Άλλα τα μπάνια του λαού κι άλλα της κουκουβάγιας;

Ο Σ. είναι άνθρωπος που τηρεί τις διαδικασίες. Ήδη από τις διακοπές του Αυγούστου μάς έδωσε την εντύπωση πως πολλοί κάτοικοι σε αυτή τη χώρα θα μπορούσαν να ακολουθούν το παράδειγμά του, καθώς ζητά τα πράγματα που χρειάζεται ευγενικά και μιλά με σαφήνεια για ό,τι τον απασχολεί: φαγητό, κακά και κοινωνικοποίηση (τον ύπνο δεν τον ζητάει, απλώς τον πραγματοποιεί). Βλέπετε, είναι δύο χρονών.

Πέρασα μια εβδομάδα πρωτότυπων διακοπών σε ένα νησί που συναγωνίζεται την Χαλκιδική στις παραλίες και τις Σποράδες στο πράσινο τοπίο, την ελκυστική Θάσο. Μαζί με τους ενηλίκους ήταν και τέσσερα παιδιά -αναλογία που στο παρελθόν ίσως και να με τρόμαζε, ειδικά αν ένα από τα παιδιά δεν ήμουν εγώ… Ναι, τέσσερα, το γράφω τώρα για να μην το ξεχάσω, γιατί κάθε άλλο παρά εμπόδιο στην ξεκούρασή μου ήταν, όπως θα φανταζόταν κανείς, ειδικά αν διάβαζε τα τραγικά που γράφει εδώ ο Καμπουράκης.

Μικροαστική οικογένεια; Καμία σχέση. Γκρίνια, κλάμματα και αγένεια; Μακριά από μας. Τα ενοχλητικά παιδιά απλώς εκπαιδεύονται λάθος (λυπάμαι που θα στεναχωρήσω τους γονείς με παιδιά που συχνά ενοχλούν τους άλλους). Υπάρχουν βέβαια και τα δύσκολα, αντιδραστικά και υπερκινητικά παιδιά, αυτά όμως χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας και μεταχείρισης και τα θέματα λύνονται. Αρκεί να το έχεις πάρει απόφαση και να ακολουθείς τους ρυθμούς τους. Αν δεν το κάνεις, τότε γίνονται ενοχλητικά, και δεν φταίνε αυτά…

Μάλιστα, μαζευτήκαμε μια παρέα που ήξερε τι ζητούσε και ακολουθούσε τις διαδικασίες (μαζί και ο Σ.). Ήταν, λοιπόν, πραγματικά παράξενο για τη Θάσο όταν στη μέση της μαγευτικής παραλίας της Αλυκής ζητήσαμε απόδειξη για το φαγητό μας από τους ιδιοκτήτες της ταβέρνας.

Τσατίλα, έκδηλος εκνευρισμός, τεντζέρια να σκάνε στην κουζίνα, ο Σ. ταραγμένος που η πιο πρόσφατη γνωριμία του έκλαιγε -επειδή ήταν η δίχρονη κόρη της ιδιοκτήτριας, που τα είχε πάρει στο κρανίο που κάποιοι θρασείς διαδικασιομανείς είχαν τα μούτρα να ζητήσουν απόδειξη για την εφορία καταμεσίς τους επιγείου παραδείσου και αυτή απλώς δεν έβρισκε χαρτί για την (παροπλισμένη) ταμειακή. Χαρτί βρέθηκε, το κλάμα σταμάτησε και ο ήλιος έκαιγε ράι θρου (που λέει κι ο Ζαμπέτας), καθώς ο λαός συνέχιζε το μπάνιο του.

Του χρόνου θα μπω στον πειρασμό να επαναλάβω τις διακοπές με παιδιά: ήταν γεμάτες αστείες στιγμές και μελλοντικά ανέκδοτα. Μπορεί να μην υποκύψω και να βρεθώ σε κάποιο άλλο, πιο ήσυχο νησί να διαβάζω το Mojo Collection με μια πιο σιωπηρή παρέα.

Ακόμη, όμως, κι αν γίνει έτσι, θα ξέρω ότι σε κάποια άλλη ελληνική παραλία ο τρίχρονος Σ και οι γονείς του δεν θα ενοχλούν τους διπλανούς τους και θα ζητάνε αποδείξεις -όχι γιατί τώρα το θυμήθηκαν, αλλά γιατί ήξεραν και προ-ΔΝΤ σε τι χρησιμεύουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s