Ο εφιάλτης της Αλέκας

Η Αλέκα είναι βιολόγος. Άνθρωπος με πτυχία αλλά και ευαισθησίες, αλτρουίστρια και δοτική. Βέβαια, ο τρόπος της είναι η επιστήμη της: συγκεκριμένη, ψυχρή στους αριθμούς της, άκαμπτη στην αλήθεια της. Η ίδια έχει αρχίσει να το υποψιάζεται, αλλά κάνει ότι δεν το ξέρει. Αντί για δήθεν φιλάνθρωπος, προτιμά -λέει- να είναι μια βιολόγος καριέρας. Προείχε και προέχει πάντοτε η επιστήμη.

Η Αλέκα έχει το σύνδρομο του Σούπερμαν: θέλει να σώσει τον κόσμο, έναν άνθρωπο τη φορά, αλλά μόνο αυτόν που θα πιει έναν καφέ μαζί της και θα συζητήσουν για βιολογία. Δεν μπορεί όμως να διαχειριστεί το ότι «οι κακοί» είναι πάντα διατεθειμένοι να σκοτώσουν χιλιάδες, μόνο και μόνο για να παίξουν μια παρτίδα επιτραπέζιο παιχνίδι και να ρίξουν τους καφέδες στο πάτωμα. Αυτό είναι ανθρώπινα απαράδεκτο.

Τελευταία έχει ένα θέμα: βλέπει έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη. Βλέπει ότι βρίσκεται σε επιστημονικά συνέδρια βιολόγων και εκφωνεί λόγους για τους οποίους χιλιάδες άτομα ξεσπούν σε χειροκροτήματα συμπαράστασης και επιδοκιμασίας.

Όταν, όμως, τελειώνει η ομιλία και κατεβαίνει στον κόσμο θέτοντας έξτρα ερωτήματα, δεν της απαντά κανείς. Εκείνη επιμένει, αλλά ο κόσμος είναι σαν μουγγός. Πολλοί μάλιστα έχουν κρεμασμένο ένα καθρεφτάκι κάτω από τη μύτη τους. Τότε συνειδητοποιεί, βλέποντας την αντανάκλαση του στόματός της, ότι τα χείλη της είναι σκληρά σαν από ξύλο ή πέτρα και, χτυπώντας τα μεταξύ τους, βγαίνει ένα ανατριχιαστικό κροτάλισμα. Η εικόνα είναι απόκοσμη και ξυπνά πάντα ιδρωμένη.

Δεν έχει μιλήσει σε κανέναν για αυτό, πόσω μάλλον σε ειδικό. Ένας πραγματικός θετικός επιστήμονας δεν πιστεύει στην ψυχολογία, λέει. Ωστόσο έχει σκεφτεί να μιλήσει σε κάποιον που συμπάσχει. Μπορεί συζητώντας να λυθούν πολλά θέματα. Έχει λοιπόν στα χέρια της το κινητό ενός ανθρώπου: λέγεται Κλαρκ Κεντ. «Ανθρώπου», μάλιστα, είναι περίεργη επιλογή λέξης.

Οι πληροφορίες από την επιστημονική της ομάδα λένε ότι, βιολογικά, πρόκειται για το ίδιο άτομο: ο Κλαρκ Κεντ είναι ο Σούπερμαν. Σκέφτεται συχνά να πατήσει στο κινητό της το κουμπί που λέει «κλήση», αλλά, με όλη την πείρα των ομιλιών της και την άνεση που έχει με τους ανθρώπους, δεν ξέρει τι θα πει. Αν θα έθετε ερωτήσεις, δεν ξέρει τι θα ρωτούσε και αν την ρωτούσαν δεν θα ήξερε να εκφραστεί.

Συχνά περνάει πολλή ώρα καθισμένη στο κρεβάτι της κρατώντας το τηλέφωνο έτοιμο στην επαφή «Κλαρκ Κεντ». Στο τέλος, πάντα επιστρέφει στην αρχική οθόνη, αφήνει το iPhone στο κομοδίνο και σβήνει το φως. Μάταιος κόπος, δεν θα βγάλει πουθενά.

Κι αν στο τηλέφωνο εμφανιστεί απλώς ο Κλαρκ Κεντ αντί για τον Σούπερμαν; Ποιος μου εγγυάται ότι ένας δημοσιογραφίσκος, άσχετος από βιολογία, θα θέλει να κουβεντιάσει οτιδήποτε σχετικά με αυτήν;

Αλλά, και πάλι, τι να κερδίσει μιλώντας με έναν υπεράνθρωπο ταγμένο αιωνίως στη δική του αποστολή;

Και επειδή, στο κάτω-κάτω, τι νόημα έχει να συζητά κανείς με κάποιον που ήδη είναι τέλειος;

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Fiction

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s