Χώρα σε εκκρεμή ψυχοθεραπεία

Τη μισούσα την ιστορία στο σχολείο. Εξαιτίας της άλλαξα δέσμη, δεν ασχολήθηκα ποτέ με τη θεωρητική κατεύθυνση και η ειρωνεία είναι ότι είχα πολλούς καλούς και καλές φιλολόγους. Σε ένα σύστημα που ήδη χώλαινε τότε, προσπαθούσαν να μας εμφυσήσουν την ανάγκη γνώσης της. Μάταια. Την διαβάζαμε σήμερα, την ξερνούσαμε αύριο.

Έπρεπε να πατήσω τα τριάντα για να μυριστώ σε τι χρειάζεται η ιστορία. Με τον ίδιο τρόπο που -στα χρόνια που η ψυχοθεραπεία επιτέλους δεν είναι πια ταμπού- μιλάς στον ψυχολόγο για τα παιδικά σου χρόνια για να ξεκαθαρίσεις τα του παρόντος, έτσι και στην πολιτική σου ιδιότητα πρέπει να ξέρεις τι συνέβη κάποτε, για να εξηγείς καλύτερα το τώρα. Η ιστορία είναι η μισή ψυχανάλυση της πολιτικής ζωής.

Η ουσιαστική επικοινωνία και η άνευ προκαταλήψεων αλληεπίδραση με τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν είναι η υπόλοιπη μισή. Εκεί, βέβαια, την πατάμε πολύ: χρωματίζουμε τις γνώμες μας κατά παράδοση, ψηφίζουμε τα κόμματα της οικογένειας, διαμορφώνουμε άποψη για την ιδιότητα σαν πολίτες κρίνοντας τι κάνει ο γείτονας και, δυστυχώς, πολλοί που διαβάζουν ιστορία φανατίζονται ότι ο λαός τους είναι ο καλύτερος (σας διαβεβαιώ: δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα).

Στη χώρα αυτή περισσότεροι ξέρουν ορθογραφία παρά ιστορία (και ο γράφων πρώτος-πρώτος). Η γνώμη μας για τον ιστορικό ρόλο της Ελλάδας είναι ένα πασάλειμμα περιεχομένων των σχολικών βιβλίων, ελληνικών ταινιών για την επανάσταση του ’21 και εθνικιστικής προπαγάνδας στις εθνικές εορτές. Και στις παρελάσεις να χτυπάει το τακούνι.

Αντικειμενικότητα ουδεμία (όχι ότι αυτό είναι κάτι που αποτελεί γενικό κανόνα κατά τη συγγραφή της ιστορίας των εθνών) και όταν συγκρίνεις τη γνώμη που έχει ένα κράτος για τον εαυτό του με την άποψη που έχουν οι άλλοι γι’αυτό, είναι να γελάς.

Στη γενέτειρα της φιλοσοφίας, είναι να βάζεις τα κλάματα. Για κάποιο λόγο, προ κρίσης (και δυστυχώς και μετά) πιστεύαμε ότι είμαστε αυτό το αστέρι στη λεκάνη της Μεσογείου, που λάμπει για πάντα. Διδάξαμε, αξίζουμε, υπερηφανευόμαστε. Εκτός συνόρων, ήμασταν και είμαστε αφορμή για μια είδηση στο δελτίο των 8 για πολιτικές στραβοτιμονιές και δημοσιονομικές κακοδιαχειρίσεις (και αυτοί που παραδόξως κερδίζουν μετάλλια και πρωταθλήματα).

Λίγη ακόμη αμερόληπτη ανάγνωση της ιστορίας ίσως κατάφερνε να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα. Μπορεί τότε να σταματούσαμε να βαυκαλιζόμαστε για κατορθώματα 2500 χρόνων που σέβονται περισσότερο άλλοι λαοί παρά εμείς, να ξορκίζαμε τα -ψεύτικα ή αληθινά- φαντάσματα του παρελθόντος και να βλέπαμε στον καθρέφτη μια εικόνα που μοιάζει με τη σημερινή.

Η Ελλάδα έχει ψυχολογικά προβλήματα. Η μισή δεν το ξέρει καν ή αρνείται την ύπαρξή τους. Η υπόλοιπη μισή φαίνεται διατεθειμένη να το ρίξει στην ψυχοθεραπεία ή το κάνει ήδη. Μεταξύ μας, μετά από τόσα χρόνια κρίσης ταυτότητας, αυτό το τελευταίο το βρίσκω εξαιρετικά καλό. Σε αυτήν την περίπτωση, λίγη μελέτη ιστορίας δεν θα μας χαλούσε καθόλου.

Φιλόλογοι, συγνώμη για την καθυστέρηση. Τώρα που οι βαθμοί δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο, θα προσπαθήσω περισσότερο.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση, Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s