Σωστός με το στανιό

Βρέθηκα τις προάλλες σε κεφάτο πάρτυ με ακομπλεξάριστο χορό. Μια παλιά φίλη, σηκώθηκε, έκανε την παραγγελιά της στον (ενημερωμένο) dj και χόρεψε . Άνθρωπος σκεπτόμενος, με διαρκή αγάπη και έργο για τον πολιτισμό, δυναμική και αποτελεσματική, διάλεξε να χορέψει την «Πριγκηπέσα». Μέσα σε 3 και 50, ο Μάλαμας μίλησε για την πιο έντονη αντίφαση του σύγχρονου Έλληνα που θέλει ένα καλύτερο αύριο και η Δήμητρα, εκπρόσωπος αυτού του τύπου ανθρώπου, στροβιλίστηκε στην πίστα…

Η γεμάτη ηλεκτρονικούς ήχους και φρέσκια ακόμη χάρη στην παραγωγή της «Πριγκηπέσα» φωτογράφισε ιδανικά την χορεύτρια: έλεγα «περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ». Μάταια. Μέσα σε μία αδιάκοπη δίνη καλών προθέσεων, η Δήμητρα έβαλε το βύσμα της κάθε φορά που μπορούσε (και ήταν πολλές), παρέκαμψε τις δύσκαμπτες διαδικασίες και επεδίωξε το καλύτερο για αυτήν και τους δικούς της ανθρώπους.

Αναρωτήθηκα τότε αν πλέον, στα χρόνια της κρίσης, η Δήμητρα θα καθόταν να προβληματιστεί και θα άλλαζε τακτική. Διότι ό,τι άδικο κι αν προσπαθείς να παρακάμψεις, δεν γίνεται να τρως από κει που φτύνεις. Κάνοντας μερικά βήματα πίσω απ’το οπτικό σου πεδίο, δεν είναι δύσκολο να εντοπίσεις πόσο λάθος είναι να απαξιώνεις τους θεσμούς παραγγέλνοντας για ψύλλου πήδημα την δική σου παρακαμπτήρια οδό, είτε σε κινούν ανασφάλειες, είτε ανάγκες, είτε απλώς το λεγόμενο «κυνήγι της εξασφάλισης» (όποιος ξέρει ακριβώς τι είναι, ας μου πει).

«Μα είναι δώρο άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα«… Προχθές έμαθα με σχετική πικρία από κοινή φίλη ότι η Δήμητρα συνεχίζει όπως παλιά. Δεν έχουμε πέσει αρκετά, φαίνεται. Δεν είμαστε ούτε άμοιροι ευθυνών για το σημερινό πακέτο, ούτε κρατάμε εντελώς τα ηνία, αλλά, δεδομένης της κατάστασης, θα μπορούσαμε όλοι να σκεφτούμε διαφορετικά. Με εγκληματικές κυβερνήσεις που εξέλεξα οικειοθελώς «ρίχνω πετονιά, πιάνω τον εαυτό μου…». Κι ας μην το ξέρω.

Καμιά δεκαριά χρόνια μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Ο φύλακας και ο βασιλιάς», η «Πριγκηπέσα» παραμένει ένα περήφανο και σκοτεινό ερωτικό τραγούδι που εδώ και χρόνια είχε αποκτήσει το στάτους εθνικής κληρονομιάς, με κόσμο να το λέει σε συνάξεις με κιθαρίτσα, σε στιγμές κεφιού, μέχρι και σε τοπικά πανηγύρια (ελπίζω να μην χρειαζόμασταν απαραίτητα εκτελέσεις από την Αλεξίου και τον Καρρά για να το γνωρίσουμε…).

Ωστόσο, εγώ ξέρω ότι δεν γίνεσαι «σωστός με το στανιό» κι αν υπάρχει τρόπος, είναι λάθος: πρέπει να το θέλεις κι εσύ. Έτσι, πίσω από την μπάσα φωνή και την βαριά άρθρωση του Μάλαμα, δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω ένα τραγούδι για όλους εμάς που «άλλα θέλουμε κι άλλα κάνουμε» σε τόσες και τόσες εκφάνσεις της ζωής μας.

Το κακό; Καμιά Δήμητρα δεν είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει τον εαυτό της σε αυτό το κείμενο.

«Απίστευτος ο κόσμος
κι ο χαρακτήρας μας«…

Στίχοι:

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ.
Μα είναι δώρο άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό.

Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ’ αυτό το σπίτι, πριγκηπέσα μου,
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας.

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη μ’ έβγαλαν σωστό.
Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Τέχνες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s