Αιώνιος ενοικιαστής

Όλοι σ’αυτή τη χώρα θέλουν να παιδευτούν για να αποκτήσουν σπίτι εκτός από μένα. (Εντάξει Π+Ε, κι εσάς)

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με μισθούς μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων. Μετά από δεκαπέντε χρόνια στα ενοίκια, ο πατέρας μου πήρε δάνειο και έχτισε το πατρικό μας. Δεν το είχε κληρονομήσει από τους παππούδες μου, δεν του το χάρισαν, απλά το πήρε απόφαση ότι θα πληρώσει ατελείωτα κερατιάτικα λεφτά σε τόκους (περίπου τα διπλάσια, αν δεν κάνω λάθος) και θα αποκτήσει το σπίτι του.

Για ποιον είναι όμως το σπίτι;

Θέλω να πω, όλοι μου λένε «αντί να πληρώνεις ενοίκιο, τα δίνεις στο δάνειο και θα σου μείνει και το σπίτι». Τι λόγος όμως υπάρχει να γράφει στα χαρτιά ενός κτιρίου του όνομά μου; Έχω πολλούς φίλους που δουλεύουν σε μεγάλες εταιρίες που τους παρέχουν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο. Δεν ξέρω κανέναν που να μου είπε ότι το τηλέφωνο δεν είναι δικό του, ούτε ότι τον καταπίεζε που το όχημα δεν είχε αεροτομή… Γιατί τόσος θόρυβος για το σπίτι «μου»;

Θεωρώ ότι η ανάγκη απόκτησης σπιτιού στην Ελλάδα (σε αντιδιαστολή με άλλες χώρες) είναι μια ακόμη πτυχή του κατοχικού συνδρόμου που μας έχουν κληροδοτήσει οι παππούδες και οι γονείς μας και το οποίο καθόλου δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή. Αν σε βρει ένα κακό, να μην έχεις ένα κεραμίδι πάνω απ’το κεφάλι σου;

Οι Έλληνες έχουν μια αφόρητη νοοτροπία του φτωχού, του κακόμοιρου και του χτυπημένου από τη μοίρα λαού -ενώ ταυτόχρονα όλοι (ορθώς) εξάρουν το φυσικό κάλλος του τόπου (στον οποίο μάλιστα περνάνε τόσο καλά που δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτα!). Όταν συζητάς με έναν Έλληνα, διαπιστώνεις (αν δεν είσαι από εδώ) την απίστευτη αντίφαση της πεποίθησης ότι «σαν την Ελλάδα δεν έχει» και του ότι κάτι -άγνωστο και απροσδιόριστο- διακυβεύεται.

Σε ό,τι αφορά το σπίτι, για τον Έλληνα δεν αποτελεί μόνο χώρο κατοικίας, αλλά -λανθασμένα- και χώρο εμβέλειας των συμφερόντων του: αν τα μέλη της οικογένειας είναι καλά, τότε η ζωή είναι ωραία. Αυτό είναι μια καθαρά αναχρονιστική και βαθιά επαρχιώτικη νοοτροπία που έχει σαν αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε τι είναι κράτος και σε τι μας χρησιμεύει (εκτός κι αν πλημμύρισαν τα υπόγειά μας και άργησε η πυροσβεστική) και αυτό συνεπώς να μας καθιστά μη-πολίτες σε ένα μη-κράτος (με όλες τις καταστροφικές παρενέργειες του ρουσφετιού και της ανάγκης μεσολάβησης τρίτων στις πιο απλές καθημερινές διαδικασίες).

Μπορεί να φαίνεται ότι το πάω μακριά, αλλά δεν ξέρω κανέναν δυστυχισμένο που αποδίδει τα κακά της μοίρας του στην μηνιαία πληρωμή ενοικίου. Επίσης, όσοι έχουν το σπίτι τους και το απολαμβάνουν το απέκτησαν νέοι, με λεφτά που ήδη υπήρχαν, χωρίς το αέναο κουβάλημα του σταυρού των τραπεζικών δανείων, ή απλά το απολάμβαναν ακόμη και πριν γίνει δικό τους (πριν αποπληρώσουν, δηλαδή, το δάνειο).

Στο κόστος του ιδιόκτητου σπιτιού όλοι κάνουν τις πάπιες όταν μιλάω για τα συνεχή, ορατά και αόρατα έξοδα συντήρησης, ανακατασκευής και βελτίωσης, τα οποία στην περίπτωση ενοικίασης τα πληρώνουν πάντα οι ιδιοκτήτες (κι τότε κάνω κι εγώ με τη σειρά μου «πα-πα»).

Όπως λένε και οι συνειδητοποιημένοι ενοικιαστές φίλοι μου Π+Ε, κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι ότι το παιδί σου που θα πάρει (κάποτε) το σπίτι σου θα θέλει να ζήσει εκεί, γιατί ίσως πλέον η περιοχή είναι ξεπερασμένη, η μόδα του συγκεκριμένου σπιτιού / διαμερίσματος έχει περάσει ή (το χειρότερο) το σπίτι είναι πραγματικά παλιό -και ατυχώς εδώ δεν είναι Βρετανία όπου τα σπίτια συντηρούνται μανιωδώς μέχρι να γίνουν διακοσίων ετών.

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να σε διώξουν, σενάριο δυσάρεστο, αλλά αρκετά σπάνιο (ακόμη). Εκεί ο αντίλογος είναι ότι αν συνειδητά νοικιάζεις αιωνίως, θέλεις ούτως ή άλλως να αλλάξεις σπίτι όταν αυτό αρχίσει να παλιώνει (ενδεχομένως κάθε 8-10 χρόνια), οπότε τι είναι μια μετακόμιση ακόμη; Είναι χειρότερη μια έξωση από ένα δάνειο;

Τέλος, κυκλοφορεί η θεωρία της επένδυσης σε σπίτι: το να αγοράσεις μια κατοικία μπορεί να ιδωθεί και σαν μια επένδυση χρημάτων και, στην περίπτωση που βαρεθείς ένα σπίτι που αγόρασες στα πέντε-δέκα χρόνια, το πουλάς και παίρνεις άλλο. Αφενός μυστήριο που δεν γνωρίζω κανέναν προσωπικά που να πούλησε το σπίτι του για να πάρει ένα καλύτερο, αφετέρου έχω να προτείνω σαφώς καλύτερες επενδύσεις, τα οικόπεδα ή και τα αντίστοιχα τραπεζικά προγράμματα.

Αν έχεις οικογένεια, τα μηνιαία σου έξοδα σε φαγητό και είδη σουπερμάρκετ είναι σχεδόν ίσα με αυτά ενός λογικού ενοικίου. Δυσκολεύομαι, άρα, να ασπαστώ την ανασφάλεια που συνοδεύει το ενοίκιο, γιατί αυτό θα σήμαινε πως αν ένα εργαζόμενο ζευγάρι (πράγμα σύνηθες πλέον) δεν μπορεί να πληρώσει ενοίκιο, δεν μπορεί και να φάει! Σε αυτή την περίπτωση, γιατί αυτό που μπορεί να κάνει είναι να πληρώνει γενναίες δόσεις δανείου;

Δεν αισθάνομαι ότι δεν τα βγάζω πέρα. Αν αυτό συνέβαινε (σε μια πιθανή απόλυσή μου π.χ.), αυτό θα οφειλόταν τόσο στο ενοίκιό μου (το οποίο παρεμπιπτόντως είναι πολύ λιγότερο από τον μισό μισθό μου), όσο και στα λοιπά μου έξοδα (καφέδες, τσιγάρα, ποτά, ταξίδια, δώρα, ρούχα, φαγητά, κλπ). Αλλά δεν έχω ακούσει εξίσου πολλά άτομα να λένε ότι δυσκολεύονται επειδή το Camel και ο φρέντο ακρίβυναν όσα μου μιλάνε για το καταραμένο ενοίκιο…

Με τόσα που είπα, θα νομίζει κανείς ότι γουστάρω να κοιμάμαι στα παγκάκια. Όχι, κάθε άλλο: αν μου χαρίσετε ένα σπίτι ευχαρίστως θα το πάρω. Αλλά δεν είμαι διατεθειμένος να υποθηκεύσω το μέλλον μου, να ταράξω την ψυχική μου ηρεμία για δεκαετίες και -αν στο μεσοδιάστημα στραβοπατήσω- να χαρίσω ένα σπίτι σε κάποιον που θα έχει ενημερωθεί έγκαιρα για τον επικείμενο τραπεζικό πλειστηριασμό.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s