Monthly Archives: Ιουνίου 2010

Συνέβη αν πάτησες το rec

Διάβασα στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 27 Ιουνίου μια επιστολή καταγγελίας κατά της αστυνομικής βίας που ασκήθηκε εναντίον δύο μεταναστών που είχαν διαπράξει μια κλοπή. Η επιστολή ήταν καλά συνταγμένη, με αναφορές σε άρθρα του Ποινικού Κώδικα και με ορθές σκέψεις ενάντια στην καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Κάπου στη μέση, όμως, μιας θαρραλέας επιστολής υπήρχε μια πρόταση που μου έκανε εντύπωση: «Ο μόνος λόγος που δεν ζήτησα τα στοιχεία του αστυνομικού (…) είναι γιατί δεν πιστεύω ότι μια δική μου αναφορά μπορούσε να φέρει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα».

Συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Media

Μανιφέστο

Η άλλη Ελλάδα ζει και αναπνέει. Μια διαδρομή στο μετρό, ένα ποτό στο μπαρ, 10 λεπτά δρόμος με τη μηχανή και κατευθείαν το βλέπεις: υπάρχουμε.

Σεβόμαστε. Όχι γιατί μας το επέβαλαν, αλλά γιατί μάθαμε ότι είναι σημαντικό, επειδή έτσι θέλουμε να μας σέβονται οι άλλοι. Δεν είναι κανένα απόσταγμα χριστιανικής σοφίας, δεν είναι ουμανιστική τριτοβάθμια εξίσωση, είναι η απλή λογική της ανταπόδωσης και της ισορροπίας. Δεν βρίζουμε για χόμπυ, δεν υποτιμούμε, δεν είμαστε ρατσιστές, δεν λερώνουμε, τιμούμε την ιδιωτικότητα, δεν πατάμε στα χωράφια που ο άλλος θέλει να κρατήσει για τον εαυτό του.

Σκεφτόμαστε. Όχι γιατί έχουμε γεννηθεί με μεγαλύτερο εγκέφαλο, αλλά γιατί ξέρουμε ότι είναι ένα όργανο του σώματός μας που έχει πρακτική χρησιμότητα. Το μυαλό δεν είναι η σκωληκοειδής απόφυση ώστε να περιμένουμε να νοσήσει για να αντιληφθούμε την παρουσία της. Η σκέψη είναι θεμελιώδης διεργασία για την πρόοδο, είναι αυτό το ανθρώπινο χαρακτηριστικό που μας έκανε να βάλουμε σπόρους στη γη και να τους ποτίσουμε, να μεταδώσουμε ήχο μέσα από σύρματα, να κόψουμε τη σάρκα των ασθενών για να τους θεραπεύσουμε.

Παρατηρούμε και μετράμε. Τα μάτια και τα αυτιά μας είναι εργαλεία εξαγωγής συμπερασμάτων, όχι απλά μέσα παρακολούθησης των τεκταινόμενων. Δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες, όχι για να γεμίσουμε το χρόνο μας, αλλά για να φτιάξουμε ένα αύριο που να μας βοηθάει. Ξέρουμε τη διαφορά του λίγου από το πολύ και πολεμάμε την υπερβολή.

Αμφισβητούμε. Όχι από διάθεση ισοπέδωσης, αλλά για να φιλτράρουμε τον απίστευτο όγκο ερεθισμάτων και πληροφοριών που μας έρχονται καθημερινά. Τα δόγματα δεν χωράνε εύκολα στη ζωή μας -ο κόσμος ζητά από μας να είμαστε έξυπνοι, ευέλικτοι, αποτελεσματικοί.

Διαλέγουμε. Δεν υιοθετούμε άκριτα ό,τι μας δώσανε και δεν γεμίζουμε τη ζωή μας με παλιατζούρες. Ο θησαυρός κάποιου είναι τα σκουπίδια του άλλου -και αντίστροφα. Έχουμε απορρίψει το κενό lifestyle, το θέαμα σαν αυτοσκοπό, τη ματαιοδοξία, την ακατάπαυστη λατρεία της προβολής, την πλύση εγκεφάλου των παραδοσιακών και νέων media. Δεν θεοποιούμε και δεν ζούμε γύρω απ’το τυχαίο.

Κοινωνικοποιούμαστε. Δεν λατρεύουμε την αποξένωση και την αποβλάκωση των οθονών. Δεν στηνόμαστε, δεν πουλάμε μούρη, δεν προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι σε ανθρώπους που μόλις και μετά βίας μας γνωρίζουν. Πίνουμε καφέ με φίλους για να θεραπευτούμε από τον άκρατο ατομισμό που επιτάσσει η εποχή. Στήνουμε τραπέζια για να εξοικειωθούμε με τις ανθρώπινες διαφορές, να εξερευνήσουμε τις ομοιότητες και να δεθούμε με τους άλλους ανεξάρτητα από τις διαφορές και τα παραστρατήματα.

Δεν κουβαλάμε ό,τι μας βαραίνει. Τα κληρονομημένα τραύματα δεν μας ανήκουν.
[Σ’ευχαριστώ που δεν κορνάρεις]

Δεν λουζόμαστε την παράδοση σαν αναγκαίο κακό. Αντίθετα, την χρησιμοποιούμε σαν εργαλείο εκμάθησης της ιστορίας μας και σαν παράδειγμα για τις ανθρώπινες αξίες που ζουν αιώνια.
[Σ’ευχαριστώ που κάνεις στην άκρη όταν βιάζομαι]

Δεν κατηγορούμε τους άλλους για όσα κακά μας συμβαίνουν και δεν μοιρολατρούμε. Δεν αναπαράγουμε την ψυχολογία των θυμάτων. Δεν κλαίμε με τον Καζαντζίδη: η Ελλάδα των καημένων, των άμοιρων και καταφρονεμένων για την οποία τραγουδάει δεν υπάρχει πια. Είναι μια εξαφανισμένη στο παρελθόν χώρα της πονεμένης γενιάς των γονιών μας, την οποία δεν χρειάζεται να θυμόμαστε παρά μόνο για τα καλά της και πώς αυτά χάθηκαν ή φθίνουν.
[Σ’ευχαριστώ που δεν καπνίζεις στα μούτρα μου]

Δεν ακούμε τραγούδια και δεν βλέπουμε ταινίες που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη μας. Δεν αφήνουμε το σταρ σύστεμ να μας κάνει τον εγκέφαλο πουρέ και δεν ρουφάμε τα προϊόντα του σαν ληγμένα χάπια, έτσι απλά για να ξεφύγουμε.
[Σ’ευχαριστώ που είσαι ευγενικός]

Δεν οδηγάμε σαν να παίζουμε videogame. Από την δική μας καλή οδήγηση εξαρτάται μέχρι και η ζωή του άλλου. Δεν είμαστε αυτοκτονικοί ή δολοφονικοί στο τιμόνι. Δεν χρειαζόμαστε εκκλησάκια στην άκρη των δρόμων. Όνειρό μας είναι μια Ελλάδα χωρίς εκκλησάκια των χαμένων ψυχών.
[Σ’ευχαριστώ που έχεις υπομονή]

Δεν θέλουμε να φύγουμε από τη χώρα μας επειδή κάποιοι θέλουν να την καταστρέψουν με την αδιαφορία τους.

Σε τελική ανάλυση,
είναι και δική μας.
[Σ’ευχαριστώ
που με σκέφτεσαι]

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία