Αυτοσχέδιοι μέχρι θανάτου

διαδικασία: 1α. μεθοδευμένη σειρά ενεργειών που οδηγούν σε ορισμένο αποτέλεσμα. β. για κάτι που είναι ή θεωρείται δύσκολο, χρονοβόρο, κοπιαστικό
Από το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής
«Μην μπαίνεις τώρα σε ολόκληρη διαδικασία»… Ψάξε όσο θέλεις στα αγγλικά λεξικά και δεν θα βρεις ποτέ μια αρνητική έννοια σε αυτή τη λέξη – που ρίζα έχει το «proceed» («προχωρώ«). Η διαδικασία για τους Έλληνες; Σκλαβιά και πονοκέφαλος.

Απ’την άλλη, η επίσης αγγλική έκφραση «by the book» είναι άγνωστη τόσο στη μητρική μου γλώσσα, όσο και στην καθημερινότητα όσων την μιλούν εδώ. Η αναγνωρισμένη ως ορθή μέθοδος (που συχνά όρισε ο ίδιος ο κατασκευαστής ενός πράγματος ή ο εμπνευστής μιας ιδέας) στην Ελλάδα αμφισβητείται έντονα και πολύ συχνά αγνοείται επιδεικτικά. Έναν καθηγητή είχα που έλεγε συνέχεια «read the fucking manual«, αλλά αυτός είχε σπουδάσει στην Αμερική…

Εντός συνόρων; Δεν τρέχει κάστανο και μην μου ανησυχείτε, για τον εξής απλούστατο λόγο: οι Έλληνες είναι έξυπνοι. Τι; Δεν το ξέρατε; Μα, ναι! Από τότε που η (ωραιότατη) λέξη «πολυμήχανος» έκανε την εμφάνισή της στα έργα του Ομήρου, όλοι ταυτιστήκαμε με τον χαρακτήρα του Οδυσσέα και θεωρήσαμε ότι από δω και στο εξής θα είμαστε αυτό (όπως ακριβώς χρησιμοποιούμε the force ως έτεροι Luke Skywalker ή δέρνουμε όλους τους Ρωμαίους σαν τον Αστερίξ).

Στην πραγματικότητα της ξέφραγης Ελλάδος, ο Έλληνας κατ’ουσία δεν έχει άλλη επιλογή από το να σκαρφίζεται πράγματα. Πέφτει στα βαθιά και μαθαίνει από μικρός να κολυμπάει, όπως κολυμπάνε και οι γύρω του -με μίζες, πουστίτσες, λούφες, φοροδιαφυγές, παραθυράκια, αυθαιρεσίες, κλπ.- και μαθαίνει ότι στη ζωή στη χώρα των θεών του Ολύμπου δύο πράγματα πρέπει να κατέχεις: είτε την καβάτζα, είτε την πατέντα (δυο εμετικές λέξεις, αν με ρωτάτε).

Αν λοιπόν δεν είσαι «καβατζωμένος», ψάχνεις την πατέντα ή την μαθαίνες από αυτούς που την ξέρουν. Η πατέντα δεν αποτελεί απαραίτητα κοινή γνώση και μερικές φορές πρέπει να βρεις τον κατάλληλο μεσάζοντα για να σε διαφωτίσει. Τα ΜΜΕ παίζουν συχνά αυτόν το ρόλο, είτε με τηλεοπτικούς κλόουν με πλαστικά αυτιά που σου λένε πώς θα αποφύγεις τις παγίδες της εφορίας και πού είναι φτηνότερο το κατσικάκι, είτε με έντυπους οδηγούς για το πού να σπουδάσεις μετά το λύκειο. Το επίσημο κράτος; Σιγά μην περιμένουμε τίποτα από αυτό!…

Άλλες φορές, πάλι, η πατέντα είναι ο απόλυτος κανόνας, κάνοντας το Ελλαδιστάν να μοιάζει ακόμη πιο ταλιμπάν: τυπώνουμε μπλουζάκια για να φαίνεται ότι φοράμε ζώνη, βάζουμε ανθοδοχεία για να ρίχνουμε εκεί τη στάχτη κατά την απαγόρευση του τσιγάρου, παίρνουμε δάνεια γιατί έτσι μας ήρθε, οι μηχανές οδηγούν ανάμεσα στα ΙΧ για να αποφεύγουν το μποτιλιάρισμα, δίνουμε στον επόμενο πελάτη τις αποδείξεις του προηγούμενου και η λίστα δεν τελειώνει με τίποτα.

Μετατρεπόμαστε έτσι σε μικροκλεφτάκους της συμφοράς, στο αντίστοιχο κάποιου που ληστεύει τσίχλες από το περίπτερο, και προτιμούμε να σαμποτάρουμε τις επίσημες κοινωνικές δομές και να παραμένουμε αυτοσχέδιοι μέχρι θανάτου, προκειμένου «να μην μπούμε ποτέ στη διαδικασία«. Η μέθοδος είναι για τους «βλάκες Αμερικάνους» και τους «άκαμπτους Γερμανούς». Εμείς αντίθετα αρκούμαστε με το να ανακαλύπτουμε τον τροχό, ξανά, ξανά, ξανά και ξανά κάθε μέρα που περνάει. Το έτοιμο είναι βαρετό. Η ανακάλυψη του αυτονόητου, όμως, είναι περιπετειώδης.

Όλα αυτά μετασχηματίζουν τη γνώμη που έχουν οι Έλληνες για καθετί που στον υπόλοιπο κόσμο χαρακτηρίζει τη σωστή λειτουργία, την πρόοδο και την ευημερία, όπως η υπευθυνότητα, η συνέπεια, ο επαγγελματισμός, η εξειδίκευση, κ.α.

Εδώ όλοι είναι ειδικοί, η καθυστέρηση είναι κάτι φυσιολογικό, οι συνεργάτες σου ενδεχομένως είναι κάποιοι στους οποίους δεν έχει νόημα να βασίζεσαι και από τους οποίους δεν μπορείς να ζητήσεις τα ρέστα (γιατί κάνεις τα ίδια και χειρότερα και το ξέρετε αμφότεροι) και, φυσικά, κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Ευθιξίες και τέτοια είναι γαλλικά και πιάνο.

Η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να καταλάβει ότι το να αυτοσχεδιάζεις συνεχώς αντί να ακολουθείς την κλασική συνταγή μπορεί καμιά φορά να είναι «μπριόζικο» (chic!), κυρίως, όμως, είναι δύσκολο, χρονοβόρο, κοπιαστικό και τελικά αναποτελεσματικό – ό,τι ακριβώς πιστεύουμε και για το αντίθετό του, τη διαδικασία.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί, παρόλο που δουλεύουμε περισσότερες ώρες από κάποιους Ευρωπαίους εταίρους μας, η οικονομία μας δεν ανθεί. Για να δούμε, θα σταματήσουμε ποτέ να δουλεύουμε τον εαυτό μας;

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Κοινωνία

One response to “Αυτοσχέδιοι μέχρι θανάτου

  1. Παράθεμα: Η Ελλάδα που δεν αναγνωρίζετε | Post-Crisis Breakfast

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s