Άφθαρτος

Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν ο άνθρωπος δεν έχαψε τόσο εύκολα το παραμύθι ότι η νιότη μπορεί να διαρκεί πολύ. Πάνω στις πλάτες των επιστημόνων που έφαγαν τη ζωή τους στην έρευνα, με τις νέες σούπερ μεθόδους διατροφής, στις πόλεις με τα θρεπτικά προϊόντα και τα αντιοξειδωτικά συστατικά, κάποιοι πούλησαν τη ζωή σαν έννοια επιδερμική κι εμείς χρεώσαμε την αγορά της στην πιστωτική μας κάρτα.
Με τη θρησκεία σε κατακόρυφη πτώση, την ψυχολογία και την ψυχανάλυση σε ρόλο πνευματικού, και την ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερο κέρδος, η ματαιοδοξία του ανθρωπίνου είδους αποτέλεσε το τέλειο σκαλοπάτι. Δικαιούσαι, αποκτάς, είσαι.

Όμως, ποτέ δεν ήταν έτσι. Η ζωή πάνω στον πλανήτη ποτέ δεν ζεσταινόταν στα μικροκύματα. Χρειαζόταν κανονικό ψήσιμο, υπομονή, γαστρικά υγρά στα στομάχια των σκύλων του Παυλόφ και τότε απόλαυση. Fast forward και slow motion δεν υπήρχαν άλλοτε.

Η ζωή ήταν πάντα ένα κουβάρι και ο άνθρωπος είχε μόνο το μυαλό του και χρονικό διάστημα μιας ανθρώπινης ζωής για να την αντιληφθεί, να την επεξεργαστεί και να τη λύσει.

Μετά φέραμε τους υπολογιστές κι έτσι σταματήσαμε να κουράζουμε το μυαλό μας. Ό,τι σκεφτήκαμε, σκεφτήκαμε. Η ύπαρξή μας δεν ήταν πια ένας γρίφος και η διαδρομή για την Ιθάκη ήταν πιο σύντομη. Χωρίς ταξίδια, οι εμπειρίες άρχισαν να λιγοστεύουν, ο πόνος έπαψε να μας ανησυχεί, τα μαθήματα ανθρώπινης επιβίωσης έμειναν χωρίς σπουδαστές και το νόημα άλλαξε. Τώρα είχαμε την πρόοδο, την ομορφιά και τη δόξα. Κανείς δεν πρόσεξε το πρώτο συνθετικό της ματαιοδοξίας.

Τώρα σημασία είχε να είσαι άφθαρτος. Να μην γερνάς πρόωρα σαν ποδοσφαιριστής, να περνάει η μπογιά σου σαν ηθοποιός, να λες σαν πολιτικός εύηχα ψέματα που να αντηχούν στα τσιτάτα όλων των σκεπτόμενων της ανθρωπότητας και να δουλεύεις, να δουλεύεις όσο γίνεται περισσότερο.

Για να μπορείς να το κάνεις, έπρεπε να περνάς καλά και να αισθάνεσαι όμορφα: να φοράς αντιρυτιδικές, κρέμα ματιών και lip gloss, να ντύνεσαι σαν τον Μπέκαμ με δημιουργήματα Γάλλων και Ιταλών σχεδιαστών και, το κυριότερο, να μην κουράζεις το μυαλό σου – η πολλή σκέψη γκριζάρει τις τρίχες.

Το κουβάρι θεωρήθηκε παλιομοδίτικος προβληματισμός και ασχοληθήκαμε με πλαστικά στήθη και διαδικτυακά συνοικέσια. Οι κάμερες ήταν εκεί για να καταγράψουν κάθε κενή πραγματικότητα και η καταγραφή απέκτησε νόημα παγκόσμιας κληρονομιάς. Εκατομμύρια views των βίντεο σαχλών εφήβων που τραγουδάνε, ανθρώπων που χορεύουν και μωρών που δαγκώνουν τα δάχτυλα του αδερφού τους. Όλη η ανοησία σε απευθείας σύνδεση. Όλη η ματαιοδοξία σε παγκόσμια προβολή.

Κι όταν κάποιος θυμόταν το κουβάρι, οι κάμερες φόρτιζαν τις μπαταρίες τους. Την ώρα που άρχιζες να ξετυλίγεις το νήμα ήσουν μόνος – αυτό μπορεί να λέγεται πραξικόπημα σκέψης – και συνηθώς ήταν αργά. Η φθορά δεν χαρίζει, οι σχέσεις δεν ετοιμάζονται στο γρήγορο και η αγάπη δεν φαίνεται σαν δαπάνη στο web banking.

Ευτυχώς δεν είναι πάντοτε αργά. Για την ακρίβεια, ακόμη και τώρα μπορεί να είναι η σωστή στιγμή – όχι αργά, ούτε νωρίς – για να το δεχτούμε. Δεν πρέπει να απέχεις από τη σκέψη, δεν είναι ωραίο να είσαι αχάριστος, δεν είναι σημαντικότερο να είσαι όμορφος απ’ό,τι προσαρμοστικός και δεν υπάρχει κανένας λόγος να περιμένεις τη στιγμή που το νήμα απ’ το κουβάρι της ζωής κάποιου είναι έτοιμο να σπάσει για να συνειδητοποιήσεις ότι η ύπαρξη ενός είδους με τέτοια νοημοσύνη αρχίζει με την ουσιαστική επικοινωνία. [Προσοχή: δεν διατίθεται σε ταμπλέτες των 500.]

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s