God is a DJ

Ξυπνητήρι, σήμα σταθμού. Ώρα δύσκολη.

Χωρίς να καταλάβεις πώς πλύθηκες και ντύθηκες, είσαι ήδη στο αυτοκίνητο για τη δουλειά. «The rat race» το λένε οι Άγγλοι και βγαίνεις στην Κηφισίας, στην ουρά με τα άλλα ποντίκια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις μια λανθάνουσα αίσθηση πτώσης που σε διακατέχει. Βάζεις το ράδιο: ο σταθμός είναι καλός και το χιτάκι με κλασική κιθάρα είναι το καύσιμό σου.

Καθώς παρκάρεις και σβήνεις, το ηχητικό στρώμα που ήταν γεμάτο  αισιόδοξα τραγουδάκια για τον έρωτα αντικαθίσταται από τις φωνές των παιδιών που έχουν βγει διάλειμμα στην αυλή του παρακείμενου δημοτικού. Τα παιδιά, σκέφτεσαι, μιλάνε τόσο πολύ που περνάνε σε λέξεις οποιαδήποτε πολυλογία πρωινού ραδιοφωνικού παραγωγού. Τι λένε άραγε; Ποιος τους τα είπε όλα αυτά και τα μιμούνται;

Αφηρημένος στη δουλειά, δυόμισι μήνες απλήρωτος και με το ηθικό ακμαιότατο, προσπαθείς να κάνεις νοερά όσα βήματα πίσω χρειάζονται για να δεις τη μεγάλη εικόνα και να εκτιμήσεις την κατάσταση. Να το πάρεις προσωπικά ή όλοι έχουν τα ίδια;

Τα σύννεφα στον ουρανό είναι αρκετά για να σκοτεινιάζουν σκέψεις που άλλοτε ήταν η έμπνευση για το μέλλον. Το ότι κάτι βαλτώνει γύρω σου είναι συχνά μια φτιαχτή εντύπωση, μια σπασμένη επικοινωνία με τον κόσμο της ηρεμίας και της αθωότητας που όλοι μας κάποτε είχαμε, έναν κόσμο τον οποίο πλέον κατοικούν τα μικρά παιδιά, εκεί όπου το κατασκευασμένο συναίσθημα δεν έχει ακόμη εισαχθεί. Κατεβαίνεις αμέσως από το τρένο των ειρμών σου και βάζεις ένα κομμάτι στα ακουστικά, ένα γρήγορο beat στα 130 bpm, που πάει εξαιρετικά με την δεύτερη γουλιά του τρίτου καπουτσίνο που πίνεις σήμερα.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε συχνά είναι να πιστεύουμε ότι η ζωή, η καριέρα, η διάθεσή μας, η παγκόσμια οικονομία και η τύχη μιας καθημερινότητάς μας που διαμορφώνεται από τις χείριστες προθέσεις των απανταχού παραπλανημένων με τα σκήπτρα εξουσίας στο χέρι θα έπρεπε ιδανικά να αναπαριστούνται από μια ευθεία γραμμή που ανεβαίνει διαρκώς. Αν είχαμε στο μυαλό μας την ημιτονοειδή καμπύλη, θα το ξέραμε απολύτως: ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Απλώς πρέπει να το ξέρεις, να το περιμένεις και να κρατάς το κεφάλι ψηλά. Όταν τελειώσει η καθοδική πορεία, το πρώτο που οφείλεις να κάνεις είναι να το αναγνωρίσεις και να πας για άλλα.

Συχνά η κατηφόρα φαίνεται άδικη. Αυτό βέβαια το θυμόμαστε μόνο όταν αρχίσουν οι μπόρες. Όταν ο καιρός ήταν καλός και το μυαλό μας φρέσκο, πήγαμε και ζητήσαμε συμβουλές από αναρμόδιους: από γλοιώδεις άεργους τυχοδιώκτες που έγιναν ή θα γίνουν υπουργοί και πρωθυπουργοί, από πουλημένους δημοσιογράφους που αλλάζουν γνώμη ανάλογα με το κασέ τους, από αμόρφωτους και απαίδευτους που σου ζήτησαν να δουλέψεις γι’αυτούς, από μηδενιστές οικονομολόγους και -μοιραία- από ανθρώπους που ποτέ δεν αγαπήθηκαν ως παιδιά και, αν έχουν δύναμη, διαιωνίζουν τα χειρότερα.

Δυστυχώς, ακόμη και αυτοί που σε αγαπούν μπορεί να μην ήξεραν τι παίζει. Σου έδωσαν γάλα, κουδουνίστρα, πυξίδα και πτυχίο και σου διηγήθηκαν τα παραμύθια τους. Ευτυχώς ή αναπόφευκτα, συντονίζεσαι με τους κύκλους της ζωής τους. Μέχρι να αμφισβητήσεις την αληθοφάνεια των μύθων, πορεύεσαι με αυτούς. Μετά, πας να περπατήσεις χωρίς περπατούρα.

Μια ωραία μέρα ένας κύκλος σχεδόν κλείνει και ένα παιδί έρχεται σε μια οικογένεια για να διδάξει και πάλι αυτά που οι άλλοι δεν κατάλαβαν σαν έφηβοι, σαν φερέλπιδες νέοι, σαν γονείς, σαν εργαζόμενοι, σαν παππούδες. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα επαναορίζει την αξία της ζωής στους πίνακες επιτυχιών και ανεβάζει στο Νο 1 τα παιδιά των ανθρώπων.

Και είναι μόνο στις στιγμές που ένα μωρό ακούει τη μουσική από το ραδιόφωνο, το mp3 ή τα ηχεία του υπολογιστή που μπορείς να κυριεύεσαι από μια κοσμική βεβαιότητα ότι πήρε νέες εντολές για το πώς να διαμορφώσει τον κόσμο αύριο.

Τότε αποφασίζεις να κλείσεις τον κύκλο της παρακμής και να ακούσεις τα παιδιά να γελάνε λίγο πριν πέσουν για ύπνο -και μετά δίπλα στο κρεβάτι τους, λίγο πριν κλείσουμε το πρόγραμμά μας με μια μπαλάντα που πέρυσι έκανε παγκόσμια επιτυχία. Όλως τυχαίως, στα 65 bpm της χτυπά κι ο ρυθμός μιας ήρεμης καρδιάς.

Ανάσα μωρού, σήμα σταθμού. Ώρα κατάλληλη.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Fiction, Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s