Συνέβη αν πάτησες το rec

Διάβασα στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 27 Ιουνίου μια επιστολή καταγγελίας κατά της αστυνομικής βίας που ασκήθηκε εναντίον δύο μεταναστών που είχαν διαπράξει μια κλοπή. Η επιστολή ήταν καλά συνταγμένη, με αναφορές σε άρθρα του Ποινικού Κώδικα και με ορθές σκέψεις ενάντια στην καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Κάπου στη μέση, όμως, μιας θαρραλέας επιστολής υπήρχε μια πρόταση που μου έκανε εντύπωση: «Ο μόνος λόγος που δεν ζήτησα τα στοιχεία του αστυνομικού (…) είναι γιατί δεν πιστεύω ότι μια δική μου αναφορά μπορούσε να φέρει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα».

Δεν πιστεύω να είμαι ο μόνος που εντοπίζει το σημείο των καιρών και την αντίφαση που εμπεριέχει: ένα γράμμα εκτενές, που δεν μασάει τα λόγια του και προβαίνει σε καταγγελίες παραδέχεται ότι η οδός που παρουσιάζεται σαν νομότυπη θεωρείται σήμερα άχρηστη (το αν είναι πράγματι είναι μια εντελώς άλλη ιστορία) και επιλέγει την δημοσίευση.

Το να προεξοφλούμε την έκβαση μιας επίσημης διαμαρτυρίας ή και καταγγελίας είναι αποτέλεσμα της τρομοκρατίας που έχουμε φάει στα μούτρα, άλλες φορές από το ίδιο το κράτος κι άλλες φορές από δημαγωγούς που θέλουν να μας πείσουν (επιτυχώς, καθώς φαίνεται) ότι δημοκρατία δεν είναι η εφαρμογή των νόμων ενός δημοκρατικού κράτους, αλλά το μαγείρεμα και το παζάρεμα της περιρρέουσας πραγματικότητας και το πλάγιο νταλαβέρι με άτομα σε υψηλές θέσεις.

Απ’ την άλλη, η φιλοξενία μιας δημοκρατικής γνώμης στις σελίδες ενός δημοφιλούς εντύπου φαίνεται λογικότερη λύση.

Φυσικά, το μέγα ξενοδοχείο καταγγελιών, παραπόνων και κάθε γκρίνιας είναι η τηλεόραση. Είναι μάλιστα τέτοια η σημερινή της παντοδυναμία σαν όργανο επιβολής του νόμου που η ίδια η παρουσία της κάμερας τηλεοπτικού συνεργείου συνιστά λόγο αποφυγής ακραίων πράξεων από τους εκπροσώπους του κράτους.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με την κάμερα με την οποία είναι συχνά εξοπλισμένο το προσωπικό μας κινητό τηλέφωνο. Αυτό φαίνεται ότι ερεθίζει τους αστυνομικούς, τους φύλακες, τους φρουρούς, κλπ, που κατευθείαν ζητούν από όποιον τραβάει να σταματήσει, να απομακρυνθεί κλπ.

Η καταγραφή ενός γεγονότος δημιουργεί ένα ντοκουμέντο που μπορεί να αναπαραχθεί σε όλα τα μαζικά μέσα, πιστοποιώντας το ίδιο το συμβάν. Θα έλεγε κανείς ότι σήμερα δεν υπάρχει γεγονός χωρίς την αναμεταδόσιμη καταγραφή του – αν δεν καταγράφηκε, δεν είναι μια πανανθρώπινη αλήθεια.

Η ίδια η κάμερα σαν μέσο παρακολούθησης της ζωής μας από το ολοκληρωτικό του Μεγάλου Αδερφού του 1984 του Όργουελ έρχεται σήμερα να μας ξαναφοβίσει, όχι κυρίως επειδή στοχεύει πάνω μας, αλλά γιατί αποτελεί στα χέρια μας την απόδειξη ενός γεγονότος (του οποίου η απλή θέαση δεν αποδεικνύει και πολλά).

Οι κάμερες, τηλεοπτικές ή προσωπικές, είναι σήμερα τα αξιόπιστα μάτια μας. Η έντυπη έκδοση είναι προπύργιο άσκησης δικαιωμάτων. Αναρωτιέμαι πότε παραχωρήσαμε τόσες δυνάμεις των κοινωνικών συνόλων στα media…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Media

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s