φυσικά φαίνονται πάντα και τα προγράμματα αναγνώρισης προσώπων χρησιμοποιούν πρωτίστως αυτά) και κάποια μπετόνια με πετρέλαιο στον ώμο, να πλησιάσουν την Marfin στη Σταδίου και να την κάψουν, χωρίς να ξέρουμε ποιοι είναι. Αυτό, εν έτει 2011, είναι αφέλεια και ασχετοσύνη.

Ξαφνικά, όμως, η ευαισθητοποίηση για τους (χα! χα! χα!) πολίτες χτυπάει κόκκινο και ο κ. Παπουτσής αποφαίνεται ότι χρειάζεται να τα βιντεοσκοπούμε όλα, για την Προστασία μας (με κεφαλαίο, σαν το υπουργείο). Ας βάλουμε κάμερες παντού. Ο Μεγάλος Αδερφός σε αγαπάει.

Η ιστορία σίγουρα καταφέρνει να είναι ειρωνική, μια και στις μέρες του Πολυτεχνείου έβαλε στα χέρια του ίδιου ανθρώπου που σήμερα παρατάσσει διμοιρίες ΜΑΤ μπροστά στο κτίριο που συμβολίζει τη δημοκρατία ένα άλλο σύμβολο δημοκρατίας, μια ματωμένη σημαία, η οποία, ας σημειωθεί, αναζητείται, γιατί κάποιος την κρατάει στο σπίτι του για να προασπίσει την (ουφ! συναγερμός κατάχρησης ευφημισμού!) δημοκρατία όπως αυτός νομίζει.

Και εις ανώτερα. Μένει να δούμε τι χρήση δημοκρατικών μέσων θα γίνει και στις 15 Οκτώβρη, μέρα παγκόσμιας αγανάκτησης, στο Σύνταγμα. Τότε ίσως σκεφτούμε καλύτερα και θυμηθούμε ότι την υπογραφή σου, την τύχη της ζωής σου και τα σύμβολα της δημοκρατίας δεν τα βάζεις όπου να’ναι.

* Το βιβλίο του Τζ.Όργουελ «1984» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.
Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s