Τα παλιά τα δράματα είναι να τα βαριέσαι

Σαν να μην μου έφτανε που γεννήθηκα σε μια χώρα κατοικούμενη από drama queens, τα δράματα έχουν μπαγιατέψει.

Ακριβώς σαν σειρά ταινιών με το ίδιο θέμα, που αρχίζουν, εξελίσσονται και τελειώνουν απαράλλαχτα, ακούω Έλληνες διαφόρων γενεών να καταριούνται, να φοβούνται και να αναπαράγουν διαρκώς τα φαντάσματα, τα τραύματα και τα δράματα με ιστορία ετών, ενώ εγώ παρακολουθώ σαν ούφο. Αφού δεν με έχουν πετάξει έξω από τη χώρα, πάλι καλά…

Οι Έλληνες πιστεύουν ότι είναι τα αγαπημένα τέκνα του κακού του ριζικού. Όλα τα κακά της μοίρας μας εξηγούνται ιστορικά και αποδίδονται στους «άλλους». Εμείς απλώς έτσι μάθαμε να σκεφτόμαστε, εξαιτίας κάποιων προγενέστερων bad guys.

Αρχικά είχαμε τους «κακούς Τούρκους». Υποδουλωμένοι σε ένα έθνος μουσουλμανικό, που ουδέποτε τύχαινε της συμπάθειας της Ευρώπης πριν από δύο και πλέον αιώνες (διορθώστε με οι του ιστορικού), δεν ήταν και να το γλεντάς. Βέβαια, μετά έγινε μια επανάσταση, ελευθερωθήκαμε και πέρασαν… 190 χρόνια. Αλλά φευ! Οι Τούρκοι, που είχαν βαθιά μέσα τους το «Inch Allah!» («έχει ο Αλλάχ»), μας το μετέδωσαν (αχμ…) γονιδιακώς και εμείς, όσο και να αλλάζαμε μυαλά, την αναβλητικότητα δεν την πετούσαμε από πάνω μας.

Κι έτσι, για την τεμπελχανίασή μας και τους -υπερβολικά, για τα δεδομένα της δυτικής κοινωνίας- χαλαρούς ρυθμούς μας, «φταίνε οι Τούρκοι«.

Αργότερα, στα χρόνια του νεοϊδρυθέντος κράτους, ο Καποδίστριας είπε να επιβάλει φόρους και συνάντησε σθεναρή αντίσταση από τους Μανιάτες και ειδικά από τους ισχυρούς Μαυρομιχάληδες: οι φόροι ήταν ξενόφερτο πράγμα, δεν γουστάρανε, πώς το λένε! Εκείνος τα πήρε, θέλησε να παραδειγματίσει φυλακίζοντας τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ένα πρωινό τον φάγανε μπαμπέσικα, ουσιαστικά γιατί δεν το χωρούσε ο νους του να υποκύπτει στον ραγιαδισμό.

Κι έτσι, για τη «βυσματοκρατία» που παρέμεινε στην ελληνική κουλτούρα επί αιώνες, για να κορυφωθεί μετά τη μεταπολίτευση, φταίνε αυτοί που μας δίδαξαν τα μπαξίσια και τους μπακλαβάδες, δηλαδή και πάλι «οι κακοί Τούρκοι».

Ακολούθησαν δύσκολα χρόνια για το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, εισαγόμενοι βασιλιάδες, δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι με μια μικρασιατική καταστροφή στη μέση, ένας ωραιότατος εμφύλιος πόλεμος, μια δικτατορία και, κατόπιν, περίπου 40 χρόνια δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Από όλα τα παραπάνω, κρατήσαμε νέους «κακούς», εγχώριους αυτή τη φορά. Στα χρόνια του δικομματισμού που ακόμη διανύουμε, οι κακοί ήταν συχνά οι «κομμουνιστές» ή -αναλόγως κυβερνήσεων- άλλοτε ήταν η «επάρατος δεξιά» και άλλες φορές το «Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ».

Ανεξάρτητα από το κατά πόσο ευσταθούν ιστορικά οι χαρακτηρισμοί και οι αφορισμοί, έχω βαρεθεί πια τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ελάχιστα από την πραγματικότητα που βιώνουμε έχουν να κάνουν με αναμνήσεις. Έχουν να κάνουν με ζωντανούς ανθρώπους με σάρκα και οστά, με τις αποφάσεις και τις ενέργειές τους.

Πάτησα τα 35 και έχω την εντύπωση ότι, τόσα χρόνια στην ενήλικη ζωή μου, μαζεύω υλικό για το μεγαλειώδες έργο «Το μεγάλο φταίξιμο». Ας σοβαρευτεί επιτέλους αυτή η χώρα κι ας κάνει ένα ευχέλαιο.

Εν έτει 2011 το να αναφέρεις την όποια αριστερά σαν κλασικό εχθρό της αυριανής προόδου είναι ψυχωτικό, το να φοβάσαι τη δεξιά σαν αυτούς που θα φέρουν τη χούντα είναι μετα-τραυματικό και το να κατηγορείς το ΠΑΣΟΚ του ’80 την ώρα που έχουμε λεωφόρους και πλατείες με το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου και ενώ πρωθυπουργός είναι ο γιος του είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Σήμερα, η νέα γενιά έχει χρέος της να φανεί έξυπνη, να αντιδράσει στα αναχρονιστικά κολλήματα και τα ξεπερασμένα δράματα και να αντιμετωπίσει το παρόν με όρους παρόντος. Έτσι, όπως πάμε, ή φαντάσματα θα έχουμε ή χώρα…

Αλλά, μισό λεπτό! Μήπως βλέπω στον ορίζοντα μια ελπίδα; Ναι! Είναι η κ-ρ-ί-σ-η!!! Όπως είπε κι ένας φίλος που έγινε πατέρας «επιτέλους, θα έχουμε κι εμείς μια ιστορία να διηγούμαστε στα εγγόνια μας«. Πράγματι, οι εγχώριοι τριαντάρηδες γίναμε πια κι εμείς άξιοι Έλληνες, γιατί τώρα έχουμε το δικό μας καημό να διηγούμαστε όταν και αν τελειώσει. Τι βολικό για τους ηθικούς αυτουργούς και εκτελεστές της κατρακύλας!… Χωρίς να το θέλουν, μας χάρισαν ένα νόημα: τη νέα μας κακομοιριά.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, παγκόσμιοι και τοπικοί άρχοντες για την κρίση. Μαζί με τη θεματολογία στα δελτία ειδήσεων με τα κοράκια, ανανεώσαμε επιτέλους το παραμυθολόγιό μας με νέα δράματα – ιστορίες να’χουμε να λέμε βρε αδερφέ!

Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία. Θα γίνουν, όπως είναι φυσικό να περιμένει κανείς, εντελώς από μόνα τους. Κι αν δεν γίνουν, θα φταίνε οι «άλλοι».

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s