Τι γράψαμε στους τοίχους

Μεγάλωσα απέναντι από ένα λύκειο την δεκαετία του ’80 και δίπλα ήταν το δημοτικό μου. Ήταν τότε που ανακαλύπταμε τον ερχομό της ευημερίας, τον σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ, την πρόοδο από εισαγόμενα επιτεύγματα (για τα οποία δεν ιδρώσαμε ποτέ) και τότε που η παιδεία άρχισε να σαμποτάρεται. Κάποιος είχε γράψει στο κτίριο που παρεμβαλόταν ανάμεσα στα δύο προαύλια: «Δεν ξέρω τι θα πει δεν ξέρω«. Το ομολογώ, είχα εντυπωσιαστεί. Ήμουν πολύ μικρός για να ξέρω τι ρόλο παίζουν τα συνθήματα.

Στην εποχή του φαίνεσθαι, κανένα συμπέρασμα μετά από την ανάγνωση βιβλίων, καμιά έξυπνη ατάκα που προέκυψε μετά από κατανάλωση ποτηριών κρασιού, κανένα σύνθημα που ακούστηκε σε πορεία και κανένα στιχάκι που επινοήθηκε στα πεταχτά ή που τραγουδήθηκε στο ραδιόφωνο δεν μετράει αν δεν το γράψαμε. Μόνο έτσι φαίνεται στις φωτογραφίες και τα βίντεο.

Την ίδια ώρα, οι νέοι του 21ου αιώνα έχουν συμφωνήσει για την δική τους αρένα των λεόντων του άρτου ημών του επιούσιου, πάντα συνοδεία θεαμάτων: είναι το status και το wall του Facebook και οι αναρτήσεις του Twitter. Εκεί η επικαιρότητα του μικρόκοσμου του καθενός ξετυλίγεται άκοπα, ανέξοδα και αναίμακτα. Ίσως για αυτό και να επηρεάζει τόσο λιγότερο απ’όσο θα πίστευε κανείς.

Εκεί που τα παθιασμένα συνθήματα που γράφτηκαν νύχτα στους τοίχους, με την αδρεναλίνη και τους παλμούς ψηλά, ήθελαν να λερώσουν και να επιφέρουν τον προβληματισμό, οι ατάκες στους ιστοχώρους κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι τίποτα περισσότερο από αίτηση των 15 λεπτών φήμης περιορισμένης εμβέλειας που δικαιούμαστε, από ένα άκαρπο ψάρεμα «Like» και σχολίων επιβράβευσης. Αύριο θα σπρωχτούν προς τα κάτω, μετά πιο χαμηλά και μετά θα βρίσκονται στα Older posts που κανείς δεν θα ψάξει εκτός από σένα.

Τα ασεβή γκράφιτι και τα ξέμπαρκα σπρέι έχουν να αντιμετωπίσουν και την ενδεχόμενη απόρριψη λόγω ασυμφωνίας αισθητικής και παραβίασης του ιδιωτικού χώρου. Κοινώς, σε κάλεσα να γράψεις στον τοίχο μου (ακόμη κι αν κάνεις κάτι καλόγουστο); Μερικές φορές μού θυμίζουν τις πέτρες που πετιούνται προς τη Βουλή: διαφωνώ μαζί τους γιατί πιστεύω ότι το πού ρίχνω την ψήφο μου είναι κλάσεις σημαντικότερο, σοβαρότερο και αποτελεσματικότερο. Ωστόσο μερικές φορές χαίρομαι που εκτοξεύονται, επειδή τείνουν να εξισορροπήσουν κοσμικά την απάνθρωπη ύβρη που συχνά διαπράττεται στο Κοινοβούλιο, κυρίως μέσω του αδιάκοπου σαμποτάζ της παιδείας.

Δεν είμαι σίγουρος αν η πλειοψηφία των συνθημάτων με σπρέι στους τοίχους των Εξαρχείων, του Κολωνού, του Γκύζη και του Πειραιά είναι πνευματώδη – ειδικά τα αθλητικά, σπάνια και όλα τους εξόχως αφοριστικά. Ωστόσο, εντυπωσιάζομαι που κάποιος είχε το θράσος να γράψει κάτι τόσο μακριά από την νάυλον πραγματικότητα και να απαιτήσει άθελά του μια άλλη -ανεπίκαιρη, ατυχώς – ελευθερία.

Συνθήματα που γράφτηκαν και προκάλεσαν μειδίαμα ή/και προβληματισμό:
– Μη σκοτώνετε τα κουνούπια. Άλλοι σας πίνουν το αίμα.
– Το lifestyle είναι μαγικό: από μηδενικό σε κάνει νούμερο.
– Στις σακούλες των σούπερμάρκετ κουβαλάμε τα κεφάλια μας.
– Φονιάδες των δοντιών, ζαχαροπλάστες.
– Οι χοντροί μπορούν κι αυτοί να ερωτεύονται. Το είπαν και στην TV.
– Το δικό σου χέρι θέλω να με ακουμπά στον ώμο και να σε χορεύω τάνγκο στις μιλόνγκες και στο δρόμο.
– Ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε. Μαντόνα ήρθε η σειρά σου.
– Έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή.
– Τα πτυχία copies κτώνται.
– Δόξα τα λεφτά, έχουμε Θεό.
– Ο ρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα.
– Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας.

Ο Τζέημς Κόουλ, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Μπρους Γουίλις στο αριστούργημα του Τέρυ Γκίλιαμ «12 πίθηκοι«, συνομιλεί με τους ζητιάνους και τους άστεγους παράφρονες του μέλλοντος, οι οποίοι τον αναγνωρίζουν και επαληθεύουν για αυτόν ότι αυτό που ψάχνει είναι υπαρκτό – απόδειξη ότι και ο ίδιος δεν είναι «τρελός», όπως θέλει να πιστεύει η ψυχολόγος που τον ερωτεύεται.

Στον λίγο πιο τρισδιάστατο κόσμο, στις μέρες μας πια, οι γενιές του Facebook χάσκουν με ανία μπροστά στα walls του site. Κάποιοι έχουν αρχίσει να μυρίζονται ότι αυτή η «κοινωνική δικτύωση» δεν είναι πολύ κοντά στην αλληλεγγύη και ότι ελάχιστα συνδέεται με κάποια εξυπνακίστικα σχόλια στα προφίλ των ψηφιακών φιλων.

Ένα μικρότερο ποσοστό αυτών επιλέγει εναλλακτικούς τρόπους ενημέρωσης, κοινωνικοποίησης και διαβίωσης. Ίσως έχει αρχίσει να ανησυχεί μήπως τα περισσότερα συνθήματα που έγραψαν οι φιλόσοφοι των δρόμων με σπρέι στους τοίχους των κτιρίων των μεγαλουπόλεων είναι, δυστυχώς, αλήθεια.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s