Αφετυρίες

Οι βαθμοί Κελσίου είναι 37 και ένα λευκό τείχος σε χωρίζει από την ηδονή. Δεν είναι πρώτη φορά και, ενώ σηκώνεις το πηρούνι για να επιτεθείς, κάνεις ξαφνικά αυτή την ακούσια αναδρομή στο κοντινό παρελθόν. Υπάρχει κάτι αυτό τον καιρό που ξεκάθαρα σε ωθεί να αρχίσεις πάλι και, όταν το πηρούνι πέφτει πια πάνω στο βαθύ πιάτο με τη χωριάτικη, η φέτα σπάζει σε 5 άνισα κομμάτια. Βουρ για την ντομάτα!

Η ώρα είναι σχεδόν τέσσερις, έχετε φύγει από την ταβέρνα και ξαπλώνετε όλοι στην παραλία με τα βότσαλα κάτω από την άσπρη ομπρέλα που πήρατε από την Κηφισίας. Το mp3 player παίζει κάτι που μόνο εσύ θα άκουγες και με τα μάτια κλειστά οι σκέψεις κάνουν παρέλαση από τη σκηνή του συνειδητού.
Η ένταση είναι σχεδόν στο τέρμα και δυο νότες αργότερα, το ξέρεις: θέλεις να ξεκινήσεις ξανά. Η δύναμη της μουσικής σε καταβάλλει: θέλεις να τσιρίξεις και να πέσεις στη θάλασσα. Τρία βήματα σε χωρίζουν από αυτή την ηδονή και, προς έκπληξη όλων πετάγεσαι από την πετσέτα και γυρίζεις προς τη θάλασσα με το mp3 player σφιγμένο στο χέρι.
Κάνεις το πρώτο αποφασιστικό βήμα και όλοι κοιτούν σαστισμένοι κρατώντας στο χέρι τους καφέδες αξίας 10,5 ευρώ. Ο εγκέφαλός σου επεξεργάζεται την πραγματικότητα και σκέφτεσαι ότι σου αξίζει κάτι περισσότερο -όχι γιατί την ψώνισες, ούτε γιατί σνομπάρεις κατ’ ανάγκη την κουλτούρα γύρω σου, αλλά γιατί συχνά βρίσκεις τον εαυτό σου ένα βήμα μπροστά από τους άλλους στην διατήρηση της ψυχραιμίας την ώρα της καταιγίδας.
Κάνεις το δεύτερο βήμα και η σχετική υγρασία είναι στο 47%. Αρχίζεις να γκαρίζεις την ώρα που η μουσική ακόμη παίζει κι έτσι η φωνή ηχεί μόνο μέσα στο κεφάλι σου. Διακατέχεσαι από αυτή την εφηβική βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά και είναι αυτή η σύνδεση με το επιπόλαιο που σε κάνει να ξέρεις ότι είσαι σε καλό δρόμο, μόνο και μόνο επειδή ψάχνεις την απόκλιση από τη ρουτίνα.
Πατάς γερά για το τρίτο βήμα και, ενώ νιώθεις ήδη τη διαφορά θερμοκρασίας στα υγρά βότσαλα, τραβάς με μια απότομη κίνηση τα ακουστικά από τα αυτιά σου και ακούς με αυτά τον εαυτό σου να ουρλιάζει την ώρα που πετάς το ηχοσύστημα πίσω. Πόσα μεγαλόπνοα σχέδια απέτυχαν στα αλήθεια στο παρελθόν; Η συλλογή μας με τις αναβολές είναι μεγαλύτερη από αυτή με τις γκάφες – να λείπουν οι δειλίες. Βάζεις δύναμη και κάνεις την ιδανική καταβρεχτήρια βουτιά.
Είναι Δεκαπενταύγουστος και δεκαπέντε εκατοστά σε χωρίζουν από την ηδονή. Προκειμένου να μην πιεις νερό θαλάσσης, σταματάς να ουρλιάζεις (αρκετά με το συμβολισμό, όλοι κατάλαβαν).
Θα αρχίσεις πάλι –μια διαρκής πάλη με την ανθρώπινη φύση, την ελληνική καθυστέρηση και τη σύγχρονη αδράνεια– και κάποτε, σε έναν χρόνο ή δύο, θα καταξιωθείς και θα δικαιωθείς. Και άντε μετά να εξηγήσεις πώς οι αφετηρίες το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχουν κάπου βαθιά μέσα τους μια φέτα τυρί.

Στη Μαρία
Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s