Διαρκής αίσθηση ξημερώματος

Όταν μερικές φορές ξενυχτάς μέχρι το πρωί, η νέα μέρα φτάνει κάπως βαριά. Νιώθεις ότι η γη γυρίζει ερήμην σου και ο χρόνος μοιάζει να θέλει να σου φορτώσει ενοχές.

Γυρίζεις ενίοτε και ρίχνεις μερικές ψεύτικες κατηγορίες στον κόσμο γύρω σου (ότι είναι ρεμάλια, ότι αυτοί σε κατάντησαν έτσι και διάφορα τέτοια), μήπως και εξιλεωθείς που δεν θα είσαι ενεργός την ημέρα που έρχεται. Όταν αργότερα ξυπνήσεις, άνθρωποι θα έχουν τελειώσει τις βάρδιές τους, θα έχουν ποτίσει τα χωράφια τους, θα έχουν εκτυπώσει σκίτσα του Αρκά για τον πίνακα ανακοινώσεων του γραφείου τους, θα ‘χουν αλλάξει στάτους στο facebook, τα σχολεία θα έχουν σχολάσει και, είτε πίστευες ότι ήθελες να συμμετάσχεις σε αυτό είτε όχι, θα φαίνεται ότι έχασες κάπως το σημερινό τρένο.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι φορές που πιστεύεις πρακτικά ότι βοήθησες κι εσύ να ξημερώσει. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις σαν να βγάζει νόημα και δεν είσαι σε θέση να δικαιολογήσεις σε κανένα αυτή τη μυστήρια αίσθηση ανάτασης που σε κυριεύει όταν βγαίνει ο ήλιος.

Είναι τότε που έχεις συγχωρήσει -για μια ακόμη «πρώτη και τελευταία φορά»- το μισητό ξυπνητήρι και μια απροσδιόριστη δύναμη, ένα νεφελώδες κίνητρο σε σπρώχνει να βάλεις τις κάλτσες σου με λίγη όρεξη περισσότερο. Φοράς το σορτσάκι, κάνεις ζέσταμα και μαζεύεσαι στην γραμμή της αφετηρίας με τους άλλους αθλητές.

Κι είναι αυτές τις στιγμές που ακούς τον θόρυβο από τις ρόδες από κάτω σου να χτυπάνε στις ράγες και πιστεύεις ότι ταξιδεύεις στη σωστή γραμμή. Πηγαίνεις να πάρεις το μετρό για τη δουλειά ή το καράβι απ’ τη Ραφήνα για να πας να διδάξεις, πας να σερβίρεις έναν καφέ στο αεροπλάνο και να δεις τον κόσμο από λίγο πιο μακρυά, σηκώνεσαι να συντηρήσεις την τρομπέτα σου ή απλώς σπεύδεις να ετοιμάσεις τα παιδιά για το σχολείο.

Δεν μπορείς τότε να σταματήσεις να σκέφτεσαι ότι πιθανότατα όλα αυτά έχουν ένα νόημα ∙ ότι αποκλείεται να ζούμε όλοι μια μαζική παράκρουση πιστεύοντας ότι η μέρα που ξημερώνει θα είναι καλύτερη και ότι η μουσική που παίζει στο CD γράφτηκε ακριβώς για να σου υπενθυμίσει ότι η ζωή των ανθρώπων είναι ενδεχομένως ένα ατελείωτο πάρτυ που βοηθάς κι εσύ να στηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Και ότι, αυτό το ξημέρωμα, ο ρόλος σου δεν συνίσταται στην ανακάλυψη κάποιας νέας και σπουδαίας ιατρικής μεθόδου θεραπείας, στη σύνθεση μιας μουσικής που κανείς ποτέ δεν άκουσε ή στη σύλληψη μιας αλάνθαστης επενδυτικής ιδέας, αλλά στο να φτάσεις αρχικά στον πάγκο του φαστφουντάδικου ή του κυλικείου του φέρυ ή του αεροδρομίου και να αρθρώσεις απλά και αποφασιστικά: «‘Εναν μέτριο με γάλα, παρακαλώ«.

Photo by this instant

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Ενδοσκόπηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s