Η Πρωτοχρονιά πέφτει πάντα Σεπτέμβριο

Είναι παλιό το κόλπο: πετάμε τώρα ένα «καλό φθινόπωρο», περιμένουμε τα Χριστούγεννα, ουσιαστικά την πρώτη μεγάλη στάση, και όταν έρχονται τα δώρα του Άη Βασίλη πετάμε ένα «Καλή χρονιά» και αλλάζουμε καταληκτικό ψηφίο στη χρονολογία. Πρόκειται ξεκάθαρα περί εθιμολατρικής απάτης – όλοι το ξέρουν: η χρονιά αρχίζει το Σεπτέμβριο.

Σεπτέμβριο μαζεύονται τα παιδιά στα σχολεία και οι δάσκαλοι και καθηγητές φοράνε τις πανοπλίες των Αρθούρων για να αντιμετωπίσουν αφενός τα δικά τους ψυχοσωματικά (ξηροδερμίες, σπυράκια, κλπ) και αφετέρου τις απολύτως δικαιολογημένες αντιδράσεις των νέων σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -και κατ’επέκταση, σε μια κοινωνία- που ψοφάει να τους βλέπει να μπαίνουν στα κανάλια της τυποποίησης, που τους δίνει όλα τα εφόδια για να γίνουν πιο καταναλωτικοί, πιο αποπροσανατολισμένοι και ανενεργοί πολίτες ή/και απλά πιο βλάκες.

Σεπτέμβριο στήνονται τα project, τα πλάνα στις εταιρείες και στα γραφεία των ελεύθερων επαγγελματιών, για το πώς θα φανούν καλύτεροι, για το πώς θα αποδώσουν περισσότερο από πέρυσι, για το πώς θα καταφέρουν να ορθοποδήσουν με αντίπαλο ένα κράτος που ονειρεύεται την αφαίμαξή τους και που τους αναγκάζει σε κοινά συμφωνημένες άδικες παρατυπίες ώστε μετά να τους έχει στο χέρι.

Σεπτέμβριο συνειδητοποιείς -μετά την απόδραση των διακοπών από τη ρουτίνα- ότι αυτή η δουλειά πάει μια χαρά και σε γεμίζει ή ότι θα πρέπει να είσαι απολύτως ηλίθιος και άδικος απέναντι στον εαυτό σου για να συνεχίζεις για πολλοστή χρονιά να εργάζεσαι σε έναν τομέα / χώρο / εργοδότη που δεν σου ταιριάζει και αναβάλλεις συνέχεια να το παραδεχτείς.

Σεπτέμβριο ανακαλύπτεις ότι η σχέση, η οικογένεια ή ο γάμος σου πάνε περίφημα και ότι θα πρέπει να είσαι πραγματικά ευγνώμων που κάπως δύο άνθρωποι κατάφεραν να έχουν τόση χημεία ή αντίθετα ψάχνεις και βρίσκεις εκείνο το συστατικό του γλυκού που το χαλάει και το κάνει να μην τρώγεται πια και αναρωτιέσαι τι πρέπει να αλλάξεις στις μεθόδους σου.

Σε 130 μέρες θα κάνουμε πάλι ρεβεγιόν, μαζί η χωριστά. Θα διακατεχόμαστε όλοι από μια υποτιθέμενη θρησκευτική κατάνυξη που θα μοιάζει απίστευτα με παρενέργεια του ανελέητου περιδρομιάσματος που ρίξαμε τα Χριστούγεννα μετά από νηστεία -ή χωρίς αυτή- επειδή αυτό συμβολίζει τη χαρά και την ευημερία. Θα πάρουμε κούφιες αποφάσεις του νέου έτους και θα ξεκινήσουμε δίαιτες που δεν θα δουλέψουν ποτέ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’το δάχτυλό μας: τίποτα δεν λειτουργεί σαν καλύτερο κριτήριο για τις πράξεις μας από την πραγματική αιτία 

για την οποία σταματήσαμε τα μπάνια για να κάνουμε οκτάωρα,

για την οποία καλουπώσαμε το καλοκαιρινό μας μαύρισμα σε εργασιακούς χώρους με υπολογιστές,

για την οποία κόψαμε τις καλοκαιρινές μας κραιπάλες για να αρχίσουμε διατροφές και προγράμματα γυμναστικής πρωινάδικων,

για την οποία κόψαμε το κρασί και πιάσαμε πάλι τον καφέ,

για την οποία κόψαμε το φλερτ και γυρίσαμε στη «σοβαρότητα»,

για την οποία κάναμε τις πάπιες για το τρέχον περιεχόμενο του πορτοφολιού μας ενώ το συζητούσαν μέχρι και οι μπάρμεν στα beach bar,

για την οποία κάναμε γαργάρα το ρίσκο μιας μεγαλύτερης ευτυχίας στο όνομα μιας μεγαλύτερης «ασφάλειας» και «σταθερότητας».

Το καλό που μας θέλω, να είναι καλή αιτία.

O tempora, o mores! Καλή χρονιά σε όλους μας.

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Κοινωνία

One response to “Η Πρωτοχρονιά πέφτει πάντα Σεπτέμβριο

  1. Παράθεμα: Η Πρωτοχρονιά πέφτει πάντα Σεπτέμβριο | Sunny Metropolis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s