Άμα τα πάρεις

Μαλάκα, απίστευτο… Ζούμε τις μέρες όπου τα πάντα έχουν τεθεί στο τραπέζι. Ποια εδάφη θα πουλήσουμε, ποια ακίνητα θα «αξιοποιήσουμε», ποιες συντάξεις θα κόψουμε, ποια επαγγέλματα δεν είναι βαρέα, πόσο έπρεπε να δουλέψεις παραγωγικά και δεν δούλεψες, αν δικαιούσαι να είσαι 27 και να αρχίζεις τη ζωή σου (όχι) και αν είναι κοινωνικά αποδεκτό να κυκλοφορείς σε μια διαδήλωση για τα αυτονόητα και να τρως στη μάπα ληγμένα χημικά.

Όλα, τα πάντα, εκτός από το βασικό: πότε επιτέλους θα φύγουν απ’το κεφάλι μας οι πουλημένοι που κυβερνήσανε και κυβερνάνε, προτιμότερα μπαίνοντας στη φυλακή.

Θα μου πείτε, εδώ έχουμε αρχίσει να χτυπάμε πρώην υπουργούς στους δρόμους (Χατζηδάκης), να τη στήνουμε έξω από το σπίτι του Τσοχατζόπουλου με ομπρέλες, να πολιορκούμε το σπίτι του Σημίτη, να γιουχάρουμε τον Πάγκαλο στο Παρίσι και να διακόπτουμε ομιλίες του Παπανδρέου στο Βερολίνο. Καλή αρχή, αλλά χώσε τη μύτη σου πίσω απ’το σβέρκο τους και μύρισε το Rexona και το Old Spice: όχι, κανένα αυτί δεν ίδρωσε ακόμα.

Για την ακρίβεια, η παράνοια και η πολιτική σχιζοφρένεια αναπαράγονται αβέρτα. Όπως εύστοχα γράφει ο Πέτρος Αργυρίου στα Άγρια Ζώα, ο ΓΑΠ είναι ο Τζέκυλ και ο Χάυντ. Ο αγαπητός (πλάκα κάνω) πρωθυπουργός μας, που τυγχάνει και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, βγαίνει στα πόντιουμ και φοράει αντίστοιχο προσωπείο κατά βούληση: στην Ελλάδα, θα σας αλλάξω τον αδόξαστο, στην Ευρώπη, πολεμάμε τη φτώχεια. Πέρασαν τα καρναβάλια, όμως…

Κι ας μην ξεχνάμε, σύμφωνα με το περιοδικό Foreign Policy είναι από τους κορυφαίους της διανόησης! Ελάτε τώρα, ας σοβαρευτούμε: όποιος πραγματικά πιστεύει ότι σε δύο χρόνια από τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου θα έχει μούτρα να βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος, ας μου το πει. Εγώ είμαι διατεθειμένος να μαντέψω σε ποια αμερικανική πολιτεία θα προτιμήσει να πάει. Το ερώτημα είναι γιατί τον ανεχόμαστε ακόμη εδώ…

Μισό λεπτό, ξέρω:
Επειδή πλησιάζει το Πάσχα και πρέπει να ζήσουμε και πάλι το Θείο δράμα.
Επειδή πρέπει να νηστέψουμε και να μετανοήσουμε και να μεταλάβουμε.
Επειδή θα φάω μια σκορδαλιά για να μου πέσει η πίεση μετά το δελτίο των 8 στο Mega και θα αισθανθώ ότι κάτι κατάφερα (που συμμετείχα στα κοινά βλέποντας τα παπαγαλάκια και ταυτόχρονα δεν έπαθα έμφραγμα).
Επειδή θα βρίσω το μιμί που ξεπέταξε τον διαιτητή στο παιχνίδι της Κυριακής και θα αυτό θα είναι το πήδημα του φτωχού μικρομεσαίου.
Επειδή θα γράψω αυτό το post.
Επειδή θα δω τα (ανεβαστικά) Κίτρινα Ποδήλατα στην Αρχιτεκτονική με κρασοπότηρα, θα τα πάρω και μετά θα φάω βρώμικο στη Μαβίλη. «Έτσι ξεχνιέμαι», που λένε και αυτοί στο άσμα.

«Ο κόσμος δεν αλλάζει με προσευχές«, έλεγε το σύνθημα στον τοίχο. Όχι μόνο με αυτές, αυτό είναι βέβαιο. Θέλει να λερωθείς, να κουραστείς, να ματώσεις, να σε κοπανήσουν και να κοπανήσεις και να κόψεις επιτέλους τις τιμημένες εκπτώσεις. Δεν υπάρχουν λύσεις γιαλαντζί, τα ημίμετρα δεν δουλεύουν.

Δεν έχει νόημα να αγαπάς περισσότερο τη θέση σου στο Δημόσιο από την ελευθερία σου, το βύσμα σου από τα αδέρφια σου, το Blackberry σου από το μυαλό σου, την ομάδα σου από την ψήφο σου. Αργά ή γρήγορα, αυτό θα καταρρεύσει.

Μέχρι πότε ατιμωρησία; Μέχρι πότε απάθεια εκ μέρους μας και μια ατάραχη εξουσία από την άλλη; Και στην τελική, γιατί; Για ένα BMW X5, ένα iPod, ένα πρωτάθλημα στο μπάσκετ, ένα φωτιστικό Artemide, μια φλατ τηλεόραση, τρεις κάσες μπύρες, δυο ούζα, καλαμαράκια, λαγάνα και ταραμά και άσπρες τρίχες; Χάλια κλίση η ζυγαριά… Αξίζει;

Καλή Σαρακοστή, αλλά άμα τα πάρεις βλέπω γραβάτες και φαλάκρες με ταραμάδες.

Photo by this instant

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s