Έξω από το τσόφλι

Ιστορίες από τα παλιά περιγράφουν την ανάγκη που υπήρχε κάποτε να ωριμάζεις στα 20 σου. Σε χώρες όπως η δική μας αυτό το όριο ηλικίας μετατοπιζόταν συνέχεια, χρόνο το χρόνο. Κάποτε ήρθε η κρίση και κάποιες συνήθειες ενός «ώριμου» ανθρώπου αναβλήθηκαν επ’αόριστο.

Σήμερα, ένα-ενάμισυ χρόνο επισήμως μέσα στην «κρίση», πολλές προοπτικές προσωπικής και επαγγελματικής εξέλιξης μοιάζουν σαν την πανήγυρη του χωριού μου γραμμένη σε DVD και παιγμένη ανάποδα: ένα βήμα μπρος και τρία πίσω.

Ευτυχώς κάποιοι ανακτούν το πρώτο πράγμα που χάνει κανείς μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα: την ψυχραιμία. Με τι ψυχολογία πας να χτίσεις το αύριο την ώρα που τόσα και τόσα γύρω σου μυρίζουν πισωγύρισμα; Από την άλλη, όμως, ποια κακή διάθεση που σε αφήνει να βράζεις στο ζουμί σου υπήρξε ποτέ πραγματικά χρήσιμη;

Φυσικά, υπάρχει και ο δείκτης που όλοι αγαπήσαμε και φαίνεται να θέλει να ψηλώσει τώρα τελευταία. Η ανεργία δεν είναι μόνο ότι δημιουργεί πρακτικά προβλήματα, αλλά σε καταβάλλει ψυχολογικά, σε κάνει να νιώθεις άχρηστος και αναποτελεσματικός. Μάλιστα, μπορεί να προσθέσει μια ακόμη αρνητική ψηφίδα στην εξέλιξη ενός ατόμου, την επιστροφή στο πατρικό.

Ας μην παρεξηγηθώ, δεν είναι πρόθεσή μου να κλονίσω τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας και δικαίωμα του καθενός είναι να μένει όπου γουστάρει, αλλά είναι ευρέως γνωστό ότι, εκτός κι αν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, όταν δεν έχεις φύγει σχεδόν ποτέ από το πατρικό σου και η ζωή σου πλησιάζει ή έχει ήδη συμπληρώσει την τρίτη της δεκαετία, δεν θεωρείσαι ακριβώς μέγιστος θαλασσοπόρος. Η προαναφερθείσα διαδικασία της ωρίμανσης απαιτεί μια ανεξαρτητοποίηση και μια χάραξη δικών σου διαδρομών που συνήθως ισοδυναμεί με την απομάκρυνση από την αρχική σου φωλιά.

Στην περίπτωση της ανεργίας ή/και της επιστροφής στην πατρική στέγη μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό. Τότε δεν είναι σαν να ξεπρόβαλες στον κόσμο σαν κλωσσόπουλο που μόλις πάτησε έξω από το τσόφλι: η απόφαση δεν ελήφθη οικειοθελώς και το μερίδιο της ευθύνης που έχεις σαν ώριμο άτομο είναι ελάχιστο -αν όχι ανύπαρκτο.

Η ανεργία στα χρόνια της κρίσης δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν προσωπική αποτυχία (όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι τίποτα τέτοιο). Η συνεπακόλουθη μετακόμιση στο σπίτι των γονέων δεν μπορεί να θεωρείται προσωπικό πισωγύρισμα, αλλά μια ανάγκη να πατήσεις σε πιο στέρεο έδαφος, με έναν ξεκάθαρο στόχο: να καταβάλεις όλες τις προσπάθειες, όσο χρόνο κι αν πάρουν, για να ενταχθείς επίσημα και πάλι στο παραγωγικό τμήμα της κοινωνίας -όπως θα έκανε η πλειοψηφία των ώριμων ανθρώπων.

Συνεπώς, καμία από τις παραπάνω δύο καταστάσεις (ανεργία και ανάγκη συμβίωσης με γονείς) δεν θα έπρεπε ποτέ να αποσιωπείται. Αντίθετα, η ψυχολογική κατάπτωση που μπορεί να προκαλούν αυτά (ακόμη κι αν υφίστανται σαν απλές προοπτικές) θα πρέπει να καταπολεμάται με εξωστρέφεια. Κρύβοντας τα νέα δεδομένα, τα σπέρνεις μέσα σου δίνοντάς τους χώρο να φυτρώσουν και να αναπτυχθούν περισσότερο απ’ όσο τους αναλογεί.

Δεν είσαι άνεργος επειδή είσαι αποτυχημένος. Δεν γύρισες σπίτι σου επειδή φοβήθηκες τον κόσμο έξω απ’το τσόφλι. Περιμένοντας, ωστόσο, την επανεμφάνιση των προοπτικών εξέλιξης, σου δίνεται χρόνος να σκεφτείς σε ποιο βαθμό και με ποιον τρόπο φταίξαμε όλοι (εργαζόμενοι και άνεργοι) για την «κρίση».

Όταν θα είσαι πάλι εργαζόμενος και με δική σου βάση, θα είσαι σίγουρα ωριμότερος από ποτέ. Έτσι, η συμβολή σου σε μια λιγότερο ηλίθια και εκνευριστικά εφηβική Ελλάδα από τη σημερινή θα είναι αποφασιστική.

‘Ισως, μάλιστα, να ήθελα να σε ευχαριστήσω προκαταβολικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s