Από μακρυά

Στην επίπεδη και πεζή σφαίρα που είναι ο πλανήτης Γη έχουμε μάθει από ανισότητες, ανηθκότητες και ξεπουλήματα. Όσο περισσότερο ψάχνεις τις λεπτομέρειες για τους ανθρώπους που απαρτίζουν την παγκόσμια ελίτ, τόσο περισσότερο εύχεσαι να μην το είχες κάνει, προκειμένου να διατηρήσεις ένα ψήγμα πίστης στο έργο των ανθρώπων. Ευτυχώς, κάποιος καταφέρνει να κρατάει τον πήχυ ψηλά.

Αν υποθέσουμε καταχρηστικά ότι ο εισαγόμενος εξ Αμερικής πολιτισμός αρέσκεται κι αυτός (ενίοτε; συχνά;) στο να αφήνεται στο παιχνίδι της show biz και να προσκυνά τα ίδια είδωλα με την παγκόσμια οικονομία, τότε υπάρχει ένας αφοσιωμένος σταυροφόρος της τέχνης στον αντίποδα και ζει στο μέρος που ουδέποτε δέχτηκε να εγκαταλείψει: τη Ρώμη.

Ο Ennio Morricone γενήθηκε στην Αιώνια Πόλη το 1928, από πατέρα μουσικό. Άρχισε να γράφει μουσική από τα έξι του και, μετά από κάποια ποπ τραγούδια, άρχισε να συνθέτει για τον κινηματογράφο στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Παρόλο που ο «μαέστρο», όπως συχνά τον αποκαλούν στους μουσικούς κύκλους, έγινε γνωστός με την ηχητική υπόκρουση για τα λεγόμενα spaghetti western του Sergio Leone, έγραψε τα καλύτερα θέματά του (σύμφωνα με τον γράφοντα) στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Καθόλου τυχαία, το Χόλυγουντ τού ζήτησε τότε να μετακομίσει στις ΗΠΑ για να γράφει εκεί. Ο μαέστρο ευγενικά αρνήθηκε.

Παρά τις αριστουργηματικές δουλειές του για ταινίες όπως «Οι αδιάφθοροι» του Brian de Palma (1987), «Η αποστολή» του Roland Joffe (1986), «Bugsy» του Barry Levinson (1991) και «Frantic» του Roman Polanski (1988), καμία από τις πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ δεν απέφεραν στο μαέστρο το βραβείο που συμβολίζει τη μέγιστη αυτή συμβολή στη μουσική.

Ήρθε, αργότερα, το 2007, το Τιμητικό Όσκαρ, ένα βραβείο που τώρα τελευταία έχω αρχίσει να πιστεύω ότι είναι το αγαλματίδιο των αδικημένων. Στην ευχαριστήρια ομιλία του ο Ennio Morricone ευχαρίστησε τη γυναίκα του και δήλωσε ότι εκείνο το βραβείο δεν ήταν σημείο άφιξης, αλλά αναχώρησης – μεγάλη τρίπλα από έναν ογδοντάχρονο.

Αποφάσισα ότι αν μεθαύριο ο μαέστρο αφήσει τελικά την αγαπημένη του Ρώμη και εμάς μόνους να βολοδέρνουμε στα επίγεια, δεν θα στεναχωρηθώ, επειδή το έχω πάρει ήδη απόφαση: ο Ennio Morricone είναι ο πρώτος εν ζωή άνθρωπος που μου έρχεται στο μυαλό, για τον οποίο πιστεύω ότι δεν θα απουσιάσει ποτέ.

Αντίθετα, θα τον αντιλαμβάνομαι σαν απανταχού παρόντα, μια και πάντοτε θα θυμάμαι ότι -στα δικά μου αυτιά- ποτέ κανένας ήχος από συντονισμένα ξύλα, σύρματα και αέρηδες που περνάνε από τρύπες δεν έχει φτάσει στη γη από τόσο μακρυά.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Τέχνες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s