Θα καταντήσεις έκθεμα μοντέρνας τέχνης

Νύχτα πρεμιέρας απόψε. Απλώς όχι δική σου. Εσύ είσαι ακόμη ανερχόμενος – κι ας μην ξέρεις γιατί τόσον καιρό ανέρχεσαι. Κοίτα κάποιους που εκτίθενται, καλύτερα από σένα τα κατάφεραν: και τέχνη και πλασάρισμα του εαυτού τους. Πρόοδος; Κυρίως στην αισθητική. Μετά, απήχηση, μανιέρα και ανατροφοδότηση της όλης διαδικασίας.

Διάολε, τόσο τέλειοι που θα έλεγες ότι θα τους έβαζαν και σε Μουσείο.

Ξέρω, μη μου πεις: εσύ ήθελες να εκφραστείς, να εξαπλώσεις το λόγο στο ευρύ κοινό χωρίς φανφάρες. Ήθελες να απεικονίσεις κάθε αδικία, κάθε αντίφαση, κάθε ανισορροπία του σήμερα. Μισό λεπτό, ατζέντη έχεις; Και κυρίως: τις αρχές τις ρώτησες;

Μην ανησυχείς, το σύστημα ξέρει να σε εξουδετερώνει, να σε γειώνει αν μυρίζεις σαν βομβιστής, σαν ρέμπελος, σαν να εισάγεις καινά δαιμόνια. Θα σε φτύσει όταν είσαι επίκαιρος, θα κατουρήσει στο βαρέλι σου και θα σε θυμηθεί όταν κρίνει ετεροχρονισμένα ότι «είχες αδικηθεί«. (παθητικές φωνές χωρίς ποιητικό αίτιο, ποτέ δεν τις χώνεψα)

Θα καταντήσεις έκθεμα μοντέρνας τέχνης. Σε 15-20 χρόνια από τώρα, ένας «τολμηρός έφορος», γέννημα θρέμμα NYC, θα σου δώσει δύο σάλες στο MoMA. Θα γκαρίξεις από χαρά, θα πάθεις δυο σπασμούς ηδονής, θα χεστείς πάνω σου από την εκπλήρωση της υπόσχεσης αναγνώρισης και θα έρθουν όλοι οι φτωχοί και άλλοτε κοιμισμένοι να σε δουν: φωτογραφίες ετών που παρήλθαν, συνθήματα από τα χρόνια της έξαρσης του AIDS, πίνακες που κλωτσάνε τον χρόνο στα αρχίδια, βίντεοκλιπ που ήταν πρωτοποριακά όταν είχαμε Amstrad – η Laurie Anderson και μετά οι Beastie Boys. Κι εσύ, στον τοίχο.

Αυτό όμως δεν θα ‘ναι σύντομα. Θα αργήσεις λίγο, γιατί είσαι μαύρος / γυναίκα / ζωντανός και η επαναστατική τέχνη θέλει λίγο χρόνο να μπαγιατέψει και να ξεθυμάνει. Μην αρχίσεις και άθελά σου κανένα κίνημα, κωλόψαρο. Άσε τους φτωχούς στην άγνοιά τους και κυνήγα τους αμοράλ πλούσιους για να τους πουλήσεις δυο κιλά νοσταλγίας του εφηβικού αντάρτικου που κάποτε έστησαν. Οι πρώτοι αμέτοχοι και αδαείς, οι δεύτεροι αγνώμονες και αδιάφοροι. Κόσμος ήρεμος, αγγελικά πλασμένος.

Γύρνα πίσω στο τώρα, στο πάρτυ, κι άσε τις κοινωνικές αλλαγές για αύριο. Είσαι καλύτερος όταν είσαι ανώδυνος. Κόμπος στο λαιμό; Πιες μια γουλιά μαρτίνι βρε αδερφέ…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Τέχνες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s