Ni una página en blanco más

Αυτό το τετράδιο φαίνεται να αντέχει ακόμα. Το έχω κρατήσει σε καλή κατάσταση. Ποτέ δεν ήμουν η αυθεντία στο να κρατάω σημειώσεις και συχνά δεν έκανα ασκήσεις για το σπίτι.

Έφτανα, λοιπόν, παλιά, να μιλάω για τα τετράδια των άλλων, καλογραμμένα και τυπικά -κλασικά η μάνα μου με σύγκρινε, πολύ αντιπαιδαγωγικό- κι έτσι ένα στάνταρ για ένα θέμα που δεν με αφορούσε καθόλου έμπαινε από το πουθενά στην καθημερινότητά μου και με ζάλιζε μέχρι που έχανα πάλι το στόχο μου.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι εγώ έγραφα στο τετράδιό μου με εντελώς δικό μου σύστημα, περιοδικά επαναλαμβανόμενο αλλά έξυπνο, ιδιαίτερο αλλά αποτελεσματικό: έγραφα μια σελίδα την ημέρα, ανεξάρτητα απ’το αν είχαμε μάθημα, εξετάσεις ή δουλειές για το σπίτι.

Η ανάγκη αυτή για αδιάκοπο γέμισμα σελίδων έκανε το τετράδιό μου περισσότερο ένα βιωματικό ημερολόγιο, παρά μια συλλογή σημειώσεων με τις σκέψεις και τα λόγια των άλλων. Κάποιοι, που με τα χρόνια αποδείχθηκε ότι σέβονταν αρκετά τα τετράδιά τους, βλέποντας τη μανία μου να γεμίζω σελίδες για όλες τις μέρες, μου ζήτησαν να γράφω και στα δικά τους τετράδια. Στην αρχή το θεώρησα απλό. Κατόπιν, τους είπα «φίλους».

Χρόνος παρήλθε και η ανάγκη να γράφουμε στο τετράδιο αντικαταστάθηκε από άλλες, πιο περίπλοκες και πιο αποδεκτές, πιο «αρμόζουσες στην ηλικία μας». Εκεί που εγώ έγραφα τη σελίδα μου κάθε μέρα, άλλοι άφησαν τα τετράδιά τους σε παλιά ξύλινα ντουλάπια ή σε σκονισμένες βιβλιοθήκες, να κιτρινίσουν και να περιέλθουν σε πλήρη αχρηστία.

Ποτέ δεν κατάφερα να εξηγήσω την εμμονή μου με την καταγραφή της πραγματικότητας. Ουδέποτε θεωρούσα τον εαυτό μου ειδήμονα σε κάτι, ούτε σπούδασα ποτέ κάτι σχετικό με την ιστορία, ούτε κατάφερα να καβαλήσω το πολυπόθητο καλάμι που σε οδηγεί στη δόξα.

Όμως, για κάποιον λόγο, το τετράδιο με τη γραπτή φωτογραφία τόσων ημερών βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Η μάνα μου σταμάτησε να το συγκρίνει, επειδή τα άλλα είναι φθαρμένα, κιτρινισμένα ή σε άγνωστη θέση πάνω στον πλανήτη. Τώρα θυμάμαι πιο εύκολα το στόχο.

Θα συνεχίσω να γράφω, γιατί θεωρώ καμιά φορά ότι το σύνολο των ημερών της ζωής κάποιου είναι κρίμα να χάνεται σε παλιά σκονισμένα τετράδια του σχολείου και των φοιτητικών χρόνων ή να περιμένει να γίνει παππούς για να τα διηγηθεί στα εγγόνια του, γράφοντας έτσι την πρώτη σελίδα του προσωπικού βιβλίου ιστορίας του. Θέλω και μπορώ. Για την ακρίβεια, κανέναν δεν αφορά περισσότερο.

Και όταν μια μέρα φτάσει κάποιος που ενδεχομένως μοιάζει πολύ στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, με μαλλί ανησυχητικά σπαστό, μανικιούρ και ένα καλοβρασμένο αυγό που θα κόβεται στα μπροστινά του δόντια, και μου το ζητήσει, θέλω να μπορώ να πω: «Να, ρε, πάρτο. Έτσι κι αλλιώς μου είχαν τελειώσει όλες οι λευκές σελίδες».

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s