Η αντήχηση της παλιάς δημοκρατίας

«Η παρουσία των ιστολογίων στον Παγκόσμιο Ιστό αποτελεί μια μορφή διαδικτυακής δημοσιογραφίας που υλοποιεί την έννοια της δημοσιογραφίας των πολιτών. Φορείς της τελευταίας δεν είναι οι εργαζόμενοι στο χώρο των ΜΜΕ αλλά χρήστες του Διαδικτύου που δεν έχουν επαγγελματική σχέση με την Τέταρτη Εξουσία, για αυτό και δεν υπάγονται σε έλεγχο από κρατικές Αρχές […]»

Από την ελληνική Wikipedia

Τι σημαίνει άραγε ότι γίναμε η πρώτη χώρα με θάνατο πολίτη με την ιδιότητα του blogger (η όπως και να’χει μία από τις πρώτες); Είναι η παρακρατικές μας μαφίες πιο εξελιγμένες από άλλες ή μήπως κάποιοι ειδικευόμενοι στους εκβιασμούς δεν ανέχτηκαν τις πληρωμές με το ίδιο νόμισμα;

Είναι εντυπωσιακό πώς οι παραδοσιακοί δημοσιογράφοι περίμεναν κάτι τόσο άσχημο για να μιλήσουν τόσο ξεκάθαρα για το συνάφι τους, μέσα και έξω από τα blog. Τρομερά εύστοχος ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος παρατηρεί πώς τα blog έγιναν άντρα λοιδωρών και συκοφαντών. Η Ρίκα Βαγιάνη, έξαλλη στο δημοφιλές όπως απεδείχθη άρθρο στο protagon.gr, είχε κινηθεί νωρίτερα στο ίδιο μήκος κύματος, μιλώντας για απουσία δημοσιογραφίας και κατάργηση της ελεύθερης έκφρασης.

Τελικά, ό,τι και αν διαβάζω και ό,τι και αν βλέπω, φτάνω συχνά στο ίδιο συμπέρασμα: οι Νεοέλληνες βλέπουν πολλή τηλεόραση. Ή σίγουρα τους έχει φάει το glamour του κώλου, ο απόλυτος μηδενισμός και η απώλεια πίστης σε οτιδήποτε προέρχεται απ’το κράτος. Αν δεν ήταν έτσι, δεν θα διάβαζαν μανιωδώς το troktiko, ούτε θα περίμεναν από ένα blog να συνδέει τον ανώνυμο κόσμο του διαδικτύου με τα παραδοσιακά media. Είναι σαν να έχεις δέκα γιατρούς πάνω από τον ασθενή και να φωνάζεις εξορκιστή.

Τα ιστολόγια, όπως αναφέρει και ο πιο πάνω ορισμός, είναι κατ’ουσίαν προσωπικά διαδικτυακά ημερολόγια, που δημιουργήθηκαν για να δώσουν φωνή στον καθένα.

Να όμως που διάφοροι δημοσιογράφοι διαφόρων ηθικών στάνταρντ, νοοτροπιών, ιστορικού και ετέρων επαγγελματικών ιδιοτήτων πήγαν και -όπως κάθε πολίτης/χρήστης του ίντερνετ το δικαιούται- έστησαν τα τσαρδάκια τους στην μπλογκόσφαιρα. Έτσι, η πάντοτε καθυστερημένη στις τεχνολογικές εξελίξεις Ελλάδα πίστεψε αφελώς ότι το blogging είναι μια εναλλακτική μορφή επαγγελματικής δημοσιογραφίας.

Ασφαλώς και όχι. Τα ιστολόγια δεν είναι δημοσιογραφικοί οργανισμοί, οι κανόνες συγγραφής σε αυτά δεν διέπονται από τους ίδιους ακριβώς κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και δεν τελούν ενημερωτικό λειτούργημα (με τον τρόπο που το πράττουν τα παραδοσιακ…)…

…[Μα τι γράφω, που να πέσει φωτιά να με κάψει; Αν η σημερινή επαγγελματική δημοσιογραφία ήταν λειτούργημα, οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν θα ήταν από τους πιο διαπλεκόμενους των διαπλεκομένων. Κι άντε μετά οι ρομαντικοί και οραματιστές του κλάδου να αποδείξουν ότι δεν συντάσσονται… το σατανά των πουλημένων παπαγάλων. Τσ! Τσ! Ευτυχώς εγώ είμαι ένας ασήμαντος και αφελής blogger]

Πολλοί επιτέθηκαν αδίκως αυτές τις μέρες στην ανωνυμία του blogging -λες και αν εκδώσω συλλογή ποιημάτων με ψευδώνυμο είμαι κακοποιός. Είναι προφανές ότι εδώ χάνουμε το δάσος και κοιτάμε το δέντρο. Το βήμα που προσφέρει το διαδίκτυο για να μιλήσει ο καθένας δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ψηφιακή αντήχηση της αρχαίας εκκλησίας του δήμου. Συμβαίνει βέβαια αυτή η εκκλησία να είναι η χώρα ή και ο πλανήτης ολόκληρος, οπότε οι πιθανότητες να ακουστείς μαζικά είναι λίγες. Όσο καλύτερα τα πεις, τόσο περισσότερο θα σε ακούνε. Όπως στα καφενεία.

«Μα δεν μπορεί να βγαίνει ο καθένας και να λέει ό,τι του καπνίσει!», λένε κάποιοι. Γιατί όχι; [Φαντάζεστε πόσες μηνύσεις κατά οπαδών στα γήπεδα έπρεπε να γίνονται από τις μάνες των διαιτητών;] Αφήστε τους τρελούς στην τρέλα τους και αν δείτε ότι ο κόσμος αρχίζει να τσιμπάει το δόλωμα της δήθεν μαχόμενης ψευτο-δημοσιογραφίας, καταγγείλετέ το, εσείς που ξέρετε.

Δεν θερίζω όλη την ελληνική μπλογκόσφαιρα κάθε μέρα και αποφεύγω τα παραδοσιακά ΜΜΕ -ενίοτε μέχρι και στο ίντερνετ: Μυρίζουν γεροντίλα, ξεπούλημα, διαπλοκή, κατανάλωση και μιζέρια. Νέος άνθρωπος είμαι, επιτρέψτε μου να τα μισώ όλα.

Ο φίλος μου ο Μιχάλης με κατηγορεί ότι είμαι εκνευριστικά αυστηρός με την κρίση μου για τους ανθρώπους σύμφωνα με τη μουσική που ακούνε. Είναι μάλλον λίγο άκαιρο να το πω, ο Μιχάλης έχει προφανώς δίκιο, αλλά δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που στα τριάντα τους ακούνε Καζαντζίδη. Δεν ήξερα ποιος ήταν ο Σωκράτης Γκιόλιας, αλλά εύχομαι κουράγιο στη γυναίκα του.

Δεν διάβαζα το troktiko -αν κι είχα, αφελώς, εντυπωσιαστεί πριν δύο-τρεις μήνες που το πρωτοείδα που υπήρχε ένα blog με «δημοσιογραφικού τύπου αποκαλύψεις». Πού να φανταζόμουν…

Δύο στραβά δεν κάνουν ένα καλό. Δεν κρύβεσαι πίσω από την πολύτιμη ανωνυμία των bloggers για να χτυπήσεις όποιον σε χτύπησε, για να εκβιάσεις όσους φταίνε για τα κακώς κείμενα, γιατί τότε είσαι τρομοκράτης. Όπως τρομοκράτες είναι κι αυτοί που σκοτώνουν κάποιον για να τον φιμώσουν.

Αρχικά είχα πιστέψει ότι η δολοφονία ήταν χτύπημα κατά του blogging. Μετά μίλησα με μια φίλη που είπε ότι «σκότωσαν έναν δημοσιογράφο». Τελικά, κάθε τι δημοκρατικό κατακτιέται μόνο με δημοκρατικές μεθόδους. Τα υπόλοιπα είναι απλώς μαφίες, προπαγάνδες, τεράστια συμφέροντα και διαφημίσεις για σαπούνια. Αν κάποιος σας μιλήσει για πόλεμο για τη δημοκρατία, παρακαλώ υποψιαστείτε τον, εκτός κι αν είναι κατ’ επάγγελμα στρατιωτικός. Εγώ, εν τω μεταξύ, ευτυχώς παραμένω ένας ασήμαντος και αφελής blogger.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s