Αναζητώντας το ποιητικό αίτιο

Παθητική φωνή: η διάθεση του ρήματος κατά την οποία το υποκείμενο δέχεται μία ενέργεια.

Από την Βικιπαίδεια

Ποιητικό αίτιο: δείχνει το πρόσωπο ή το πράγμα από το οποίο προέρχεται αυτό που παθαίνει το υποκείμενο.

Από την Γραμματική


Αν έχεις πάει στρατό, έχεις μάλλον μάθει τον εξής απλό κανόνα: όταν ένας κάνει την μαλακία, την πληρώνουν όλοι. Φαίνεται να είναι χαρακτηριστικό της δημοκρατικής κοινωνίας και, αν το σκεφτείς, εμπεριέχει κάτι το δίκαιο: αν δεν ήταν έτσι, καθετί καλό σε μια ανθρώπινη κοινωνία θα έπρεπε να παλέψεις ολομόναχος για να το πετύχεις, να ανακαλύψεις ξανά τον τροχό από την αρχή. Έτσι δεν θα πηγαίναμε πουθενά…

Πού είμαστε όμως σήμερα και πώς φτάσαμε ως εδώ; Δυστυχώς φαίνεται ότι ο αριθμός των συμπολιτών που θέτει στον εαυτό του αυτές τις ερωτήσεις δεν είναι όσο μεγάλος θα ευχόμασταν.

Αρχικά, ακόμη και σήμερα, Μάιος του 2010, δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει όλοι πού είμαστε: σε μια χώρα, δηλαδή, που ανέδειξε την ασυδωσία σε υπέρτατη τέχνη και αποτέλεσε, άθελά της ή εσκεμμένα (ανάλογα με την εξουσία που έχει ο καθένας), τον αποδιοπομπαίο τράγο και ταυτόχρονα Δούρειο Ίππο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θύματα ή προδότες, δεν έχει πολλή σημασία τώρα που οι δανειστές μας μάς επιβάλλουν τους κανόνες για να κάτσουμε φρόνιμα (και να πληρώσουμε).

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι αν δεν θες να φτάσεις κάπου συγκεκριμένα, ίσως να μείνεις και εντελώς ακίνητος, ίσως πας όπου φυσάει ο άνεμος, ίσως να βρεθείς και σε τυχαίο σημείο. Το κατά πόσο το σημείο αυτό είναι στατιστικά πιθανό να είναι ένα σημείο που σου αρέσει είναι πάρα πολύ αμφίβολο.

Και στα χρόνια που έχω αντίληψη των πολιτικοκοινωνικών δρώμενων, λίγες φορές είχα πραγματικά την αίσθηση ότι θέλαμε να πάμε κάπου: μας κινούσε η νοοτροπία «θέλω να με πληρώνουν για να υπάρχω». Γίναμε οι απόλυτοι τζίτζικες του μύθου, πίνοντας την φραπεδούμπα στην πλατεία και τον πεζόδρομο. Οι ταυτότητες (οι δικές μας ή των γονιών μας) έγραφαν «Χριστιανός Ορθόδοξος», αλλά είχαμε κάνει το μουσουλμανικό «έχει ο Αλλάχ» άξονα της ζωής μας.

Ε, λοιπόν ο «Αλλάχ» των Ελλήνων δεν έχει άλλο. Κι αν έχει, δεν δίνει. Θρέψαμε δημόσια πρόσωπα-τέρατα, που φρόντισαν να μας μοιράσουν την ευθύνη, να μας αποδώσουν τη συνεργία στο έγκλημα και να μας φορτώσουν την ενοχή του κοινού κλεφτοκοτά, να μας χώσουν τόσο βαθιά στην κοπριά ώστε να μην θεωρούμαστε ούτε κατά διάνοια καθαροί και κατόπιν να μας αφήσουν να αυτομαστιγωθούμε. Εμείς, σαν ιδανικοί αυτόχειρες, λερωθήκαμε όσο μπορούσε να καλύψει η κολώνια μας και, σήμερα που υπάρχει η ανάγκη να δούμε πώς φτάσαμε εδώ, επιδιδόμεθα σε νηστείες και προσευχές.

Διορθώστε με λοιπόν, αλλά αν βρωμάς πατόκορφα, η νηστεία και η προσευχή δεν σε σώζουν. Χρειάζεσαι εκείνο το ντουζάκι και το τρίψιμο, μπας και καθαρίσεις, αισθανθείς καθαρός, παραδεχθείς ότι κακώς έπαιζες στις κοπριές και προτείνεις κάθαρση και των λοιπών τριγύρω σου. Χρονοβόρο και ίσως επώδυνο, αλλά δοκιμασμένο…

Σε μια από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας μας των τελευταίων σχεδόν 40 χρόνων, τα «μέτρα επιβάλλονται», τα «έκτακτα νομοσχέδια ψηφίζονται», «η κοινωνία επηρεάζεται» και η «οικονομία μας κλονίζεται».

Μόνο που η διάθεση και η φωνή που μας χρειάζονται σήμερα δεν μπορεί να είναι παθητικές. Και για όσο θα τις κρατάμε για χάρη ευκολίας (την ώρα που κάποιοι θα γίνονται τα υποκείμενα της ενεργητικής) είναι αδύνατο να παραλείπουμε το ποιητικό αίτιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνία, Πολιτική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s