Αβάδιστα (Ευτυχία σε χάπι)

Γιατί οι επιστήμονες δεν μας τα κάνουν όλα εύκολα; Θέλω να πω, να: σκούπα δυο παλάμες, αρτοπαρασκευαστές, διαδραστικοί πίνακες διδασκαλίας, αξονικοί τομογράφοι, αυτοκίνητο που παρκάρεται κάθετα στο δρόμο… Χάθηκε ένας χριστιανός (ή και «αλλόθρησκος», καταλαβαίνετε…) να φτιάξει το χάπι που θα τα κάνει όλα εύκολα;

Αναρίθμητα ωριαία μαθήματα από αμερικανικές σειρές και δεκάδες αστικοί ή άλλοι μύθοι (που στην Ελλάδα βρίθουν, δυστυχώς) μας έκαναν να πιστεύουμε κάποτε (βλέπε «πλήρης ανωριμότητα») ότι η συνταγή του πετυχημένου και του ευτυχή ήταν πάνω-κάτω ανακαλυφθείσα και σαφώς διατυπωμένη.

Σκεφτείτε το: πολύ πιο πέρα από την ωραία κοιμωμένη του παραμυθιού και τον πρίγκηπα σε ό,τι μορφή κι αν ήρθε, ανήκουμε στη γενιά της οποίας ο πολιτισμός διαμορφώθηκε από ένα φτηνό μείγμα από κολλεγιακή ομορφιά, γυμνασιακό popularity, ουτοπικούς λογοτεχνικούς ή κινηματογραφικούς προβληματισμούς (sad but true) και πρωταγωνιστικούς ρόλους στην υπερπαραγωγή «Αναζητώντας το εύκολο«.

Σαν να μην έφτανε αυτό, από την δεκαετία του ’80 και μετά μάς υποσχέθηκαν ότι η επιστήμη θα έκανε τον κόσμο τόσο άνετο που θα θα φτάναμε να δουλεύουμε εξάωρο αντί για οκτάωρο, ότι οι μηχανές θα αντικαθιστούσαν τον ιδρώτα μας και ότι η ευημερία θα ήταν αναπόφευκτη. Έτσι, επαναπαυθήκαμε…

Βέβαια, στην εποχή της αναζήτησης της ξεκούρασης κανείς δεν τόλμησε να ξεστομίσει ότι η λύση είναι πάντοτε το να περπατάς το μονοπάτι, το να διασχίζεις μέρη μέχρι πρότινος απάτητα (από σένα) για να πλουτίζεις σε εμπειρίες με ανθρώπους και καταστάσεις, και όχι να δουλεύεις για να εξασφαλίσεις τα -υπεράριθμα- πράγματα που θα σε «κάνουν κάποιον».

Σπάνια συναντώ πλούσιους σε εμπειρίες ανθρώπους που να είναι πραγματικά τόσο μίζεροι όσο οι άλλοι και δύσκολα διακρίνω τη λάμψη της ευμάρειας σε αυτούς που, ανεξάρτητα από την περιουσία τους, ποτέ δεν τόλμησαν να κάνουν αυτά τα -κοπιαστικά και ενίοτε βασανιστικά- βήματα που θα σε μεταφέρουν σε αυτό το αλλού.

Όταν, μάλιστα, ερχόμαστε στις ανθρώπινες σχέσεις, αυτές πολύ συχνά παρουσιάζονται σαν κάτι απολύτως δεδομένο και κατανοητό, με αποτέλεσμα, όταν είσαι μικρός, να αισθάνεσαι ηλίθιος που δεν ήξερες αυτούς τους κώδικες επικοινωνίας από τα γενοφάσκια σου.

Η αλήθεια είναι ότι στις διαπροσωπικές σου σχέσεις οφείλεις (στον εαυτό σου) να φας τα μούτρα σου, να κάνεις όλα τα λάθη που σε παίρνει να κάνεις (μιλάμε για πηγάδι δίχως πάτο, όμως…), μήπως και πας -βαδίζοντας- στον τόπο που λέγεται «αλλού» και γνωρίσεις τους «άλλους».

Η ευημερία, η επιτυχία και η ευτυχία είναι υπερεκτιμημένες, όχι σαν ουσιαστικές έννοιες, αλλά σαν τίτλοι πτυχίων που πρέπει να αποκτήσουμε για να ζήσουμε. Ουσιαστικά (και προφανώς το έχουν πει δεκάδες φιλόσοφοι, συγγραφείς και ποιητές πριν από μένα), η κατάκτησή τους συνίσταται στο να μην σταματάς ποτέ να τις αναζητάς – shortcuts δεν υπάρχουν.

Όταν κάποιος σου δώσει ένα κουτί χάπια ευτυχίας των 500, να’σαι σίγουρος ότι είναι είτε placebo ή ληγμένα, απ’αυτά που ενδεχομένως παίρνει και ο ίδιος. Απέφυγέ τα, για το καλό σου, και περπάτα το μονοπάτι που διαλέγεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s