Ημερολόγια Τιτανικού: Η απελπιστική προοπτική της οικουμενικής κυβέρνησης

Παρακολουθώντας τον Γιώργο Παπανδρέου να δίνει τη συνέντευξη Τύπου μετά τη Σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου, ήταν δύσκολο να μην γελάσεις. Σαν πρωθυπουργός μιας οποιαδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, ο Παπανδρέου εξήρε την έγκαιρη και αποτελεσματική αντίδραση και λήψη αποφάσεων από την ΕΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι πρώτη φορά που άκουσα έναν πνιγόμενο να αισθάνεται τόση ικανοποίηση και τόση περηφάνεια που έδωσε σε κάποιον την αφορμή να εφεύρει τα σωσίβια.

Στη γνωστή ακατάληπτη διάλεκτό του -ένα μείγμα πολιτικών αοριστολογιών και περιττών λεονταρισμών- ο πρωθυπουργός τόνισε πώς «τίποτα δεν μας χαρίστηκε, τίποτα δεν είχε προεξοφληθεί» και μας έκανε να ανατριχιάσουμε από συγκίνηση.

Πέραν πάσης πλάκας, η μοναξιά του Έλληνα πολίτη που δεν ζει στον κόσμο του ζαχαρωμένου χαπιού έχει πια χτυπήσει κόκκινο.

Παγκοσμίως, τα μηνύματα που εκπέμπει το οικονομικό και πολιτικό σύστημα είναι απολύτως αποθαρρυντικά. Δεν περνάει ούτε μια ημέρα χωρίς να επαληθευτεί η θλιβερή διαπίστωση: οι πολιτικά εκλεγμένοι κυβερνήτες του κόσμου είναι εμπορικοί αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι PR των μεγάλων εταιρειών.

Η κρίση που άρχισε το 2008 στην Αμερική αποδεικνύεται εύκολα ότι ήταν ένα άδικο παιχνίδι κάποιων άπληστων, των αρχόντων που τους υποστήριζαν τυφλά (γιατί, εδώ που τα λέμε, είναι πια αρκετά συνηθισμένο να συναντάς περισσότερους οικονομολόγους που ξέρουν πώς λειτουργεί ο κόσμος απ’ ότι πολιτικούς) και του λαού που έχασε τα σπίτια του, τις δουλειές του και την υγεία του. [Αναμείνατε και σχετικό διαφωτιστικό ντοκυμαντέρ προσεχώς, παραγωγή της Sony Pictures]

Στην Ευρώπη, η μεγάλη δύναμη που θα ήθελε να αναδυθεί φαίνεται ότι δεν προπονείται όσο καλύτερα γίνεται. Είναι κάπως ειρωνικό να ζητάμε τα ρέστα από τους Ευρωπαίους ηγέτες για τα χάλια της Ελλάδας, αλλά από την άλλη θα μπορούσαν όλοι να είναι πιο βέβαιοι για την Ευρώπη που θα ήθελαν να φτιάξουν (όσο κι αν στην Ελλάδα πολλοί πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι κακώς μπήκαμε).

Με τη συμβολή (…) των κινήσεων της ελληνικής κυβέρνησης (ψιλονταηλίκια και έμμεσοι εκβιασμοί ότι θα πάμε στο ΔΝΤ) η Ευρώπη βρέθηκε για πρώτη φορά μπροστά στο ενδεχόμενο να πληγεί σημαντικά το μέχρι πρότινος ισχυρό νόμισμά της από τις παρενέργειες ενός συστήματος αποδεδειγμένα δυσλειτουργικού και διεφθαρμένου.

Δύο τουλάχιστον χρόνια μετά τις αμερικανικές φούσκες, η Ευρώπη δεν ύψωσε το ανάστημά της για να υπερασπιστεί την δική της οικονομία, π.χ. θεσπίζοντας τους δικούς της οίκους αξιολόγησης, (που δεν θα έδιναν υψηλές βαθμολογίες σε τράπεζες που κατέρρευσαν μετά από δύο ημέρες).

Φτάνοντας στα πάτρια εδάφη, η έκφραση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα: η απουσία πολιτικών με εκτόπισμα στην τρέχουσα πολιτική σκηνή λίγα περιθώρια αφήνει για αισιοδοξία. Ανάμεσα στην προηγούμενη, την παρούσα και την όποια επερχόμενη κυβέρνηση, δικαιούσαι να απελπιστείς.

Πέρα από την πρωτοφανή απουσία λαϊκού αιτήματος για απονομή ευθυνών (ο Πάγκαλος έπεισε περισσότερους από όσους θα περιμέναμε με το «μαζί τα φάγαμε«, φαίνεται…), οι αντιδράσεις κατά των μεθόδων της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου δεν έχουν φέρει καν έναν αέρα ανατροπής της. Μνημόνια, περικοπές, κλείσιμο επιχειρήσεων; Μέχρι τώρα, απλώς γιαούρτι…

Ακόμη χειρότερα, η πιο ρεαλιστική προοπτική για τη διαδοχή στην κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας. Ποιοι θα την απαρτίζαν τότε; Ποιοι θα έφερναν στη χώρα αυτόν τον αέρα αλλαγής που χρειάζεται προκειμένου να απαλλαγούμε από τις παλιές νοοτροπίες και να ακολουθήσουμε διαφορετικές μεθόδους από τις σημερινές; Ο Αντώνης Σαμαράς, η Ντόρα Μπακογιάννη, το «νέο ΠΑΣΟΚ» και ο… Γιώργος Καρατζαφέρης; (Σκόπευα να σχολιάσω το ρόλο που διαδραματίζουν οι εν λόγω πολιτικοί, αλλά… τα λόγια και τα έργα τους μιλούν από μόνα τους)

Ο pitsirikos έλεγε τις προάλλες ότι το μόνο χρήσιμο που μπορεί πια να κάνει αυτή η κυβέρνηση είναι να περιφέρεται στην Ελλάδα για να γιαουρτώνεται από Έλληνες και ξένους τουρίστες για να προωθήσει τον τουρισμό. Δεν συμφωνώ: το καλύτερο που έχει να κάνει το σύνολο σχεδόν των «βετεράνων» πολιτικών μας (εκτός από ψυχανάλυση) είναι να βγάλει ένα εισιτήριο one-way προς άγνωστο προορισμό όπου -για άγνωστο σε εμένα λόγο- θα θεωρούνται επιθυμητοί.

Δεν θα μας κάνουν τη χάρη, όμως. Βλέπετε, όπως δηλώνει και ο πρωθυπουργός, τίποτα δεν χαρίζεται.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s