Every wedding fiesta

[Πάνω: λεπτομέρεια από πίνακα της Νίνας Κοταμανίδου]

Μήνες μιλούσαμε, για θέματα διάφορα, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά, που τελευταία είχαν γίνει κάτι σαν τα ζώδια – κανείς δεν είχε ασχοληθεί ποτέ, αλλά όλοι ήξεραν το σύμβολό τους.

Παραδόξως είχαμε έρθει κοντά, τα ζευγάρια. Εμείς, «παλιοζεύγαρο», βετεράνοι της σχέσης χωρίς γάμο, νέοι που απέκτησαν άστρο στο Walk of Fame με την υποτιθέμενη ριζοσπαστική μας τοποθέτηση σε τόσα μύρια. Εκείνοι, παραδοσιακοί αλλά με διάθεση ανανέωσης, λίγο μεγαλύτεροι, στρωτή ματιά στα πράγματα, αλλά με διαρκή αμφιβολία για το «τις πταίει;».

Όταν η κοπέλα έμεινε έγκυος, ήρθαν αναπόφευκτα τα μαντάτα: γάμος εν όψει. Εμείς, παρ’ ότι ανύπαντροι, τους είχαμε προειδοποιήσει: η διαπεθερική συμμαχία, το φτηνό κοινωνικό σχόλιο, το μπουκέτο που θα κόστιζε μισό μισθό, η συγγενική «υποχρέωση», το χρηματοβόρο παπαδομάνι και η σε βάθος μύηση στην παραδοσιακή ελληνικότητα παραμόνευαν στη γωνία.

Σαν έφηβοι που τους είπες να μην πιουν για να μπορούν να οδηγήσουν, εκείνοι πήγαν και έπεσαν σιγά-σιγά σε κάθε τρύπα που άνοιγε στον διάβα τους το κάθε πανίσχυρο κατεστημένο που ζητούσε να διαιωνιστεί και το κάθε ανεξήγητο έθιμο που είχαμε βάλει στο στόμα χωρίς ποτέ να μπορούμε να καταπιούμε. Η ευλογία της εκκλησίας, η κακογουστιά του επιτηδευμένα πολυτελούς, το κακά απωθημένα των σογιών (εκείνη πατέρα στρατιωτικό, εκείνος αστυνομικό), μισό κιλό ρύζια από κάθε χούφτα και όλα τα δημοτικά που ποτέ άλλοτε δεν ακούς.

Καμία ευλάβεια, κανένα πάθος, καμία υπογραφή, κανένα «θέλω» που να πήδηξε τον φράχτη στις 3 τα μεσάνυχτα, καμία υπερβατική παράλειψη. Μόνο «θα ζήσω ελεύθερο πουλί», επισκέπτες που δεν θα ξαναέβλεπαν ποτέ και που δεν θα τους βοηθούσαν σε καμία άλλη στραβοτιμονιά, «η ζωή εδώ τελειώνει», η κοιλιά ήδη φάνηκε – έτσι τα κάνουν τώρα οι νέοι και «απόψε θέλω να πιω».

Φύγαμε νωρίς και πήγαμε για ποτάκι στη Μαβίλη. Ένας DJ έπαιξε ένα ρεμίξ του Fred Falke και κόψαμε τη συζήτηση στη μέση. Κοιταχτήκαμε και σηκωθήκαμε να χορέψουμε. Ποτέ πριν ένας Γάλλος δεν μας είχε ξεσηκώσει τόσο. Ποτέ πριν μια φιλία δεν είχε χαθεί με πέντε ζεμπέκικα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Fiction

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s