Θα σε γκουγκλάρω (Google Democracy)

Η λέξη «Google» προήλθε από αναγραμματισμό της λέξης Googol, η οποία εκφράζει μαθηματικό όρο (τον οποίο εισήγαγε ο Milton Sirotta) και σημαίνει το «1 ακολουθούμενο από 100 μηδενικά». Με τον όρο αυτόν η Google επιθυμεί να υποδηλώσει την αποστολή της εταιρίας να οργανώσει το τεράστιο πλήθος πληροφοριών του Ίντερνετ.

Από την Wikipedia.

Μέσα σε λίγα χρόνια, οι εγκυκλοπαίδειες, οι χάρτες, οι τηλεφωνικοί κατάλογοι, ακόμα και τα CD-Rom με παρουσιάσεις ή τα audio CD περιήλθαν σε αχρηστία. Το ίντερνετ είχε (σχεδόν) τα πάντα. Έλειπε μόνο η πυξίδα.

Το Google, με τον αψεγάδιαστο κώδικά του, ήρθε να παίξει αυτόν το ρόλο: δεν χρειαζόταν πια να ξέρεις πού βρίσκεται τι (δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να θυμάσαι τόσα, έτσι κι αλλιώς). Για την ακρίβεια, επρόκειτο να αντικαταστατήσει ακόμη και τους σελιδοδείκτες των navigators, ή τα πρόσφατα site που επισκέφτηκες. Για κάποιους είναι απλούστερο να πληκτρολογείς αυτό που σκέφτεσαι, αντί να το ψάχνεις στα μενού των προγραμμάτων.

Ως μέσο, το Google έφερε την επανάσταση. Λιτό κι απέριττο, ψάχνει εικόνες, έχει χάρτες, έφτιαξε mail, πλάσαρε τον Chrome και ουσιαστικά έφερε την πληροφορία τόσο κοντά σε αυτόν που την αναζητούσε, ώστε να φαίνεται σαν να δάμασε το αχανές διαδίκτυο. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι «να το γκουγκλάρεις» (στα αγγλικά πολλά ουσιαστικά γίνονται ρήματα χωρίς αλλαγές στις λέξεις, ενώ εμείς αναγκαστήκαμε να βάλουμε τη ρηματική κατάληξη στην ούτως ή άλλως αστεία λέξη).

Το ζεύγος internet – Google όρισε τη σύγχρονη εποχή. Αναρωτιέμαι γιατί κανείς δεν έχει επινοήσει ακόμη τον όρο «Google Democracy«, μια δημοκρατία πολιτών που είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο και με μόνη προϋπόθεση αυτήν τη σύνδεση διαχειρίζονται δωρεάν έναν τεράστιο όγκο πληροφορίας, που φαντάζομαι ότι αντιστοιχεί σε κατακόρυφη αύξηση πρόσβασης στη γνώση σε σχέση με την εποχή του χαρτιού. Ίσως χρησιμοποιηθεί στο μέλλον…

Ή ίσως μας διαφεύγει ενίοτε η σχέση ανάμεσα στην πληροφορία (και άρα τη γνώση) και την δημοκρατία. Ανέξοδα μπορεί πια κανείς να βρει τα πάντα (ειδικά στα αγγλικά), από βίντεο με οδηγίες εξαέρωσης καλοριφέρ μέχρι συνταγές για κουραμπιέδες και το τελευταίο EP του Moby, δωρεάν. Βάλε και το μοίρασμα αρχείων από χρήστη σε χρήστη με peer-to-peer προγράμματα και περνάς στην… κοινοκτημοσύνη.

Εξάλλου, το διαδίκτυο έχει έρθει να παραμερίσει πολλά από τα παραδοσιακά media, τα οποία δυστυχώς συχνά προπαγανδίζουν υπέρ ιδίων συμφερόντων. Μπορεί να μην έχει την απατηλή λάμψη τους ή να μην ταιριάζει τόσο στον καναπέ του καθιστικού, έχει όμως μια τεράστια διαφορά από αυτά: η πληροφορία δεν μεταδίδεται πλέον μονόπλευρα από το ΜΜΕ προς τον δέκτη, αλλά κινείται και προς τις δυο κατευθύνσεις. Αυτή η συμμετοχικότητα θυμίζει αρκετά την δημοκρατία.

Τα σχόλια κάτω από άρθρα και αναρτήσεις είναι μια εκπληκτική αναβίωση της εκκλησίας του δήμου και μια ευκαιρία να απομυθοποιηθεί σε κάποια θέματα η αυθεντία των δημοσιογράφων, πολλοί εκ των οποίων έτσι κι αλλιώς έχουν πάρει ψηλά τον αμανέ και είναι -συχνότερα απ’ό,τι θα θέλαμε όλοι- κατευθυνόμενοι ή τουλάχιστον χρωματισμένοι (ας πρόσεχαν – κάτι ξέρει ο pitsirikos και τους έχει στην μπούκα τόσο καιρό).

Το ξεκαβάλημα των παραδοσιακών ΜΜΕ από το καλάμι και η προοπτική αποδυνάμωσης της «τέταρτης εξουσίας» σίγουρα βοηθά την δημοκρατία ως έχει σήμερα: ακόμη κι αν οι πολίτες της Δημοκρατίας του Google δεν έχουν την κατάρτιση των δημοσιογράφων, δεν έχουν τα μέσα για να καλύψουν τα γεγονότα και δεν προσπαθούν να τα τυλίξουν σε ωραία χαρτιά περιτυλίγματος, τουλάχιστον έχουν -γενικά- καλές προθέσεις. Ακόμη κι αν το ανέβασμα βίντεο από κινητό και οι αναρτήσεις σε ιστολόγια (έτσι τα λέμε τα blog στα ελληνικά) δεν αποτελούν έγκυρη πληροφόρηση, μιλάμε για διακίνηση πληροφοριών με μια αξιοζήλευτη ευκολία και σε μια αλτρουιστική διάσταση. Ποιος μη διαπλεκόμενος θα καθόταν να αφιερώνει αμισθί τόσο χρόνο σε ένα «κοινό» του οποίου η επισκεψιμότητα δεν θα φέρει έσοδα; Σε τελική ανάλυση, αν σου φαίνεται κάφρος ο blogger, τον αγνοείς.

Ωστόσο, μια λεπτομέρεια φαίνεται να μας διαφεύγει στη δυνατότητα αυτή πρόσβασης στην πληροφορία που παρέχει το Google: αν εγώ δεν γνωρίζω ή/και δεν εμπιστεύομαι κάποιον και μου είναι τόσο εύκολο να τον γκουκλάρω και να βρω μέχρι και φωτογραφίες του (το facebook έκανε εξαιρετική δουλειά στο αυτοφακέλωμα όλων μας), πόσο δύσκολο είναι σε αυτούς που έχουν ή διαχειρίζονται τις ιστοσελίδες να έχουν πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά μας δεδομένα (και -ακόμη χειρότερα- να τα πουλήσουν σε κάποιους που ενδεχομένως δεν συμπαθούμε, όπως προτίθεται να κάνει ο Marc Zuckerberg του Facebook;).

Και μπορεί τώρα να πιστεύουμε ότι η on-line παραγγελία ενός βιβλίου της Naomi Klein κατά του νεοφιλελευθερισμού είναι μια απολύτως νομότυπη πράξη, αλλά πώς θα αντιμετωπίζαμε στο μέλλον την απόρριψή μας κατά τη διαδικασία στελέχωσης πολυεθνικής εταιρείας που θα είχε στα χέρια της αυτήν την πληροφορία;

Ας ελπίσουμε ότι στο κοντινό μέλλον η έκφραση «θα σε γκουκλάρω» δεν θα μετατραπεί σε απειλή προς κάποιον που δεν χωνεύουμε. Γιατί τότε αλίμονο σε αυτόν που μια κρατική υπηρεσία «δεν θα χωνεύει» για λόγους εξίσου σημαντικούς με την ανάγνωση βιβλίων

Πάνω: επεξεργασμένη εικόνα του Randy Siegel από τους New York Times

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s